VII SA/Wa 1580/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Z.T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M.O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 (trzysta siedem i pięćdziesiąt złotych), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 (pięćdziesiąt siedem złotych i pięćdziesiąt groszy). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z.T. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2010r. umarzającą postępowanie w sprawie rozbudowy budynku na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. Organ odwoławczy podał, że wobec ustalenia zgodności ww. rozbudowy z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] grudnia 1999r. organ powiatowy decyzją z dnia [...] listopada 2002r. umorzył postępowanie w tej sprawie, którą [...] WINB decyzją z dnia [...] października 2008r. utrzymał w mocy. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2009r. (VII SA/Wa 2087/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie, po rozpatrzeniu skargi Z.T., uchylił ww. decyzje wskazując, że organy nie ustaliły aktualnego stanu faktycznego, nie odniosły się do wątpliwości skarżącej co do prawidłowości rozwiązań w zakresie pochylenia dachu oraz ograniczników zapobiegających zsuwaniu się śniegu na jej działkę oraz odpadających części elewacji, które mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa. Po przeprowadzeniu kontroli w dniu 16 lutego 2010r. organ powiatowy decyzją z dnia [...] marca 2010r. ponownie umorzył postępowanie w przedmiotowej w sprawie. W ocenie organu odwoławczego zasadne było rozstrzygnięcie organu powiatowego, ponieważ rozbudowę zrealizowano na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1999r., która pozostaje w obiegu prawnym oraz nie stwierdzono istotnych odstępstw od zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Obiekt zgodnie z prawem oddano do użytkowania. Przeprowadzona kontrola wykazała, że budynek usytuowany jest ok. 55 cm od granicy z działką skarżącej. Odwodnienie dachu odbywa się rynnami do rury spustowej na posesję M.D. Dachowe obróbki blacharskie wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną. Nie stwierdzono także bezpośredniego zagrożenia sąsiedniej posesji w związku z zastosowanym odwodnieniem dachu. Zarówno dach, jak i ściana szczytowa są w bardzo dobrym stanie technicznym. Ponadto, przed rynnami dachowymi zastosowano metalowe płotki przeciwśniegowe. Zarzuty skarżącej organ uznał więc za nietrafne. Powyższe ustalenia organ odwoławczy ocenił jako jednoznaczne w aktualnie stwierdzonym stanie faktycznym, wskazujące na brak bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz odprowadzanie wód opadowych na teren inwestora, co dało podstawę do umorzenia postępowania. Organ powiatowy wziął pod uwagę ocenę prawną i wskazania zawarte w ww. wyroku i uzupełnił materiał dowodowy. Skargę na powyższą decyzję złożyła Z.T. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz dopuszczenie dowodu z załączonej dokumentacji zdjęciowej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że skarżąca żądała podjęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym, stwierdzającym, że decyzję z dnia [...] grudnia 1999r. wydano z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji organy obu instancji nie rozpoznały sprawy co do istoty; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a więc brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - w szczególności nie uwzględnienie, że sąsiedzi wgrodzili się w część nieruchomości skarżącej, co tylko pozornie wskazuje na zachowanie odpowiedniej odległości nieprawidłowo wybudowanego budynku od budynku skarżącej i w żaden sposób nie zmniejsza niebezpieczeństwa dla osób przechodzących między budynkami. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie, że śnieg i sople spadające z dachu na posesję skarżącej stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia i życia osób przechodzących chodnikiem skarżącej; art. 66 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez nie nakazanie usunięcia wad budynku w powyższym zakresie i w związku z zalewaniem wodą ze źle zamontowanych rynien, co powoduje zagrożenie dla życia i zdrowia, a także mienia w postaci zalewania fundamentów budynku skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zw. p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że sprawa ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 2087/08 uchylił wydaną uprzednio decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008r., oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2010r., którą organ ten umorzył postępowanie w sprawie rozbudowy przedmiotowego budynku. W związku z powyższym wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu i organu, w rozumieniu przytoczonego wyżej przepisu oznacza, że ani organ ani sąd nie mogą formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz są zobowiązani do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 12 października 2006r. II GKS 147/2006, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r. I FSK 506/2005). Nie można było zatem podzielić zarzutu skargi o błędnym odczytaniu intencji skarżącej wyrażonej we wniosku z dnia 13 lipca 2001 r. inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie, skoro naruszeń w tym zakresie nie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd nie był związany granicami skargi, wnioskami jak również powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że zobowiązany był rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego. Niemniej z treści wniosku w żadnym razie nie można wywieść, że skarżąca domagała się wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1999r. W przedstawionej sytuacji próba zweryfikowania oceny Sądu odnoszącej się do poczynionych w sprawie ustaleń, tak jak na to wskazywała skarżąca, byłaby niczym innym, jak podważeniem zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. Nie mogły być również przedmiotem oceny organów i Sądu zarzuty dotyczące "wgrodzenia w nieruchomość skarżące/'. Sprawy te należą bowiem do kognicji sądów powszechnych. Zdaniem Sądu, wytyczne zawarte w powołanym wyżej wyroku zostały przez organy wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał bowiem, aby w ponownym postępowaniu wyjaśnić, czy pomimo zakończenia budowy i zastosowania ograniczników na dachu spadający na działkę skarżącej śnieg, sople, elementy elewacji i kratki wentylacyjne powodują niebezpieczeństwo dla skarżącej. W konsekwencji, czy ww. okoliczności odpowiadają dyspozycji art. 66 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, w powtórnie prowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dokonał w dniu 16 lutego 2010r. oględzin na ww. posesji - a zatem w okresie występowania opadów śniegu, jak oblodzeń - które nie potwierdziły wskazywanych przez skarżącą zagrożeń bezpieczeństwa, tym bardziej, że - jak słusznie podkreślił organ - budynek M.D. oddalony jest od granicy z działką skarżącej o ponad pół metra. Przy czym ściana szczytowa spornego budynku nie posiada z tej strony jakichkolwiek otworów, jak też nadwieszeń w postaci okapów. Dach odwadniany jest rynnami prowadzonymi od naroży budynku, do rur spustowych, które odprowadzają wody opadowe na posesję M.D. Ponadto, dla zabezpieczenia zsuwaniu się śniegu z dachu zamontowano metalowe płotki ochronne. Pracownik organu ( B.W. - inspektor ), posiadający niewątpliwie stosowne kwalifikacje, jako zgodne ze sztuką budowlaną ocenił wykonane orynnowanie, obróbki blacharskie, zabezpieczenia połaci dachowych przed zsuwaniem się śniegu. Stan techniczny budynku został oceniony, jako bardzo dobry. Należało zatem podzielić stanowisko, że nie było podstaw do zastosowania nakazów wymienionych w art. 66 Prawa budowlanego, co z kolej uzasadniało umorzenie postępowania w kontrolowanej sprawie. Na koniec dodać trzeba, że również załączona przez skarżącą dokumentacja zdjęciowa nie potwierdza zgłoszonych zarzutów, w szczególności sygnalizowanego "podmywania" jej budynku przez spływające z rynien wody opadowe. Wprawdzie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Tym niemniej nie znaczy to, że strona zwolniona jest od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, jeśli z określonych faktów wywodzi skutki prawne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji, a o kosztach na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. - w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)