VII SA/Wa 1576/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 2 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu wniosku Z. S. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Parafii Rzymskokatolickiej [...] w J. ul. [...] pozwolenia na budowę kościoła, plebani oraz dzwonnicy, na działkach nr ewid. [...] w J. przy ul. [...], po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] maja 2006 r., sygn. akt [...], stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...] w części dotyczącej udzielonego pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...], w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2006 r., sygn. akt [...], uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Parafii Rzymskokatolickiej [...] w J. ul. [...] pozwolenia na budowę kościoła, plebani oraz dzwonnicy, na działkach nr ewid. [...] położonych w J. przy ul. [...]. W uzasadnieniu w/w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wskazał, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, na jakich działkach zaprojektowano lokalizację przedmiotowej inwestycji, a właśnie okoliczność ta jest niezbędna dla zbadania legalności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Dalej stwierdzono też, że zadaniem organów prowadzących postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 1995 r. jest ustalenie ponad wszelką wątpliwość, w oparciu o mapy i podkłady geodezyjne z daty wydania decyzji, czy przedmiotowa inwestycja została w jakiejś części zaprojektowania na działce o nr ewid. [...], a jeśli tak to czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym stanie należy dokonać oceny, czy doszło do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia pozwolenia na budowę i czy naruszenie to ma charakter rażący, którego skutkiem winno być wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w uzasadnieniu wyroku wskazał również, że okoliczności te były przedmiotem wytycznych zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...] jak i z dnia [...] kwietnia 2000 r., sygn. [...] i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] listopada 2004 r., sygn. akt [...]. W związku z powyższym organ będąc związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] maja 2006 r., sygn. akt [...] przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, mając na względzie przepisy art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...] zwrócono się do Starosty J. o nadesłanie dokumentów w postaci wypisu i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów z podaniem stanu ewidencyjnego działek jaki obowiązywał w czasie składania wniosku o pozwolenie na budowę, wyrysu z mapy ewidencji gruntów pokazującego stan ewidencji przed powstaniem działek o nr ewid. [...] oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej pokazującego stan ewidencji gruntów według stanu bieżącego, tj. po dokonaniu geodezyjnej inwentaryzacji wybudowanego kościoła, plebani oraz dzwonnicy. W piśmie z dnia [...] lutego 2008 r. zwrócono się do inwestora, Parafii Rzymskokatolickiej [...], Kościół św. [...] w sprawie doręczenia oryginalnych dokumentów, z których wynikał tytuł prawny do dysponowania nieruchomościami (działkami) na cele budowlane, w dacie sprzed wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...]. Wojewoda [...] wskazał, iż dokonanie analizy dotychczas zgromadzonych akt sprawy i porównanie z przesłanymi dokumentami przez Starostę J. przy piśmie z dnia [...] marca 2008 r. oraz dokumentami doręczonymi przez inwestora wykazało jednoznacznie, że przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a zatem na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stan sprawy był następujący: W dniu [...] grudnia 1994 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, obejmujący działki nr ewid. [...], obręb nr [...] w J. przy ulicy [...]. Przedmiotem wniosku było zatwierdzenie planu realizacyjnego (wydanie pozwolenia) na budowę kościoła parafialnego p/w [...] w J., budynku plebani, ogrodzenia, dzwonnicy i sieci wodociągowej. Inwestor występując o wydanie pozwolenia na budowę wymienił działki na które posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co było zgodne z przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia pozwolenia na budowę. Do wniosku inwestor dołączył plan realizacyjny z projektem technicznym wraz z opiniami i uzgodnieniami W piśmie z dnia [...] stycznia 1995 r., znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w J. wezwał inwestora do uzupełnienia złożonego wniosku w sprawie wydania pozwolenia na budowę o dokumenty wymienione w tym piśmie, w tym prawa do dysponowania terenem pod zabudowę. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 1995 r. inwestor przedłożył dokumenty wymienione w punktach od 1 do 5, w tym wyciąg z ksiąg wieczystych potwierdzający prawo do dysponowania terenem pod budowę, następnie w piśmie z dnia [...] kwietnia 1995 r. nawiązującym do złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, inwestor wniósł o rozważenie możliwości udzielenia w pierwszym etapie pozwolenia "na budowę budynków kościoła i plebani, a w drugim etapie na sieci zewnętrzne i zagospodarowanie terenu, co byłoby zgodne z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane". Następnie decyzją z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w J. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Parafii Rzymskokatolickiej [...] w J. pozwolenia na budowę budynku kościoła, plebani i dzwonnicy, na działkach nr ewid. [...] w J. przy ul. [...]. Badając zgodność wniosku o pozwolenie na budowę, planu realizacyjnego, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] września 1993 r., znak: [...] wydaną przez Burmistrza Miasta J., organ stwierdził, że działki wymienione we wniosku znajdują się w konturze terenu objętego tą decyzją, ale obejmują obszar mniejszy jak określony w decyzji, albowiem nie obejmuje on działki o nr ewid. [...], co jest dopuszczalne. Inwestor mógł bowiem ograniczyć zamiar inwestycyjny. Inwestor w związku z tym, nie przedłożył prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla tejże działki. Kierownik Urzędu Rejonowego w J. udzielił pozwolenia na budowę obejmującego, między innymi działkę nr ewid. [...], która nie była przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę. Organ stwierdził, iż udzielenie pozwolenia na budowę na działce nie objętej wnioskiem strony, na której inwestor nie sytuował zamiaru inwestycyjnego i co do której nie przedłożył prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowi naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia pozwolenia na budowę, jest zatem podstawą do stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), w części dotyczącej działki nr ewid. [...]. Organ wskazał, iż z porównania wniosku z planem realizacyjnym, z wypisami i mapami ewidencji gruntów oraz znajdujących się w aktach sprawy kopii wypisów aktów notarialnych i kopii odpisów z ksiąg wieczystych jednoznacznie wynika, że usytuowanie obiektów stanowiących przedmiot pozwolenia na budowę obejmowało działki o nr ewid. [...]. Zdaniem organu, jeśli nawet mapa sytuacyjno-wysokościowa (do celów projektowych), na której sporządzony został przedmiotowy plan realizacyjny, nie odzwierciedlała stanu prawnego według ewidencji gruntów, albowiem numery oznaczenia działek wpisane są w różnych niewłaściwie ustalonych miejscach, to nie miało to znaczenia dla jednoznacznego określenia usytuowania zamiaru inwestycyjnego zarówno na mapie (kontur terenu) jak i na gruncie, w terenie. Wiążący jest tu stan według map ewidencji gruntów. Organ podniósł ponadto, iż błędnie wpisany na mapie do celów projektowych numer działki ewid. [...] zamiast [...], nie mógł powodować negatywnych skutków dla inwestora, który wnioskował o wydanie pozwolenia na budowę, na działkach do których posiadał prawo własności. W tym stanie organ stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...] w części dotyczącej udzielonego pozwolenia na budowę na działce o nr ewid. [...], tj. na działce co do której inwestor w ogóle nie występował z wnioskiem o pozwolenie na budowę i na której nie był zaprojektowany ani nie został zrealizowany kościół, ani plebania, ani dzwonnica. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest, w ocenie organu, przesłany przy piśmie Starosty J. z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...] wyrys z mapy ewidencyjnej z usytuowanym istniejącym kościołem, z której wynika, że został on zrealizowany w konturze terenu stanowiącego przedmiot wniosku o pozwolenie na budowę, i z którego wynika, iż na działce nr ewid. [...] nie została zrealizowana żadna jego część ani inny obiekt budowlany stanowiący przedmiot pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 1995 r. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. złożyli Z. S. oraz E. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania wyżej wymienionych osób, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Organ II instancji wskazał, iż z analizy zgromadzonego materiału wynikało, że wniosek Parafii Rzymskokatolickiej [...] w J. z dnia [...] grudnia 1994 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, dotyczył inwestycji obejmującej budowę kościoła, plebanii, ogrodzenia, dzwonnicy i sieci wodociągowej na działkach o nr ewid. [...]. Z dołączonych do powyższego wniosku odpisów z ksiąg wieczystych wynikało nadto prawo inwestora do dysponowania w/w działkami na cele budowlane. Organ zauważył, iż zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy planem realizacyjnym, takim samym numerem [...] zostały niewłaściwie oznaczone dwie sąsiadujące ze sobą działki, przy czym tylko na jednej z nich została zaprojektowana plebania oraz częściowo kościół, jednakże z dołączonej do akt sprawy mapy uzupełniającej, sporządzonej wg stanu na dzień [...] lutego 1994 r., oznaczającej położenie działek nr [...] w J., prawidłowym oznaczeniem działki, na której częściowo została zaprojektowana inwestycja jest numer [...]. Sąsiednia działka oznaczona w planie realizacyjnym numerem [...] pozostaje poza obszarem przewidzianym dla realizacji spornej inwestycji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył nadto, iż badając zgodność wniosku o pozwolenie na budowę w części dotyczącej działki nr [...] z decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 1993 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji, należało stwierdzić jego zgodność ze wskazaną wyżej decyzją. Z porównania załącznika graficznego do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji zawierającego oznaczenia dwóch sąsiadujących ze sobą działek tym samym numerem [...] z powołaną wyżej mapą uzupełniającą, wykazującą oznaczenie działek na dzień [...] lutego 1994 r. jednoznacznie wynikało, iż działką, na której przewidziano w w/w załączniku usytuowanie projektowanej inwestycji w zakresie dotyczącym plebanii i części kościoła jest działka o nr ewid. [...]. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Parafii Rzymskokatolickiej [...] w J. pozwolenia na budowę kościoła, plebanii oraz dzwonnicy, na działkach o nr ewid. [...], położonych w J., ul. [...], została zatem wydana w części dotyczącej udzielonego pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4, w szczególności art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, iż decyzja na budowę kościoła z dnia [...] maja 1995 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w J. wydana została z rażącym naruszeniem prawa budowlanego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Strona podniosła, iż parafia w chwili wydania pozwolenia na budowę kompleksu kościelnego nie była prawnym właścicielem działki nr [...], na której jest wybudowana - budynku kościoła. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) . Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], wydaną po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] maja 2006 r., sygn. akt [...], stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Parafii Rzymskokatolickiej [...] w J. ul. [...] pozwolenia na budowę kościoła, plebani oraz dzwonnicy, na działkach nr ewid. [...] w J. przy ul. [...], w części dotyczącej udzielonego pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...], w pozostałej części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy, co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy, co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Stosownie do art. 153 w/w ustawy, ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają aktualny kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, jak również organu administracji publicznej. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, bowiem nie zostały wykonane wiążące wytyczne zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w wyroku z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt [...], że dla prawidłowej oceny, czy w danej sprawie doszło do naruszenia prawa jak i oceny, czy naruszenie to ma charakter rażący, konieczne jest ustalenie w sposób niewątpliwy stanu faktycznego i prawnego sprawy w dacie wydania decyzji, której dotyczy postępowanie nieważnościowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w wyroku z dnia [...] maja 2006 r., sygn. akt [...], natomiast podkreślił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] września 1993 r. obejmowała działki o nr ewid. [...] i wskazywała, a także wiązała organ udzielający pozwolenia na budowę, co do lokalizacji inwestycji i jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. O ile można zgodzić się z organem, że inwestor nie musiał realizować inwestycji na wszystkich wymienionych w decyzji lokalizacyjnej działkach, o tyle nie można uznać za uzasadnione pominięcia przez organ faktu, że projekt załączony do wniosku o pozwolenie na budowę przewidywał realizację obiektu na działce nr ewid. [...], stanowiącej własność inwestora, a nie wymienionej w decyzji o lokalizacji. Inwestor miał tego świadomość, bo działkę tę wskazał we wniosku o pozwolenie na budowę, na działce tej też inwestycję zgodnie z projektem zrealizował. Decyzja o pozwoleniu na budowę uwzględnia wszystkie wymienione w decyzji lokalizacyjnej działki, nie wymienia natomiast działki nr ewid. [...]. Rzeczą organu architektoniczno-budowlanego było sprawdzenie, czy projekt budowlany zawiera projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie obejmujący określenie granic terenu, a w sytuacji gdy teren inwestycji obejmuje szereg działek, sprawdzenie czy działki, na których inwestor zamierza realizować inwestycję są wymienione w decyzji o lokalizacji. Wojewoda [...] wyjaśnił, że działka o nr ewid. [...] została omyłkowo wpisana w decyzji o pozwoleniu na budowę zamiast znajdującej się we wniosku inwestora o pozwolenie na budowę działki o nr ewid. [...]. Organ nie poddał jednak tego faktu ocenie prawnej. Organ stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...] w części dotyczącej udzielonego pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...], a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie organu doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez udzielenie pozwolenia na działce nr ewid. [...] nie objętej wnioskiem strony, na której inwestor nie sytuował zamiaru inwestycyjnego i co do której nie przedłożył on prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ocenę tą, co do działki nr ewid. [...] należy uznać za trafną, jednakże stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w części, oznacza pozostawienie w obiegu prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, która zatwierdza projekt budowlany niezgodny z decyzją o lokalizacji i przewidujący realizację obiektu także na działce nr ewid. [...], w decyzji o lokalizacji nie wymienionej. Skoro decyzja o lokalizacji nie obejmowała działki nr ewid. [...], a była to decyzja wiążąca dla organu architektoniczno-budowlanego co do lokalizacji inwestycji to organ dokonując oceny pozwolenia na budowę w trybie nieważnościowym powinien ocenić fakt usytuowania projektowanej inwestycji w zakresie dotyczącym plebanii i części kościoła na działce o nr ewid. [...]. Zgodność pozwolenia na budowę z decyzją lokalizacyjną oznacza bowiem, że inwestycja może być zrealizowana na działkach wymienionych w tej decyzji, a nie na innych działkach niewymienionych w decyzji o lokalizacji. Decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdza projekt budowlany, a więc w okolicznościach sprawy doszło do zatwierdzenia projektu lokującego obiekt budowlany w sposób niezgodny z decyzją lokalizacyjną. O ile bowiem jak to wyżej wskazano inwestor nie jest zobowiązany do realizacji zamierzenia inwestycyjnego na wszystkich działkach z decyzji lokalizacyjnej, o tyle nie może on lokować obiektu na jeszcze innych działkach nieobjętych decyzją o lokalizacji. Organ winien ocenić, czy doszło do rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie obejmującej określenie granic terenu inwestycji nie był zgodny z decyzją o lokalizacji, którą należy traktować równorzędnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 34 ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 Prawa budowlanego). Wskutek uchylenia zaskarżonej decyzji, organ zobowiązany będzie powtórnie rozpatrzyć odwołanie Z. S., z uwzględnieniem wytycznych zobowiązujących organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] i Naczelnego Sądu Administracyjnego w aspekcie wyżej wskazanych okoliczności. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.