VII SA/Wa 1587/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2025 r. znak: KOC/1659/Ar/25 w przedmiocie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 11 kwietnia 2025 r., nr KOC/1659/Ar/25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze powoływane dalej jako: "Kolegium", "SKO" po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. z siedzibą w W. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...] lutego 2025 r., Nr [...] odmawiającej ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego trwale związanego z gruntem, dwustronną podświetlaną tablicą reklamową o pow. 2x18 m 2 i wysokości 9,0 m - w celu legalizacji, na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco : W dniu 22 maja 2023 r. A. S.A. wystąpiła do Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego trwale związanego z gruntem, dwustronną podświetlaną tablicą reklamową o pow. 2x18 m2 i wysokości 9,0 m - w celu legalizacji, na działce ew. nr [...] w obrębie [...] , przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy. Decyzją z [...] lutego 2025 r., Nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ww. wolnostojącego nośnika reklamowego trwale związanego z gruntem. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. S.A., zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium decyzją z 11 kwietnia 2025 r., nr KOC/1659/Ar/25 utrzymało w mocy ww. decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...] lutego 2025 r., Nr [...] . W uzasadnieniu wskazało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2024 r., poz. 1130 t.j.) powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wprowadza zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej zabudowanej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Przy czym na względzie należy mieć, iż przez pojęcie działki sąsiedniej nie można rozumieć wyłącznie działki graniczącej, ale należy odnieść to pojęcie do nieruchomości, terenów położonych w okolicy, tworzącej pewną urbanistyczną całość. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Natomiast, jeśli w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ stwierdzi, że zamierzenie będące przedmiotem postępowania nie spełnia wszystkich warunków ustalonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie musi być zakończone odmową ustalenia warunków zabudowy. Kolegium podniosło, że w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo wyznaczono wokół działek granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo dokonał wykreślenia terenu analizowanego w obszarze nie mniejszym niż 50 m licząc od środka terenu inwestycji. Ponieważ szerokość frontu działki wynosi ok. 21,5 m, obszar analizowany wyznaczono w odległości ok. 65 m od granic terenu inwestycji. Ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy zagospodarowania obszaru wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa produkcyjna, magazynowa i biurowa (sklepy, salony meblowe, komis samochodowy). Teren jest zainwestowany chaotycznie, charakteryzuje się brakiem jednolitości gabarytowej i materiałowej, któremu towarzyszy nagromadzenie szyldów i nośników reklamowych o różnych wymiarach i kolorystyce. Kolegium wskazało, że w obszarze tym znajdują się dodatkowo następujące nośniki reklamowe: na działce nr [...] przy ul. [...] , na działce nr [...] przy ul. [...], na działce nr [...] przy ul. [...] (z ostateczną decyzją o nakazie rozbiórki), na działce nr [...] przy ul. [...]. Sprawy o legalizację tych nośników toczą się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego [...] (pismo PINB z 17 stycznia 2025 r, k. 77). Zaznaczyło, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że nie wydawano decyzji ustalających warunki zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę dla wolnostojących wielkogabarytowych nośników reklamowych, co oznacza, że nie zostały one posadowione w sposób legalny i jako takie nie mogą stanowić podstawy do ustalenia warunków zabudowy ani w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy, ani w zakresie parametrów nowej zabudowy. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przytoczył fragment wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 448/22, LEX nr 3818203, gdzie wyjaśniono, że "w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez organ, że występujące w obszarze analizy cztery tablice reklamowe zostały wzniesione bez wymaganych procedur i tym samym stanowią nielegalną zabudowę, ergo nie mogą zostać uwzględnione w ramach analizy urbanistycznej - nie może zostać skutecznie zwalczone poprzez forsowaną przez skarżącego kasacyjnie tezę, że jedynie decyzja o rozbiórce stanowi dowód nielegalności danej zabudowy. W konsekwencji nośniki te nie mogły stanowić odniesienia przy badaniu przesłanki dobrego sąsiedztwa. Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wyliczonych tam warunków. Istotnym w sprawie jest warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wedle którego: "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu". Norma ta statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Stąd też przesłankę kontynuacji funkcji należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia". W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Jeśli chodzi o tak specyficzny obiekt jakim jest nośnik reklamowy to analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wykazała, aby na tym obszarze występowała tego rodzaju zabudowa jako zabudowa legalna. Kolegium stwierdziło, że wobec braku legalnej zabudowy reklamowej w obszarze analizowanym, nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Poza przedmiotem niniejszej sprawy pozostaje zatem kwestia rozważań jakiego rodzaju funkcję zabudowy pełni reklama. Brak zabudowy o danym charakterze i parametrach skutkować musi wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium podkreśliło, że samowolnie wybudowane w tym rejonie nośniki reklamowe zaburzają i deformują ład przestrzenny. Nośniki te bowiem umiejscowione są na terenach prywatnych tuż obok pasa zieleni, którego zadaniem jest oddzielenie drogi publicznej od zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Ponadto, jak wynika ze zdjęć załączonych do analizy, zabudowa reklamowa po jednej stronie ulicy powoduje dysonans w odniesieniu do drugiej strony ulicy i w sposób ewidentny zaburza ład przestrzenny okolicy (k. 72-74). Skargę na decyzję Kolegium z 11 kwietnia 2025 r., nr KOC/1659/Ar/25 wniosła A. S.A. z siedzibą w W. . Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła : 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niezasadne uznanie w ślad za organem I instancji, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku o wydanie warunków zabudowy, na skutek błędnego uznania, że przesłanka kontynuacji funkcji zabudowy jest spełniona jedynie w sytuacji, gdy w obszarze analizowanym znajduje się legalna zabudowa o parametrach identycznych z wnioskowaną; 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 107 § 3, 80 oraz art. 9 i 11 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a.) - poprzez: - błędne przyjęcie, że inwestycja Skarżącej nie wykazuje żadnej relacji przestrzennej z istniejącymi w otoczeniu obiektami, podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego powinna uwzględniać okoliczność, że działki bezpośrednio sąsiadujące także są przeznaczone na zabudowę usługową oraz ich obecna zabudowa pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu, - nie uwzględnienie w analizie, że kontynuacja funkcji nie może być interpretowana wąsko, należy ją rozumieć szeroko zgodnie z wykładnią systemową, - błędne przyjęcie, że przedmiotowy nośnik nie kontynuuje cech zagospodarowania na zasadach dobrego sąsiedztwa i zaburza ład przestrzenny. - niezamieszczenie w zaskarżonej decyzji, wyjaśnień i motywów rozstrzygnięcia, z przywołaniem dowodów przyjętych za podstawę ustaleń faktycznych, na podstawie których to ustaleń zrekonstruowany zostałby stan faktyczny sprawy i poczynione zostałyby niewątpliwe i bezsporne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a poprzestaniu przez SKO na ogólnikowym stwierdzeniu, że legalizowana inwestycja nie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. zasady dobrego sąsiedztwa. a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, pomimo braku ku temu podstaw prawnych i faktycznych; b) art. 15 k.p.a. - poprzez ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do weryfikacji i kontroli decyzji organu I instancji i wskutek tego zaniechanie ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, które stanowi istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia przez organ II instancji rzetelnego postępowania wyjaśniającego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o : 1) uchylenie zaskarżonej decyzji SKO z 11 kwietnia 2025 r., nr KOC/1659/Ar/25 w całości, w tym poprzedzającej jej wydanie decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...] lutego 2025 r., nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt lit a i c w zw. z art 135 p.p.s.a; 2) zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego - na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty skargi i podała argumentację na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 t.j.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 11 kwietnia 2025 r., nr KOC/1659/Ar/25, którą organ utrzymał w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...] lutego 2025 r., Nr [...] odmawiającą ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego trwale związanego z gruntem, dwustronną podświetlaną tablicą reklamową o pow. 2x18 m2 i wysokości 9,0 m - w celu legalizacji, na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy. Dokonując oceny prawidłowości decyzji wydanej przez Kolegium wskazać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.). Sąd podziela ocenę faktyczną i prawną sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wskazać należy, że celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego – to jest takiego ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Biorąc pod uwagę szerokość frontu działki wynoszącą ok. 21,5 m organ prawidłowo wyznaczył stosując przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164 poz. 1588) obszar analizowany jako trzykrotną szerokość frontu działki, wokół terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Przesłanką negatywnej decyzji w niniejszej sprawie było ustalenie przez organ braku spełnienia wymogu zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania nowej zabudowy do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu dostępnego z tej samej drogi publicznej tj. brak "dobrego sąsiedztwa". Organ ustalił, że w bezpośrednim sąsiedztwie omawianego nośnika reklamowego, znajdują się jeszcze 4 nośniki o zbliżonych gabarytach, w stosunku do których Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy prowadzi postępowanie w celu ustalenia ich legalności. W stosunku do jednego z tych nośników została już wydana ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki. Prawidłowo zatem organy stwierdziły, że punktem odniesienia nie mogły być obiekty, które nie stanowią legalnej zabudowy. Aby można było w ogóle mówić o możliwości analizy sąsiedniej zabudowy w aspekcie porównawczym, konieczne jest to aby była ona legalna. W wyroku WSA w Szczecinie z 25 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1063/19 trafnie wskazano więc, że "zabudowa istniejąca, która tworzy tzw. dobre sąsiedztwo musi być zgodna z porządkiem prawnym, tj. nie można za nią uznać samowoli budowlanej. Sformułowanie "zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy" dotyczy jedynie takiej zabudowy, która powstała i jest użytkowana w zgodzie z obowiązującymi przepisami". Powyższe stanowisko znajduje umocowanie w ugruntowanej w tym względzie linii orzeczniczej sądów administracyjnych (wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2931/14, wyrok WSA w Szczecinie z 24 października 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 659/19, wyrok WSA w Warszawie z 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 668/21). W konsekwencji nie może stanowić materiału do porównań zabudowa, która jest niezgodna z porządkiem prawnym, a taką jest zabudowa, która powstała samowolnie. Jej uwzględnienie w procesie wydawania warunków zabudowy dla innej inwestycji powodowałoby umacnianie negatywnego, bo nielegalnego zagospodarowania danego terenu. Kolejną przesłanką negatywnej decyzji było ustalenie przez organy, iż przedmiotowy nośnik nie wpływa pozytywnie na zachowanie ładu przestrzennego wywołując chaos urbanistyczny i zaburzając istniejący ład przestrzenny. W wyznaczonym obszarze występuje zabudowa produkcyjna, magazynowa i biurowa (sklepy, salony meblowe, komis samochodowy). Teren jest zainwestowany chaotycznie, charakteryzuje się brakiem jednolitości gabarytowej i materiałowej, któremu towarzyszy nagromadzenie szyldów i nośników reklamowych o różnych wymiarach i kolorystyce. Chaotyczna obecność reklam wieloformatowych w analizowanym obszarze negatywnie wpływa na estetykę przestrzeni publicznej. Samowolnie wybudowane w tym rejonie nośniki reklamowe zaburzają i deformują ład przestrzenny. Nośniki te są umiejscowione na terenach prywatnych tuż obok pasa zieleni, którego zadaniem jest oddzielenie drogi publicznej od zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Ponadto, jak wynika z analizy obszaru dołączonej do decyzji organu I instancji przedmiotowy obszar obejmuje teren wzdłuż drogi krajowej ul. [...], która stanowi fragment drogi krajowej nr [...] i trasy europejskiej [...] i charakteryzuje bardzo wysokim natężeniem ruchu oraz zalicza się do najbardziej zatłoczonych tras wylotowych z Warszawy. Obecność nośników reklamowych wzdłuż ciągów komunikacyjnych nie tylko przyciąga uwagę i wzrok przechodniów, ale także ma potencjał wpływania na kierowców. Skupienie uwagi na reklamach może powodować rozproszenie kierowców od istotnych elementów infrastruktury drogowej, takich jak znaki drogowe, sygnalizacje świetlne czy też inne pojazdy i pieszych, tworząc tym samym środowisko, które sprzyja wzrostowi ryzyka wypadków drogowych. Jak wynika ze zdjęć załączonych do analizy, zabudowa reklamowa po jednej stronie ulicy powoduje dysonans w odniesieniu do drugiej strony ulicy i w ten sposób zaburza ład przestrzenny okolicy. Słusznie zatem organ stwierdził, że lokowanie wielkoformatowych nośników reklamowych w tej okolicy jest niepożądane także ze względu na wzrost ryzyka wypadków drogowych oraz zaburzenie ładu przestrzennego okolicy. W ocenie Sądu, zasadnie stwierdzono, że masywny nośnik reklamowy o powierzchni tablic 2 x 18 m 2 i wysokości całkowitej 9 m nie wpływa pozytywnie na zachowanie ładu przestrzennego, wprowadza chaos w miejskim krajobrazie oraz sprzyja wzrostowi ryzyka wypadków drogowych. Lokalizacja nośnika narzuca przymus kontaktu wzrokowego, co nie jest także pożądane. Ponadto, jak wynika ze zdjęć dołączonych do analizy zabudowa reklamowa po jednej stronie ulicy powoduje dysonans w odniesieniu do drugiej strony ulicy i w sposób ewidentny zaburza ład przestrzenny. Natomiast wywiedzenie z posadowionych nielegalnie nośników możliwości kontynuacji funkcji byłoby sprzeczne z podstawowym założeniem zasady dobrego sąsiedztwa, że nowa zabudowa ma się wpisywać harmonijnie w dotychczasową zabudowę, tworząc w tym zakresie ład przestrzenny. Reasumując zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.