VII SA/Wa 1584/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) asesor WSA Wojciech Białogłowski Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P.S.E. S.A. z siedzibą w K.-J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 6 maja 2025 r. nr 77/2025 w przedmiocie nieodpłatnego udostępnienia danych zgromadzonych w rejestrach publicznych oddala skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją Nr 77/2025 z dnia 6 maja 2025 r., znak: WIG-I.7220.2.9.2025.ED, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1151, zwanej dalej "p.g.i.k."), po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] marca 2025 r., znak: [...], orzekającej o odmowie nieodpłatnego udostępnienia danych zgromadzonych w rejestrach publicznych - zbiorze danych bazy danych ewidencji gruntów i budynków oraz mapy zasadniczej – utrzymał w mocy tę decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 15 lipca 2024 r. skarżący wystąpił do Prezydenta m. st. Warszawy o udostępnienie nieodpłatnie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym w trybie art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1557 ze zm.). Pismem z dnia 24 lipca 2024 r. organ poinformował wnioskodawcę, że dane nie mogą być udostępnione w trybie przepisów ustawy o informatyzacji, ze względu na wyłączenie podmiotowe określone w art. 2 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się m.in. do spółek handlowych. Następnie kolejno pismami z dnia 8 sierpnia 2024 r. i 17 października 2024 r. skarżąca wnosiła, że nie zgadza się z przedstawioną przez organ interpretacją przepisów. Natomiast pismami z dnia 24 września 2024 r. i 7 listopada 2024 r. organ I instancji podtrzymywał swoje stanowisko. Pismem z dnia 12 grudnia 2024 r. skarżąca złożyła ponaglenie na bezczynność organu. Organ II instancji postanowieniem Nr 140/2024 z dnia 31 grudnia 2024 r. zobowiązał organ niższej instancji do załatwienia sprawy w terminie do dnia 21 stycznia 2025 r. Organ ten uznał, że w sprawie doszło do sporu co do kosztów udostępnienia materiałów, co skutkuje koniecznością zastosowania w sprawie art. 40f ust. 1 ustawy p.g.i.k., zgodnie z którym, w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ wydaje decyzję administracyjną. Pismem z dnia 9 stycznia 2025 r. organ I instancji poinformował skarżącą, że zaistniały przestanki do odmowy nieodpłatnego udostępnienia danych zgromadzonych w rejestrach publicznych. Jednocześnie pouczono ją, że decyzja podlega opłacie skarbowej w wysokości 10,00 zł i w przypadku nieuiszczenia tej opłaty w terminie 7 dni od otrzymania pisma, podanie zostanie zwrócone bez jego rozpoznania. Skarżąca uiściła wymaganą opłatę. W związku z powyższym dnia 20 stycznia 2025 r. organ ten wydał decyzję administracyjną, w której orzekł o odmowie nieodpłatnego udostępnienia danych zgromadzonych w rejestrach publicznych - zbioru danych bazy danych ewidencji gruntów i budynków oraz mapy zasadniczej. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazano, że zakres podmiotowy stosowania przedstawionej ustawy nie ma wpływu na to, komu podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia nieodpłatny dostęp do danych rejestru, kwestia ta uregulowana jest samodzielnie w art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji. Organ ten uznał jednocześnie, że Prezydent m. st. Warszawy nie zbadał należycie czy skarżąca realizuje zadanie publiczne. Ponownie rozpatrując wniosek z dnia 15 lipca 2024 r. organ I instancji ustalił, że jako realizację konkretnego zadania publicznego wskazano "Budowę przyłączy i linii strużących do przyłączenia do systemu przesyłowego elektroenergetycznego podmiotów przyłączanych", które to zostało określone w pkt. 52 załącznika do ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1199 ze zm.). Z treści art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne wynika, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, przysługuje wszystkim podmiotom, zarówno publicznym, jak i niepublicznym, które realizują zadanie publiczne. Zadanie publiczne musi być przy tym powierzone tym podmiotom w określony sposób, a mianowicie na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji. Wskazane przez skarżącą zadanie stanowi inwestycję w zakresie sieci przesyłowej. Stosownie do treści art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych strategiczna inwestycja w zakresie sieci przesyłowej jest to zadanie inwestycyjne wraz z wykonywaniem niezbędnych robót budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w szczególności budowy lub przebudowy obiektów, urządzeń, sieci i instalacji niezbędnych do budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, użytkowania, zmiany sposobu użytkowania, eksploatacji lub rozbiórki linii stanowiących elementy sieci przesyłowej, w tym stacji elektroenergetycznych, tymczasowych obiektów budowlanych, obiektów sieci gazowej, sieci i przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, telekomunikacyjnych oraz infrastruktury drogowej lub kolejowej. Realizacja wymienionych w ww. ustawie inwestycji nie należy do zadań władz czy też administracji publicznej. Brak jest w tej ustawie normy która stwierdzałaby, iż realizacja tej inwestycji jest zadaniem państwa, nawet jeśli jest to na tyle pożądane, iż stało się przedmiotem specjalnych, ułatwiających ich realizację regulacji. Skarżący wskazał również, że zgodnie z art. 3 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych inwestycje w zakresie sieci przesyłowych są celami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jednak wskazane w ustawie cele publiczne należy rozumieć jako uszczegółowienie niektórych obszarów działania podmiotów publicznych, które mają służyć realizacji ich zadań. Pojęcia celu publicznego i zadania publicznego nie są natomiast tożsame, jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, zaś zakwalifikowanie jakiegoś działania do kategorii celów publicznych nie stanowi wystarczającego kryterium do uznania go za zadanie publiczne. Mając na uwadze powyższe organ I instancji stwierdził, że skarżący nie realizuje zadań publicznych jako obowiązku podmiotu, któremu zadanie takie zostało powierzone. Dlatego też decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2025 r., znak: [...] organ ten orzekł o odmowie nieodpłatnego udostępnienia danych zgromadzonych w rejestrach publicznych – zbiorze danych bazy danych ewidencji gruntów i budynków oraz mapy zasadniczej. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. rozstrzygnięcia organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2025 r. W uzasadnieniu wskazano, że przepis art. 3 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych stanowi, że strategiczne inwestycje w tym zakresie uznaje się za cele publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z kolei art. 6 pkt 2 i 2a tej ustawy wskazuje, że do celów publicznych zalicza się m.in. budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także obiektów i urządzeń niezbędnych do ich eksploatacji. Zgodnie natomiast z art. 163 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., to samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, o ile zadania te nie zostały zastrzeżone ustawą do kompetencji innych organów publicznych. Należy jednocześnie rozróżnić pojęcia "celu publicznego" i "zadania publicznego". "Cel publiczny" jest niezależny od podmiotu, który go realizuje - może być realizowany zarówno przez podmioty publiczne, jak i prywatne, i nie wiąże się z obowiązkiem jego wykonania. Z kolei "zadanie publiczne" przypisane jest konkretnym podmiotom na podstawie przepisów prawa i wiąże się z obowiązkiem jego realizacji. Zgodnie z art. 40a ust. 1 p.g.i.k. co do zasady dane z zasobu udostępniane są odpłatnie. Jednocześnie, w art. 40a ust 2 pkt 4 p.g.i.k. przewidziano wyjątki od tej zasady, wskazując przypadki, w których dane są udostępniane nieodpłatnie. Dotyczy to sytuacji, gdy udostępnienie następuje na podstawie przepisów art. 15 o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne oraz art. 12 ust 1 i 2, art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej. W myśl art. 15 ust 1 i 2 ww. ustawy podmiot prowadzący rejestr publiczny ma obowiązek zapewnić nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w tym rejestrze podmiotom publicznym, a także innym podmiotom realizującym zadania publiczne - na podstawie przepisów prawa lub na zlecenie albo w wyniku powierzenia tych zadań przez podmiot publiczny. Dane te powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie w celu realizacji tych zadań publicznych. Skarżący, w złożonym wniosku, powołał się właśnie na art. 15 ust. 1 wspomnianej ustawy w celu uzyskania nieodpłatnego udostępnienia danych zgromadzonych w rejestrze publicznym – w celu realizacji celu publicznego określonego w pkt 52 załącznika do ustawy o realizacji inwestycji przesyłowych, wskazując ten cel jako zadanie publiczne, które wykonuje. Organ odwoławczy podniósł następnie, że dane z rejestrów publicznych nie mogą być nieodpłatnie udostępniane spółkom handlowym, chyba że dana spółka realizuje zadania publiczne wynikające z przepisów prawa lub zadania powierzone jej przez jednostkę samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie skarżąca jest spółką akcyjną, więc zalicza się do grupy spółek handlowych. Przywołane przez skarżącą w pismach z dnia 8 sierpnia 2024 r. i 17 października 2024 r. przepisy ustawy o realizacji inwestycji przesyłowych oraz decyzja Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 16 czerwca 2014 r. znak: DRE-4710-3(7)/2013/2014/4988/ZJ jednoznacznie wskazują, że wnioskodawca samodzielnie realizuje inwestycję celu publicznego. Powyższe nie oznacza, że skarżąca ma status podmiotu realizującego zadania publiczne. Należało zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające nieodpłatne udostępnienie żądanych przez wnioskodawcę danych. Organ II instancji podniósł, że nawet przy założeniu odmiennej interpretacji przywołanych przepisów i przyjmując, że cel publiczny ma charakter zadania publicznego, należy zauważyć że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż przepisy wyraźnie stanowią, że udostępnienie danych podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, który realizuje zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów lub na podstawie powierzenia bądź zlecenia ich realizacji przez podmiot publiczny, jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. W tym kontekście, użyte w przepisach sformułowanie "niezbędne" należy rozumieć jako konieczne - czyli takie, bez którego dane zadanie publiczne nie może zostać zrealizowane. Oznacza to, że spełnienie kryterium niezbędności stanowi warunek konieczny dla udostępnienia danych na podstawie powołanych przepisów. Zdaniem organu odwoławczego wniosek skarżącej nie spełnia przesłanek uzasadniających nieodpłatne udostępnienie żądanych danych. W szczególności, we wniosku nie wskazano konkretnego zadania publicznego, które obowiązkowo musi zostać zrealizowane w określonym miejscu i czasie oraz które dałoby się jednoznacznie zidentyfikować. Zauważono, że wskazanie jako zadania publicznego "budowy przyłączy i linii służących do przyłączenia do systemu przesyłowego elektroenergetycznego podmiotów przyłączanych", o której mowa w pkt 52 załącznika do ustawy o realizacji inwestycji przesyłowych, nie stanowi wystarczająco skonkretyzowanego zadania publicznego. Taka ogólna formuła nie pozwala na jednoznaczną identyfikację tego zadania w czasie ani przestrzeni, co jest warunkiem koniecznym dla uznania wniosku za spełniający przesłanki ustawowe. Ponadto, wskazana przez wnioskodawcę podstawa prawna, tj. ustawa o realizacji inwestycji przesyłowych, jednoznacznie kwalifikuje przedmiotową inwestycję jako cel publiczny, a nie zadanie publiczne. Oznacza to, że realizacja takiej inwestycji nie wynika z ustawowego obowiązku, lecz stanowi ogólnie określony cel, który może, lecz nie musi zostać zrealizowany. W toku prowadzonego postępowania nie przedstawiono żadnych dowodów potwierdzających, że żądane dane miałyby służyć realizacji rzeczywistego, a nie jedynie hipotetycznego, zadania publicznego. Tym samym, brak jest podstaw do uznania, że po stronie wnioskodawcy istnieje obowiązek wykonania konkretnego, zindywidualizowanego zadania publicznego, które uzasadniałoby nieodpłatne udostępnienie danych. Mając na uwadze powyższe organ wyższej instancji uznał, że organ I instancji w całości zrealizował zalecenia organu zawarte w decyzji Nr 34/2025 z dnia 27 lutego 2025 r. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu niższej instancji oraz stwierdził, że dokonał on prawidłowej wykładni przepisów prawa. W postępowaniu został również zgromadzony pełny materiał dowodowy, potwierdzający ustalenia organu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Nr 77/2025 z dnia 6 maja 2025 r., znak: WIG-I.7220.2.9.2025.ED złożyła P. S.A. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono: na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. naruszenie przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia - art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwą interpretację pojęcia "zadania publicznego" oraz "niezbędności" danych do realizacji zadania publicznego wskutek czego doszło do bezpodstawnej odmowy nieodpłatnego udostępnienia danych zgromadzonych w rejestrach publicznych. na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy rozpoznające sprawę obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wezwania wnioskodawcy do wykazania "niezbędności pozyskania danych"; art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez niedokonanie przez organy obu instancji wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz pominięcie faktu, iż wnioskodawca dokładnie wskazywał do wykonywania jakich zadań publicznych skarżąca zamierza wykorzystywać dane zgromadzone w rejestrach, do których żąda dostępu, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, z uwagi na fakt, że organ uznał, że skarżąca nie wykazała przesłanki niezbędności żądanych danych, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w sprawie. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o: uchylenie decyzji obu instancji w całości i umorzenie postępowania, zobowiązanie Prezydenta m.st. Warszawy do udzielenia żądanej informacji w terminie 7 dni, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła podnoszone zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Warszawie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację wskazaną w decyzji Nr 77/2025 z dnia 6 maja 2025 r., znak: WIG-I.7220.2.9.2025.ED. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024r, poz. 1267), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2024r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Nr 77/2025 z dnia 6 maja 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] marca 2025r. orzekającej o odmowie nieodpłatnego udostępnienia P. S.A. danych zgromadzonych w rejestrach publicznych - zbiorze danych bazy danych ewidencji gruntów i budynków oraz mapy zasadniczej. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że P. S.A. z siedzibą w K., powołując się na art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne ( Dz.U. z 2024r., poz. 1222 – dalej u.i.d.p.r.z.p), wnioskiem z dnia 9 lipca 2024r. wystąpiła o nieodpłatne udostepnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym ( bazy danych EGIB, GESUT i BDOT500) w celu realizacji celu publicznego określonego w pkt 52 załącznika do ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych ( Dz.U. z 2024r., poz.1199). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w świetle art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U z 2024r., poz. 1151 ze zm.)- dalej p.g.i.k. -zasadą jest odpłatność za udostępnianie danych i informacji z zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie zaś z art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b) p.g.i.k. nie pobiera się opłaty za udostępnienie danych na podstawie art. 15 u.i.d.p.r.z.p. Natomiast z treści art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. wynika, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze, przysługuje tym wszystkim podmiotom, zarówno publicznym, jak i niepublicznym, które realizują zadania publiczne i w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Warunek nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych stanowi zatem realizacja zadań publicznych, niezależnie od publicznego czy niepublicznego charakteru podmiotu realizującego takie zadanie. Zadania publiczne muszą być przy tym powierzone wymienionym podmiotom w określony sposób, a mianowicie na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji. W ocenie Sądu I instancji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodzi jednak przypadek wykonywania zadania publicznego na podstawie bezpośredniego upoważnienia ustawowego. Wbrew stanowisku Spółki, nie ma również w sprawie miejsca sytuacja powierzenia lub zlecenia zadania publicznego przez podmiot publiczny. Stosowanie ustawy do określonych podmiotów oznacza, że ustawodawca uczynił je pierwotnym adresatem regulacji. Przedmiot tej regulacji określony został w art. 1 u.i.d.p.r.z.p., są nim zasady dofinansowywania projektów informatycznych o publicznym zastosowaniu, planowania, standaryzacji, atestacji, rejestracji i kontroli w procesach informatyzacji realizacji zadań publicznych, funkcjonowania platformy ePUAP, centralnego repozytorium wzorów dokumentów elektronicznych, publicznego systemu identyfikacji elektronicznej, świadczenia usługi podpisu zaufanego. Celem regulacji jest ochrona interesu publicznego, w tym zachowanie przez Państwo możliwości swobody wyboru technologii w procesach informatyzacji realizacji zadań publicznych. Wzgląd na przedmiot i cel regulacji pozwala zrozumieć, dlaczego co do zasady jej stosowanie jest ograniczone do podmiotów publicznych, których definicję legalną przez wyliczenie zawiera art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. Zastrzeżenie poczynione w art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. wprowadza do tej zasady odstępstwa, w szczególności w art. 2 ust. 3 u.i.d.p.r.z.p. zwalnia spod stosowania przepisów ustawy, za wyjątkiem kilku wskazanych jej przepisów, te podmioty realizujące zadania publiczne, które mają formę organizacyjną spółki handlowej. Oznacza to, że nie są one podmiotami publicznymi w rozumieniu ustawy i za wyjątkiem wskazanych artykułów, nie stosuje się do nich jej przepisów. Nie oznacza to jednak, że podmioty te nie realizują zadań publicznych, jest to bowiem pierwotna podstawa wskazana w art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p., której zaistnienie dopiero pozwala na zwolnienie spod stosowania ustawy, ze względu na formę organizacyjną. Jak już jednak wyżej wskazano, usunięcie spółek handlowych z kręgu podmiotów publicznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy nie oznacza, że spółki te nie mogą być adresatami czynności podejmowanych przez podmiot prowadzący rejestr publiczny. Rejestr publiczny, zgodnie z definicją z art. 3 pkt 5 u.i.d.p.r.z.p., to rejestr, ewidencja, wykaz, lista, spis albo inna forma ewidencji, służąca do realizacji zadań publicznych, prowadzona przez podmiot publiczny na podstawie odrębnych przepisów. Rejestr publiczny może być zatem prowadzony wyłącznie przez podmiot publiczny w rozumieniu ustawy, zaś zgodnie z art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. podlega bezpłatnemu udostępnieniu zarówno podmiotowi publicznemu, jak i podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, pod warunkiem że realizuje on zadania publiczne. Na podstawie art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. dane z rejestru są nieodpłatnie udostępniane przez podmiot publiczny prowadzący rejestr podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny. Skarżąca Spółka nie mieści się w katalogu podmiotów publicznych, zdefiniowanym w art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. Należy jednak uznać, że publiczny charakter podmiotu nie jest przesłanką konieczną, a warunkiem nieodpłatnego dostępu do danych z rejestru jest realizacja zadań publicznych, bądź to na podstawie odrębnych przepisów, bądź powierzenia lub zlecenia. Istotą sprawy jest więc ustalenie, czy skarżąca spółka realizuje zadania publiczne. Ustawowa kategoria zadań publicznych nie została zdefiniowana przez ustawodawcę. Należy jednak przyjąć , że są to realizowane dla dobra wspólnego, przekazane do realizacji przez władzę publiczną, wykonywane przez nią na podstawie i w granicach prawa, za które władza ta ponosi odpowiedzialność i które mogą podlegać faktycznej realizacji przez podmioty niepubliczne. W szczególności nie budzi kontrowersji wskazanie, że zgodnie z zasadą pomocniczości, zadania publiczne w istotnej części są zadaniami samorządu terytorialnego, przy czym gmina wykonuje wszystkie zadania samorządu nie zastrzeżone dla innych jednostek. W tym miejscu podnieść należy, że wnioskodawca jako zadanie wskazał " budowę przyłączy i linii służących do przyłączenia do systemu przesyłowego elektroenergetycznego podmiotów przyłączanych", a więc cel o którym mowa w pkt 52 załącznika do ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Art. 3 przywołanej ustawy wprost stanowi, że strategiczne inwestycje w zakresie sieci przesyłowych są celami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( art. 6 ). Jednak żaden przepis prawa inwestycji tej nie pozwala określić jako zdanie publiczne. Nie są to oczywiście kategorie tożsame, ale ich zakresy przedmiotowe nie są rozłączne. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, katalog celów publicznych wymieniony w art. 6 u.g.n. nie ma związku z częścią zadań publicznych, nie wszystkie bowiem zadania publiczne mogą być wykonywane przy pomocy instytucji regulowanych przepisami u.g.n. (zob. E. Bończak-Kucharczyk: ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany do art. 6, teza 2, LEX/el.2021). W części zakresy te mogą się zatem pokrywać, ale kwalifikacja do każdej z kategorii odbywa się na odrębnej podstawie prawnej. Zakwalifikowanie jakiegoś działania do kategorii celów publicznych nie stanowi wobec tego wystarczającego kryterium uznania go za zadanie publiczne. Zadania publiczne to pojęcie prawne użyte w Konstytucji RP - w art. 15, 16, 163 i 164 - w kontekście udziału samorządu w sprawowaniu władzy publicznej, o której mowa w art. 7 i 10. W świetle Konstytucji RP zadania publiczne są wykonywane na podstawie i w granicach prawa przez podmioty sprawujące władzę publiczną, w tym w istotnej części przez samorząd terytorialny wykonujący te zadania w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, za pośrednictwem organów stanowiących i wykonawczych. Wśród zadań publicznych Konstytucja RP wyróżnia zadania służące "zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej" oraz zadania zastrzeżone przez Konstytucję RP lub ustawy dla organów innych władz publicznych, a wśród nich takie, które ustawa może zlecić organom samorządu, jeżeli wynika to "z uzasadnionych potrzeb państwa". Zdolność wykonywania zadań publicznych przez jednostki terytorialne ma być jednym z kryteriów w ustawowym kształtowaniu zasadniczego podziału terytorialnego państwa. W świetle doktryny zadania publiczne mogą być wykonywane przez podmioty publiczne niemające kompetencji władczych albo wręcz przez podmioty niepubliczne. Głównym kryterium uznania danych zadań za publiczne jest okoliczność, że państwo lub samorząd terytorialny ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich realizację. Nie traktuje się jako kryterium kwalifikacji do kategorii zadań publicznych samego wykonywania zadań w ramach struktur organizacyjnych państwa lub samorządu". Wskazać także trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 12a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, skarżąca spółka posiada status przedsiębiorstwa energetycznego, które jak wynika z art. 4 ust. 1 tej ustawy zajmuje się przesyłaniem lub dystrybucją energii , w związku z czym jest obowiązane zapewnić wszystkim odbiorcom oraz przedsiębiorcom zajmującym się sprzedażą energii na zasadzie równego traktowania świadczenie usług przesyłowych lub dystrybucyjnych energii na zasadach i w zakresie określonych w ustawie. Skarżąca spółka stwierdziła, że jest Operatorem Systemu Przesyłowego w Polsce, odpowiedzialnym za zarzadzanie krajową siecią energii elektrycznej oraz zapewnienie jej bezpiecznej i stabilnej pracy w czasie rzeczywistym, a jej zadania statutowe są zadaniami strategicznymi państwa, o czym kilkakrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny np. w wyroku TK z 25 lipca 2006 P/24/05, wskazując, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa. Zadania publiczne są określone w różnych ustawach i odnoszą się do zadań własnych samorządu, które ustawodawca przypisał danemu szczeblowi samorządu terytorialnego i za którego realizację ta jednostka samodzielnie odpowiada. Zlecenie zadania publicznego, prawnie możliwe, odbywa się na podstawie umowy administracyjnej lub porozumienia, które określają zadania oraz wysokość przeznaczonej na nie dotacji. Ze zgromadzonych akt sprawy nie wynika, żeby P. S.A. realizowała zadania publiczne na skutek jego powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny. Zadania publiczne muszą być przy tym powierzone wymienionym podmiotom w określony sposób, a mianowicie na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji. W ocenie Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodzi przypadek wykonywania zadania publicznego na podstawie bezpośredniego upoważnienia ustawowego. Nie ma również w sprawie niniejszej miejsca sytuacja powierzenia lub zlecenia zadania publicznego przez podmiot publiczny. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, chodzi w tym przypadku o porozumienie lub umowę administracyjną, a zatem umowę o charakterze publicznoprawnym, zawarte w tej sprawie z właściwym organem na podstawie umocowania przewidzianego w ustawie (Czesław Martysz, Grażyna Szpor, Kajetan Wojsyk "Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Komentarz", Wydawnictwo ABC 2007). Porozumienie administracyjne jest prawną formą, za pomocą której podmioty administracji publicznej (organy i instytucje administracyjne) podejmują współdziałanie przy realizowaniu zadań administracji publicznej, wspólnie realizując część lub całość swoich kompetencji. Niewątpliwie w okolicznościach sprawy taka sytuacja nie występuje, gdyż P2. S.A. nie jest podmiotem administracji publicznej, ale spółką prawa handlowego. Nie zachodzą również podstawy do przyjęcia umownego powierzenia realizacji zadania publicznego skarżącej spółce. Powierzenie zadania publicznego musi być wyraźne, nie może być domniemane i musi dotyczyć zadania, które organ może przenieść, mając w tym zakresie kompetencję przewidzianą w przepisach ustawowych. Wyjaśnić także trzeba, że w literaturze podejmowano wielokrotne próby zdefiniowania, a przynajmniej scharakteryzowania celu publicznego o którym mowa w art. 6 u.g.n.. Wskazuje się zatem, że celem publicznym jest to wszystko, do osiągnięcia czego służą cele wskazane w art. 6, przy czym kluczowe dla określenia celu publicznego są ustawowe kryteria (tak M. Wolanin, Ustawa ..., s. 49, 59; Z. Marmaj, w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, red. G. Bieniek, Warszawa 2011, s. 45; E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Warszawa 2011, s. 60, która nawiązuje także do pojęcia przestrzeni publicznej w art. 2 pkt 6 u.p.z.p.). W innym ujęciu podkreśla się, że cele publiczne obejmują cztery kategorie aktywności: 1) działania o charakterze inwestycyjnym, 2) działania mające na celu utrzymanie zrealizowanych inwestycji, 3) działania o charakterze ochronnym i konserwatorskim, natomiast osobną grupę tworzy 4) poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin. W konkluzji zatem stwierdzić należy, że P2. S.A. wykonując cel w postaci budowy przyłączy i linii służących do przyłączenia do systemu przesyłowego elektroenergetycznego podmiotów przyłączanych nie realizuje powierzonego przez podmiot publiczny zadania publicznego, jak tego wymaga art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w związku z art. 40a ust. 2 lit. b p.g.i.k. Sąd podziela nadto stanowisko organu odwoławczego, że realizacja opisanej we wniosku w sposób niekonkretny inwestycji stanowi ogólnie określony cel, który może lecz nie musi zostać zrealizowany, bowiem brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zamiar rzeczywistej realizacji powyższego celu. Tym samym w stanie faktycznym sprawy nie zachodziły podstawy do zastosowania w stosunku do skarżącej spółki wymienionych przepisów, przewidujących wyjątek od zasady odpłatności za udostępnienie danych i informacji z prowadzonego przez Prezydenta m.st. Warszawy powiatowego zasobu geodezyjnego. Nie znajduje zatem uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, gdyż wbrew stanowisku skarżącej nie była ona uprawniona do nieodpłatnego uzyskania danych zgromadzonych we wskazanym rejestrze publicznym. Konkludując , skarżąca spółka ma możliwość uzyskania żądanych danych, w trybie odpłatnym, po złożeniu kompletnego wniosku zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 28 lipca 2020r. w sprawie wzoru wniosków o udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego , licencji i Dokumentu Obliczenia Opłaty, a także sposobu wydawania licencji ( Dz.U. z 2020r., poz. 1322). Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ wbrew twierdzeniom skargi, organ zebrał i rozważył wystarczająco cały materiał dowodowy, a następnie wydał rozstrzygniecie które w sposób rzetelny z zachowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2024r. poz.935 ) skargę należało oddalić.