VII SA/Wa 1584/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka (spr.), , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie zakazu użytkowania obiektu skargę oddala. Sygnatura akt VII SA/Wa 1584/05 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa), po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika T. S. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2005r. w sprawie zakazu T. S. właścicielowi Domu Towarowego [...] w R. przy ul. [...] [...] użytkowania pomieszczeń Domu Towarowego [...], przeznaczonego na restaurację, bar oraz dyskotekę – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniach [...] – [...] czerwca 2005r. oraz [...] czerwca 2005r. przedstawiciele Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] przeprowadzili czynności kontrolno – rozpoznawcze w Domu Towarowym [...] przy ul. [...] w [...], który użytkowany jest obecnie jako restauracja, bar oraz dyskoteka. Podczas kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości naruszających przepisy przeciwpożarowe, w tym nieprawidłowości powodujące zagrożenie dla życia ludzi. Dlatego też Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. zakazał użytkowania pomieszczeń do czasu wykonania obowiązków. Zaskarżona decyzja określa 18 obowiązków dotyczących wyeliminowania nieprawidłowości powodujących zagrożenie dla życia ludzi. Rozstrzygnięcia rzeczowe dotyczące przedmiotowych obowiązków mają pełne oparcie w obowiązujących przepisach przeciwpożarowych, które zostały szczegółowo wskazane w przytoczonych podstawach prawnych przy poszczególnych rozstrzygnięciach oraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że zaskarżona decyzja nie zawiera w ogóle zarzutów jego odwołania z dnia [...] lipca 2005r. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z dnia [...] czerwca 2005r. Ponadto zarzucił rażące naruszenie art. 107 § 3 Kpa. Natomiast pełnomocnik skarżącego, ustanowiony w postępowaniu sądowym, w dniu 5 czerwca 2006r., złożył wniosek o umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), gdyż jego zdaniem postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na doręczenie skarżącemu decyzji z dnia [...] września 2005r., a nie z dnia [...] września 2005r. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 21 lutego 2006r. Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej wyjaśniła, że strona omyłkowo otrzymała nieostateczną wersję decyzji opatrzoną datą [...] września 2005r., jednakże treść tych decyzji jest identyczna z wyjątkiem nieistotnych zmian stylistycznych na pierwszej stronie. Zdaniem organu, powyższe uchybienie nie miało wpływu na dalsze postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszaw zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem rozstrzygania jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2005r., bo ta została zaskarżona i wprowadzona do obrotu prawnego. Sąd nie będzie ustosunkowywał się merytorycznie do decyzji z [...] września 2006r., gdyż decyzja, która nie została wprowadzona do obrotu nie może być przedmiotem rozstrzygania przez Sąd. Należy zauważyć, że data uwidoczniona w decyzji nie ma większego prawnego znaczenia z punktu widzenia przesłanek wejścia decyzji do obrotu, gdyż decyzja wchodzi do obrotu prawnego dopiero z momentem doręczenia (ogłoszenia). Inaczej mówiąc z decyzją w rozumieniu aktu administracyjnego wywołującego skutki prawne, z "decyzją wydaną", mamy do czynienia z momentem doręczenia, a nie sporządzenia, podpisania czy opatrzenia datą. W prawie administracyjnym decyzja z natury rzeczy jest bowiem "oświadczeniem kierowanym do adresata", skutecznym dopiero od momentu doręczenia (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2000r., sygn. akt V SA 821/99, M. Podat. 2000/9/32). Skoro zatem decyzja z dnia [...] września 2005r. nie została doręczona stronie należy przyjąć, że nie została wprowadzona do obrotu prawnego i w związku z tym nie może być oceniana przez Sąd. Badając zarzuty skargi Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej zakazującą T. S. właścicielowi Domu Towarowego R. w R. przy ul. [...] użytkowania pomieszczeń w/w obiektu, przeznaczonego na restaurację, bar oraz dyskotekę z powodu stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie warunków budowlanych, jak i warunków ewakuacji w obiekcie stanowiących zagrożenie życia dla osób w nich przebywających do czasu wykonania nałożonych na niego obowiązków dotyczących wyeliminowania w/w nieprawidłowości. W ocenie Sądu w/w obowiązki nałożone przez Miejskiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w R. są prawidłowe. Należy bowiem zauważyć, że zostały one nałożone na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w dziale VI tego rozporządzenia zawarte są zasady bezpieczeństwa pożarowego budynków. Zgodnie z § 238, 239, 244 i 240 ust. 4 w/w rozporządzenia właściciel budynku zobowiązany jest zapewnić odpowiednie bezpieczne warunki ewakuacji ludzi z pomieszczenia restauracji i salonu fryzjerskiego. Stosownie do treści § 242 i 244 powołanego rozporządzenia właściciel budynku obowiązany jest zapewnić odpowiednie bezpieczne warunki ewakuacji ludzi z antresoli w sali tanecznej. Natomiast zgodnie z § 258, 260, 262 w/w rozporządzenia właściciel budynku zobowiązany jest elementom sufitów podwieszanych, a także wykładzinom i panelom podłogowym w obiekcie zapewnić własności materiału niepalnego. Z kolei § 240 ust. 7 powołanego rozporządzenia nakłada na właściciela budynku obowiązek wyposażenia drzwi ewakuacyjnych z sali tanecznej w zamknięcia przeciwpaniczne. Ponadto na podstawie § 3 ust. 2, § 28, § 4 ust. 2 pkt 2, 3, 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 121, poz. 1138) skarżący został zobowiązany do: - wyposażenia obiektu w normatywną ilość gaśnic aktualnie konserwowanych, spełniających wymagania polskich norm, - wyposażenia obiektu w przeciwpożarowy wyłącznik prądu, - oznakowania zgodnie z obowiązującymi przepisami: kierunków i wyjść ewakuacyjnych, miejsc usytuowania urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic, miejsc usytuowania przeciwpożarowego wyłącznika prądu, - umieszczenia w widocznych miejscach instrukcji postępowania na wypadek powstania pożaru wraz z wykazem telefonów alarmowych. Mając powyższe na uwadze, jeszcze raz należy podkreślić, iż w/w obowiązki zostały nałożone na skarżącego w sposób prawidłowy, gdyż mają oparcie w przepisach przeciwpożarowych. Sąd nie zgadza się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszenia art. 107 Kpa. W ocenie Sądu obie decyzje zawierają wszystkie elementy, o których mowa w w/w przepisie. Zarówno bowiem decyzja I, jak i II instancji uzasadnione są bardzo szczegółowo, zgodnie z przepisami. Należy podkreślić, że na uzasadnienie decyzji składać się powinno uzasadnienie faktyczne i prawne. Rozwinięcie tych pojęć ustawodawca zawarł w § 3 powołanego przepisu, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodów których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie obie decyzje posiadają szerokie prawne i merytoryczne uzasadnienie, w którym bardzo szczegółowo i wnikliwie przedstawiono argumentację podstaw ich wydania. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego dotyczącego umorzenia postępowania w sprawie Sąd stwierdza, iż nie jest on zasadny. W rozpoznawanej sprawie nie są spełnione przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 p.p.s.a., gdyż postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu fakt, iż skarżącemu została doręczona decyzja z datą [...] września 2005r., a nie [...] września 2005r. nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako bezzasadną oddalił.