VII SA/Wa 158/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2005r., znak [...], nakazującej J. K. rozbiórkę wagi samochodowej wykonanej samowolnie na działce nr ew. [...] w S. przy ul. [...] [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż PINB w S. w dniu 22 czerwca 2005r. przeprowadził oględziny na działce nr ew. [...] w S. i ustalił, iż usytuowana jest tam samochodowa waga najazdowa przeznaczona do ważenia pojazdów o masie do 25 ton. Waga o wymiarach 8,0 x 3,0 m i wysokości 0,8 m oraz dwa najazdy stalowe o wymiarach 5,4 x 2,9 m każdy, są posadowione na utwardzeniu betonowym. W miejscach oparcia stóp wagi, płyta betonowa posiada osadzone marki stalowe natomiast stopy najazdów stalowych są utwierdzone we wcięciach w płycie na ok. 3 cm. Całość robót budowlanych związanych z wykonaniem płyty betonowej, ustawieniem wagi i wykonaniem najazdów została wykonana w okresie od końca czerwca do końca sierpnia 2004r. Obiekt wagi samochodowej stanowi całość funkcjonalno-użytkową i w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane jest budowlą (art. 3 pkt 3), na wykonanie której niezbędne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. J. K. takiego pozwolenia nie uzyskał w związku z czym organ uznał, iż inwestor dopuścił się samowoli budowlanej. Jednocześnie organ wskazał, iż nie jest możliwa legalizacja obiektu z uwagi na to, że na przedmiotowej działce obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...]marca 1999r., zgodnie z którym działka nr ewid. [...] jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a funkcję zakazane to: zabudowa produkcyjna, składowa i usługowa – uciążliwa. Z pisma Urzędu Miejskiego w S. z dnia 12 lipca 2005r. wynika nadto, iż usytuowanie wagi przeznaczonej do ważenia pojazdów o masie do 25 ton jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu. Ponownie rozpatrując sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodził się z ustaleniami i oceną dokonaną przez organ I instancji. Podkreślił, iż legalizacja samowolnie wybudowanej wagi samochodowej nie jest możliwa, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy S. na tym terenie przewiduje funkcje mieszkaniową jednorodzinną, gdzie zakazana jest zabudowa produkcyjna, składowa, usługowa – uciążliwa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. K. Skarżący zarzucił organowi nie ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności. Przede wszystkim nie ustalono kto był inwestorem, czyją własność obecnie stanowi waga, a także na czyjej nieruchomości jest ona pobudowana. J. K. wyjaśnił, iż waga stanowi współwłasność jego oraz J. i J. K., a znajduje się na nieruchomości będącej współwłasnością E. i J. K. Żadna z wskazanych osób nie brała udziału w postępowaniu, w związku z czym pozbawiono je możliwości obrony swoich praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm.), kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie pod względem jej zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153 poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są – określone w art. 6 i 7 – zasada praworządności oraz dochodzenie prawdy obiektywnej. Nakładają one na organ prowadzący postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. W myśl art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciążą organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. W niniejszej sprawie organ z naruszeniem powyżej wskazanych zasad postępowania administracyjnego nie ustalił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Nakazując na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane rozbiórkę wagi samochodowej organ wskazał, iż nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego dokonanej samowoli z uwagi na fakt, iż zrealizowany obiekt budowlany pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. Z akt postępowania wynika jednak, iż dla miasta S. obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 1994r.(opublikowany w Dz. Urzęd. Woj. [...], Nr [...] z dnia [...] września 1994r., poz. [...]), który uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 1999r. został jedynie zmieniony dla części miasta obejmującej obszar pomiędzy ul. [...] i [...]. W tym miejscu przypomnieć należy, iż zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), - art. 87 ust. 3, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 styczniem 1995r., zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003r. Organ zatem opierając się na planie zagospodarowania przestrzennego, który z mocy cytowanej wyżej ustawy stracił z dniem 31 grudnia 2003r. moc obowiązującą uznał, iż brak jest podstaw do legalizacji obiektu budowlanego co w sposób oczywisty narusza przepisy Prawa budowlanego – art. 48 ust. 2. Faktu tego nie zmienia okoliczność, iż plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalony uchwałą z dnia [...] października 1994r., częściowo został zmieniony uchwałą z dnia [...] marca 1994r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, iż powstają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Art. 52 Prawa budowlanego określa podmioty zobowiązane do dokonania czynności nakazanych między innymi decyzją o rozbiórce (art. 48). Tymi podmiotami jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu. Z akt postępowania toczącego się w niniejszej sprawie od 2004r. wynika, iż to skarżący występował zawsze jako inwestor wykonanej wagi samochodowej. Potwierdza to m. in. zgłoszenie dlatego też w ocenie Sądu kwestionowanie dopiero na etapie skargi sądowej braku ustalenia przez organ inwestora tegoż obiektu budowlanego nie może odnieść zamierzonego skutku. Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.