VII SA/Wa 159/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dn. [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty K. nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu organ nadzorczy wskazał, że inwestor wystąpił 7 czerwca 2005 r. o pozwolenie na "rozbudowę budynku mieszkalnego z pokojami na wynajem w M. ul. [...] przedkładając projekt budowlany inwestycji z dokumentacją opracowaną w wykonaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] obejmującą już wykonane roboty budowlane, które były uprzednio przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego. We wniosku i przedłożonej dokumentacji ani w decyzjach organu nie było wskazania, jakie roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją pozostały jeszcze do wykonania i wymagają udzielenia pozwolenia na budowę. Przeprowadzone ustalenia wykazały, że wniosek o pozwolenie na rozbudowę z 7 czerwca 2005 r. dotyczył kwestii rozstrzygniętych w postępowaniu nadzoru budowlanego, a objęte nim roboty budowlane w przeważającej części były już wykonane. Wobec tego organ nadzorczy stwierdził, że postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę w zakresie objętym wnioskiem 7. czerwca 2005 r. było bezprzedmiotowe, a badana decyzja rażąco narusza art. 28, 33 ust. 1 i 34 ust. 4 oraz art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego – poprzez udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu obejmującego roboty budowlane już zrealizowane. Nadto usytuowanie w projekcie 12 stanowisk pozostających bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej [...] rażąco narusza § 19 warunków technicznych. Badający sprawę w postępowaniu odwoławczym Generalny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił powyższą decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ nadzorczy odwoławczy stwierdził, że Wojewoda uznał za stronę wnioskującego o stwierdzenie nieważności J. S. bez wcześniejszego ustalenia, czy posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się na obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Jak ustalił organ odwoławczy, skarżący jest właścicielem działki nr [...] bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną, ale w ocenie Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie ma podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe przedsięwzięcie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki J. S. Wprawdzie w projekcie zagospodarowania terenu nie została zwymiarowana odległość pomiędzy spornym przedsięwzięciem a działką J. S., to jednak z porównania proporcji odległości działki inwestora z działką [...] wynika, ze wynosi ona ok. 8 metrów. Wobec tego – jak ocenił organ odwoławczy – brak jest podstaw do stwierdzenia, iż przedmiotowe przedsięwzięcie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...], a to stanowi o uchyleniu decyzji Wojewody [...] i umorzeniu postępowania organu I instancji. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł J. S. domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił naruszenie art. 77, 107 § 1 i 3, art. 28 oraz art. 157 § 3 kpa, a także art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego. Podniósł, iż organ oparł się na dowolnych ustaleniach odległości wynikających z braku zwymiarowania odległości między przedsięwzięciem a nieruchomością skarżącego, błędne przyjęcie, że lokalizacja miejsc parkingowych nie narusza warunków technicznych i w konsekwencji ustalenie, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Nadto skarżący zarzucił, że pozwolenie dotyczyło rozbudowy budynku z pokojami na wynajem, a faktycznie dokonano zabudowy pensjonatowej ze schodami zewnętrznymi łączącymi kondygnacje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym należącym do nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Jest to postępowanie o zawężonym zakresie, sprowadzające się li tylko do zbadania, czy objęta nim decyzja wydana w postępowaniu zwykłym nie zapadła z naruszeniem art. 156 § 1 kpa. Jest to więc postępowanie, które nie rozstrzyga meritum sprawy z postępowania z zwykłego, a jedynie zajmuje się zbadaniem, czy nie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 kpa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. W przedmiotowej sprawie postępowaniem nieważnościowym, na wniosek J. S., objęta została decyzja z dnia [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M. J. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pokojami na wynajem na działce nr [...]. Organ nadzorczy I instancji po ustaleniu, iż wniosek inwestora, a także projekt, obejmowały roboty już w przeważającej części wykonane, stwierdził nieważność badanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże organ odwoławczy uchylił powyższe rozstrzygnięcie przyjmujące brak legitymacji po stronie wnioskującego, bowiem nie wykazał on aby skarżona inwestycja naruszała jego interes prawny, zaś organ odwoławczy celem ustalenia, czy istnieje ograniczenie zagospodarowania terenu dokonał porównań odległości pomiędzy inwestycją a działką sąsiednią nr [...] i na tej podstawie przyjął prawidłowość usytuowania inwestycji względem działki nr [...] należącej do J. S. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Jeżeli organ odwoławczy przyjmuje, że inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniej działki nr [...], to winien to ustalić wskazując w zestawieniu z obowiązującymi przepisami odległości pomiędzy tą działką a przedmiotową inwestycją, nie zaś wyprowadzać wnioski z porównań proporcji pomiędzy odległością inwestycji od granicy zupełnie innej działki. Nie można też zaaprobować stanowiska organu odwoławczego, że wnioskujący nie wykazał naruszenia przez inwestycję jego interesu prawnego, jeżeli organ ten nie wzywał zainteresowanego do wskazania interesu prawnego. Zgodnie z zasadami postępowania (art. 138 kpa) organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzeć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w jej całokształcie. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest podjęcie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wynika to z naczelnej zasady postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej. Kierując się normą prawa materialnego, organ ocenia jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody są potrzebne. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, z art. 7 i 77 § 1 kpa wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszego postępowania stwierdzić należy, że zostało ono przeprowadzone z naruszeniem art. 138 kpa oraz art. 7 i 77 § 1 kpa, co stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w świetle art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 153, poz. 1270). Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 w/w ustawy.