VII SA/Wa 1585/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. i I. C. na czynność Burmistrza N. z dnia [...] września 2024 r. znak: [...] w sprawie zwrotu kosztów przejazdu postanawia: odrzucić skargę # J. C. i I. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Burmistrza N. z dnia [...] września 2024 r. znak: [...] w sprawie zwrotu kosztów przejazdu niepełnosprawnego ucznia do szkoły. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że J. C. złożyła w dniu 31 sierpnia 2023 r. wniosek o zwrot kosztów dowożenia ucznia niepełnosprawnego do przedszkola, szkoły lub ośrodka. W związku ze złożonym wnioskiem, pismem z dnia 1 września 2023 r. Burmistrz N., odmówił uwzględnienia wniosku o zwrot kosztów przejazdu, ponieważ dla K. C. wskazano we wniosku Szkołę Podstawową im. [...] w D., która jest przygotowana na realizację orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, która jednak nie jest szkołą najbliższą (obwodową). Pismo z 1 września 2023 r. zostało doręczone J. C. 6 września 2023 r. Pismem z 14 września 2023 r. J. C. i I. C. wnieśli skargę na ww. czynność. Postanowieniem z dnia 28 marca 2024 r. WSA w Warszawie (sprawa VII SA/Wa 2478/23) odrzucił skargę ww. Skarżących z uwagi na upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. J. C. i I. C. pismem z 15 maja 2024 r. ponownie wnieśli skargę na czynność Burmistrza N. z [...] września 2023 r. polegającą na odmowie uwzględnienia kosztów przejazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po terminie w zakresie skargi J. C., a w zakresie skargi I. C., gdyż jest niedopuszczalna. Jak stanowi art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 - dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie, zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiąc, że w takiej sytuacji Sąd skargę odrzuca. Termin do wniesienia skargi dla J. C. w niniejszej sprawie rozpoczął bieg 6 września 2023 r., tj. w dniu, w którym skarżąca odebrała zaskarżone rozstrzygnięcie. Zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi upłynął 6 października 2023 r. Tymczasem, skarga została wniesiona 16 maja 2024 r., tj. z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Z powyższego wynika, że w skarga J. C. została złożona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. i dlatego należy ją odrzucić, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Natomiast odnośnie skargi I. C. wskazać należy, że stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5a p.p.s.a., jest niedopuszczalne. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący nie brał udziału w postępowaniu przed organem i nie doręczono mu zaskarżonej czynności. Wniosek o zwrot kosztów dowożenia ucznia niepełnosprawnego do przedszkola, szkoły lub ośrodka złożyła wyłącznie J. C. Również tylko J. C. doręczono zaskarżoną czynność. Oznacza to, że wnoszący skargę I. C. nie był stroną postępowania ww. sprawie. Z akt sprawy wynika, że nie jest też żadnym z pozostałych podmiotów, wymienionych powyżej, uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tym samym I. C. nie posiada interesu prawnego, w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a i nie jest uprawniony do wniesienia skargi na ww. czynność. W konsekwencji uznać należało, że Skarżącemu nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jego stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował niedopuszczalność wniesionej skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12). Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w stosunku do J. C. i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w stosunku do I. C. ----------------------- # # #