VII SA/Wa 1577/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA– Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. i A. S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2015r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania organu pierwszej instancji postanawia: odrzucić skargę W. S. i A. S.. Pismem z dnia 26 czerwca 2015r. ( nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 27 czerwca 2015r. ) skarżący W. S. i A. S. wnieśli skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2015r., znak: [...] uchylającą decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...] w całości i umarzającą postępowanie pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a ). Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpatrywanej sprawie skarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2015r., znak: [...], zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, została skutecznie doręczona stronie skarżącym w dniu 27 maja 2015r. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął skarżącej z dniem 26 czerwca 2015r. tj. po upływie trzydziestu dni od daty doręczenia decyzji skarżącym. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została wysłana za pośrednictwem poczty do organu w dniu 27 czerwca 2015r. (data stempla pocztowego), zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a skargę W. S. i A. S. jako spóźnioną należało odrzucić.