VII SA/Wa 1587/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N. i W. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : odrzucić skargę E. N. i W. N. W dniu 25 sierpnia 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga E. N. i W. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...]. Zarządzeniami z dnia 30 sierpnia 2010 r. wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 200,00 złotych jednocześnie pouczając, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałego skarżącego z obowiązku jego uiszczenia. Ponadto, wezwano skarżących do podpisania skargi i nadesłania 6 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Powyższe braki należało usunąć w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisów ww. zarządzeń, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymali ww. wezwania w dniu 2 września 2010 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 9 września 2010 r. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy od skarżących do dnia 12 października 2010 r. Skarżący nie podpisali także skargi oraz nie nadesłali 6 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie dopełnili czynności nakazanych przez Sąd. Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.