VII SA/Wa 1586/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2000 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał H. F. i P. K. dokonać rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego na działce o nr ew. [...] przy ulicy D. w U. Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 roku, Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2000 roku. Pismem z dnia [...] marca 2003 roku pełnomocnik P. K. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2000 roku, Nr [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik stwierdził, że pojawiły się nowe dowody w postaci zeznań świadków, które podważają ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia [...] października 2000 roku. Oświadczenia te świadczą o wszczęciu postępowania przez organy nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej już w 1991 roku. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] grudnia 2000 roku. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 roku, Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2005 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że oświadczenie Z. S. z dnia [...]listopada 2002 roku, iż roboty budowlane na działce o nr ew. [...]rozpoczęte zostały w 1991 roku stanowi nowy dowód w sprawie nieznany organowi, który wydawał decyzję, jednak nie jest to dowód istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. W dniu wydania decyzji rozbiórkowej z dnia [...] października 2000 roku obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki był w stanie surowym otwartym, a tym samym nie znajduje w stosunku do niego zastosowania art.103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że organy administracji wszczęły w 1991 roku postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej. Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik P. K. podnosząc zarzut, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien był przed wydaniem decyzji pozyskać od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wszystkie oświadczenia świadków, które zostały tam przesłane. Nadto nie zostało wzięte pod uwagę oświadczenie C. B. byłego pracownika Urzędu Miejskiego w U., który potwierdził, że w 1991 roku wszczął postępowanie administracyjne odnośnie dokonanej przez P. K. samowoli budowlanej na działce o nr ew. [...] w U. Decyzją z dnia [...] września 2005 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że oświadczenie Z. S. z dnia [...]listopada 2002 roku nie spełnia wymogów uznania go za nowy dowód, gdyż dowód taki musiałby istnieć w dniu wydania decyzji z dnia [...]grudnia 2000 roku. Nadto decyzja wydana na podstawie art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz.414 ze zm.) ma charakter związany co oznacza, że organ administracji w określonym stanie faktycznym ma obowiązek wydać decyzję nakazującą dokonanie rozbiórki obiektu lub jego części. Dla rozstrzygnięcia sprawy kluczowe znaczenie ma data zakończenia budowy, a jak wynika z treści protokołu oględzin dokonanych w dniu [...] października 2000 roku obiekt był w stanie surowym otwartym. Słusznie więc zastosowano w sprawie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Brak było też podstaw do zastosowania art.49 wymienionej ustawy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P. K. podnosząc zarzut, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął przy rozpoznawaniu sprawy dowód w postaci oświadczenia C. B. byłego pracownika Urzędu Miejskiego w U., który potwierdził, że w 1991 roku wszczął postępowanie administracyjne odnośnie dokonanej przez skarżącego samowoli budowlanej na działce o nr ew. [...] w U. Nadto podniósł zarzut, iż organy nadzoru budowlanego nie zrobiły nic by pozyskać oświadczenia złożone przez inne osoby, a znajdujące się aktach Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego związanych ze stwierdzeniem nieważności decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zadaniem Sądu nie narusza prawa. Bezsporną jest w niniejszej sprawie okoliczność, że skarżący nie posiadał pozwolenia na budowę budynku, którego dotyczył nakaz rozbiórki. Bezsporną jest również okoliczność, iż w październiku 2000 roku budowa budynku nie była zakończona. Wynika to ze znajdującego się w aktach sprawy z protokołu kontroli stanu obiektu z dnia [...] października 2000 roku oraz stanowiącej załącznik do tego protokołu fotografii. Z protokołu tego wynika również, że skarżący rozpoczął realizację inwestycji w 1999 roku. Protokół ten został przez skarżącego podpisany. Protokół ten zawiera także wzmiankę, że inwestor przedłożył zgodę sąsiada z dnia [...] listopada 1999 roku na budowę budynku w granicy działki. Zgodne z treścią art.81 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Na mocy art.102 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. u. Nr 89, poz.414 ze ) przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Niewątpliwie w stosunku do budynku realizowanego przez skarżącego nie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 roku, Nr 38, poz.229 ze zm.), gdyż w dniu wejścia w życie ustawy (to jest w dniu 1 stycznia 1995 roku) budowa budynku nie była zakończona. Z kolei zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że postępowanie administracyjne w sprawie realizowanego przez skarżącego budynku zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Jak wynika z protokołu kontroli sporządzonego w dniu [...]października 2000 roku budowa budynku rozpoczęta została w 1999 roku. Również w piśmie z dnia [...] września 2001 roku skierowanym przez H. F. oraz P. K. do Starosty [...] znalazło się stwierdzenie, że w dniu [...] listopada 1999 roku otrzymali oni decyzję o warunkach zabudowy terenu, a następnie zlecili wykonanie dokumentacji technicznej. Ponieważ jednak uwierzyli projektantom, że w krótkim czasie zrealizują oni prace projektowe i załatwią wszelkie formalności za ich radą przystąpili do tradycyjnego gospodarczego wykonywania budynku garaży i poddasza użytkowego. Sporządzający pismo stwierdzili również, że "fakt naszego postępowania został oceniony zgodnie z rzeczywistym stanem". Brak jest zdaniem Sądu podstaw do kwestionowania twierdzeń inwestorów, że budowa budynku rozpoczęta została w 1999 roku. Nie sposób więc przyjąć, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez organy administracji w 1991 roku w stosunku do obiektu, który jeszcze nie istniał. Za niewiarygodne w tej sytuacji zdaniem Sądu uznać należy oświadczenia C. B., że w 1991 roku przeprowadzana była wizja lokalna rozpoczętej budowy na działce o nr ew. [...] przy ul. D. w U. oraz Z. S., że w lecie 1991 roku wykonane zostało na tej działce deskowanie fundamentu jak też, że wówczas nadzór budowlany ustnie wstrzymał prowadzenie prac budowlanych. Akta administracyjne sprawy związanej ze stwierdzeniem nieważności decyzji o nakazie rozbiórki budynku należącego do skarżącego są zarazem aktami sprawy administracyjnej dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o nakazie rozbiórki. Sąd rozpoznając skargę dysponował tymi aktami. W aktach tych brak jest oświadczeń innych osób poza oświadczeniem C. B. i Z.S. Zarzut skarżącego, iż organy administracji nie pozyskały dodatkowych oświadczeń uznać należy za bezzasadny. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.