VII SA/Wa 159/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Protokolant st.sekr.sąd Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę 135 zł ( sto trzydzieści pięć złotych) - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 159/17 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016r, znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...].10.2013 r. nr: [...] ustalającej, że [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 2.754 zł netto z tytułu kosztów przechowywania od dnia 26.03.2010 r. do dnia 03.09.2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] sp. z o.o. pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] , usuniętego w dniu 25.09.2009 r. z [...] - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło, że [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 3.359,88 zł brutto (trzy tysiące trzysta pięćdziesiąt dziewięć 88/100) złotych z tytułu kosztów przechowywania od dnia 26.03.2010 r. do dnia 03.09.2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] sp. z o.o. pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Samochód marki [...] nr rejestracyjny [...] został w dniu 25.09.2009r na podstawie dyspozycji Policji usunięty z drogi w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym i był przechowywany na wyznaczonym parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] sp. z o. o. Postanowieniem z dnia [...] .08.2011 r. sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy dla [...] orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz [...] . Pismem z dnia [...] 05.2013 r. Prezydent m. [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym. W dniu [...].10.2013 r. Prezydent m. [...] wydał decyzję nr: [...] , w której orzekł, na podstawie art. 130a ust. 10 h ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, o ustaleniu, że [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 2.754 złotych netto z tytułu kosztów przechowywania od dnia 26.03.2010 r. do dnia 03.09.2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] sp. z o.o. pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] , usuniętego w dniu 25.09.2009 r. z [...]. Wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca jego właścicielem w dniu wydania powyższej dyspozycji. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Od tej ogólnej zasady ustawodawca przewidział odstępstwo. Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania tych pojazdów, których 6-miesięczny termin liczony od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie tej ustawy. Przed orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 3 czerwca 2008r, sygn. akt P 4/06 uznał niekonstytucyjność przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, Skarb Państwa nabywał z mocy prawa własność pojazdów nieodebranych z parkingów. Właściwość urzędów skarbowych w sprawie orzekania o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa wynikała z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377, ze zm.). Od daty obowiązywania orzeczenia o niekonstytucyjności art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, czyli od 11 czerwca 2009 r., pojazdy usunięte w trybie art. 130a ust. 1 i 2 i nie odebrane przez właścicieli w okresie zakreślonym przez przepisy, nie przechodziły już na własność Skarbu Państwa. W związku z tym nadal pozostawały na parkingach strzeżonych prowadzonych przez podmioty wskazane przez starostów. To z kolei powodowało koszty przechowywania, które za okres od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia 3 września 2010 r., na mocy art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010r o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw obciążają Skarb Państwa. Okres ustawowego okresu przechowywania na parkingu pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] zakończył się w dniu 25 marca 2010 r. Po jego upływie, z przyczyn wyżej wykazanych, nadal pozostał na parkingu. Dlatego też koszty jego przechowywania w okresie od 26 marca 2010 r. do dnia 3 września 2010 r. obciążają Skarb Państwa. Usuwanie pojazdów w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym należy do zadań własnych powiatu, jednakże zanim zostało ono przekazane samorządom, należało do zadań państwa z zakresu ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie ponoszenie kosztów, o którym mowa w art. 13 ustawy nowelizującej Prawo o ruchu drogowym, jest zadaniem państwa o charakterze terenowym. Skoro zadanie to nie należy do właściwości administracji skarbowej (żaden przepis na to nie wskazuje), to właściwym reprezentantem Skarbu Państwa w omawianym przypadku będzie wojewoda. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206, z późn. zm.) jest on organem administracji rządowej w województwie, do którego właściwości należą wszystkie sprawy z zakresu administracji rządowej w województwie niezastrzeżone w odrębnych ustawach do właściwości innych organów tej administracji. Podstawą wyliczenia należności za przechowywanie powyższego pojazdu jest stawka wynikająca z umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., zawartej przez m. [...] z "[...] " Sp. z o.o. Zgodnie z nią i za wynagrodzeniem w niej określonym oraz zapłaconym przez m. [...] , powyższy pojazd był przechowywany na parkingu przez pierwsze 6 miesięcy, licząc od daty usunięcia z drogi. Po zakończeniu ustawowego okresu przechowywania pozostał na parkingu, z uwagi na brak w owym czasie uregulowań prawnych dotyczących przepadku własności nieodebranych pojazdów. Ponieważ nie zmieniał się prowadzący parking, ani miejsce jego przechowywania, zasadnym było przyjęcie, że wynagrodzenie [...] sp. z o.o. za okres od 26 marca 2010 r. do 3 września 2010 r. powinno być obliczone według stawek określonych w powyższej umowie. Wysokość kwoty wynika z iloczynu stawki za każdą rozpoczętą dobę parkowania (tj. 17,00 zł netto za dobę) i liczby dób przechowywania pojazdu na parkingu (tj. 162 doby). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] stwierdziło, że kwestią sporu jest jaki organ - jakie ( statio fisci Skarbu Państwa ) zobowiązane jest do zapłaty ustalonych kosztów przechowywania pojazdów za okres wskazany w art. 13 ustawy nowelizującej. Zdaniem organu I instancji podmiotem właściwym do uiszczenia tych kosztów jest [...] , natomiast zdaniem odwołującego - właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego. W ocenie organu odwoławczego prawidłowe jest stanowisko organu pierwszej instancji z którego wynika, że podmiotem zobowiązanym do zapłaty ustalonych kosztów przechowywania pojazdów za okres wskazany w art. 13 ustawy nowelizującej jest [...] . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, iż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 525 z późn. zm.) zadania administracji rządowej w województwie wykonują: 1) wojewoda; 2) organy rządowej administracji zespolonej w województwie, w tym kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży; 3) organy niezespolonej administracji rządowej; 4) jednostki samorządu terytorialnego i ich związki, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw lub z zawartego porozumienia; 5) starosta, jeżeli wykonywanie przez niego zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw; 6) inne podmioty, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw. Art. 3 ust. 1 ustawy stanowi zaś, iż wojewoda jest: ]) przedstawicielem Rady Ministrów w województwie; 2) zwierzchnikiem rządowej administracji zespolonej w województwie; 3) organem rządowej administracji zespolonej w województwie; 4) organem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i ich związków pod względem legalności, z zastrzeżeniem ust. 2; 5) organem administracji rządowej w województwie, do którego właściwości należą wszystkie sprawy z zakresu administracji rządowej w województwie niezastrzeżone w odrębnych ustawach do właściwości innych organów tej administracji; 6) reprezentantem Skarbu Państwa, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach; 7) organem wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazane przepisy ustanawiają zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jeżeli zatem z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w określonej sprawie z zakresu administracji rządowej, to organem właściwym w takiej sprawie, jest wojewoda (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I O W 28/09, LEX nr 574290). Z przepisów tych można również wywieść, iż wojewoda ma generalną kompetencje do wykonywania ochrony interesów Skarbu Państwa i że jest on generalnym reprezentantem mienia i zobowiązań należących do Skarbu Państwa. Wbrew zarzutom odwołującego podmiotem właściwym w zakresie zwrotu wydatków działającym w imieniu Skarbu Państwa nie jest właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego. Przepisy ustawy egzekucyjnej, a w tym art. 102 § 2 u.p.e.a. dotyczą bowiem relacji pomiędzy organem administracji, a prowadzącym parking i nie dotyczą relacji pomiędzy organem administracji, a zobowiązanym (właścicielem lub Skarbem Państwa) do zapłaty określonych kosztów (które pierwotnie pokrywane są przez powiat) w związku z usunięciem pojazdu z drogi w trybie art. 130a ust. 10 h Prawo o ruchu drogowym. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy jako podmiot zobowiązany do poniesienia kosztów obciążających Skarb Państwa wskazany został [...] . Kolegium postanowiło jednak o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i orzeczeniu co do istoty sprawy poprzez ustalenie kwoty 3.358,88 złotych brutto. Skoro bowiem wynagrodzenie firmy prowadzącej parking jest kosztem przechowywania obciążającym Skarb Państwa, a wynagrodzenie to należne jest w kwotach brutto - z naliczonym podatkiem VAT, to decyzja ustalająca wysokość kosztów powinna wskazywać kwotę brutto - czyli kwotę uwzględniającą VAT, który w roku 2010 wynosił 22%. Z uwagi na to, że kwota 3.359,88 zł brutto została wyliczona w oparciu o kwotę 2.754 zł netto wynikającą z zaskarżonej decyzji, działanie Kolegium nie narusza art. 139 k.p.a., gdyż nie stanowi orzeczenia na niekorzyść strony odwołującej się Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, że właściwym do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu w imieniu Skarbu Państwa jest [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że z art. 13 ustawy nowelizującej wynika, że jeżeli 6-miesięczny termin z art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w jego brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją - upłynął w okresie między 11 czerwca 2009 r. a 4 września 2010 r., to koszty przechowywania pojazdu, po upływie tego sześciomiesięcznego terminu i do dnia 4 września 2010 r., ponosi Skarb Państwa. W rozpoznawanej sprawie 6-miesięczny termin z art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym upłynął w dniu 25 marca 2010 r. Koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 26 marca 2010r do dnia 3 września 2010 r. ponosi zatem Skarb Państwa. Powyższy przepis przesądza jednakże jedynie o odpowiedzialności Skarbu Państwa za zapłatę powyższych kosztów nie wskazuje jednak organu właściwego (statio fisci) do ich wypłaty. Potwierdzeniem braku kompetencji wojewody w przedmiocie ponoszenia kosztów przechowywania pojazdu ma parkingu strzeżonym mają być w ocenie Wojewody, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1762/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1760/14, które uchylają zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie. Wojewoda wskazał w związku z tym, że zasada domniemania kompetencji na rzecz wojewody nie oznacza domniemania obowiązku ponoszenia kosztów przechowywania pojazdów, do czego zobowiązany jest Skarb Państwa na podstawie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. O ile można domniemywać właściwość wojewody (kompetencję wojewody), zwłaszcza, jeżeli to wynika w sposób oczywisty z przepisu prawa - art. 3 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, zgodnie z którym "wojewoda jest organem administracji rządowej w województwie, do którego właściwości należą wszystkie sprawy z zakresu administracji rządowej w województwie niezastrzeżone w odrębnych ustawach do właściwości innych organów tej administracji", to, w demokratycznym państwie prawym – art. 2 Konstytucji RP - nie można domniemywać obowiązków, zwłaszcza zaś obowiązków o charakterze finansowym. Ponieważ zaś od dnia 4 września 2010 r. o przepadku na rzecz powiatu pojazdów wskazanych w art. 13 ustawy nowelizującej orzeka sąd w cywilnym postępowaniu nieprocesowym, na podstawie § 3 pkt. 1 lit. a rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. jest możliwe zastosowanie przepisów ustawy regulujących egzekucję należności pieniężnych z ruchomości. Dotyczy to zwłaszcza art. 102 § 2 ustawy, który, jak wskazano, nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy przechowującego zajętą rzecz, zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Ponieważ zgodnie z art. 19 § 1 ustawy w przypadku egzekucji administracyjnej należności pieniężnych organem egzekucyjnym jest co do zasady naczelnik urzędu skarbowego, można – w ocenie Wojewody - prezentować pogląd, że działającymi w imieniu Skarbu Państwa podmiotami właściwymi w zakresie zwrotu kosztów wskazanych w art. 13 ustawy nowelizującej są właściwi miejscowo naczelnicy urzędów skarbowych. Za właściwością naczelników urzędów skarbowych przemawiać może również ciągłość obowiązku ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów przechowywania pojazdów w zakresie określonym w art. 13 ustawy nowelizującej (tj. kosztów powstałych po upływie terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia danego pojazdu z drogi do dnia 4 września 2010 r. wobec tych pojazdów, w przypadku których powyższy termin 6 miesięcy upłynął w okresie pomiędzy 11 czerwca 2009 r. a 4 września 2010 r.). W konkluzji [...] wniósł uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w stosunku do [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem prawa. Z ustalonego przez organy obu instancji niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynika, że przedmiotowy pojazd usunięty z drogi w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym i był przechowywany na wyznaczonym parkingu strzeżonym w okresie od dnia 26.03.2010 r. do dnia 03.09.2010r. Wskazany okres przechowywania jest tym, o którym mowa w art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw. Z akt sprawy wynika również, iż pomiędzy spółką [...] prowadzącą parking strzeżony , a m. [...] została zawarta w dniu [...]grudnia 2009r umowa nr [...] r., określająca wynagrodzenie spółki związane z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu. Wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu obejmujące okres od 26 marca 2010 r. do 3 września 2010 r. zostało obliczone według stawek określonych w powyższej umowie. Pismem z dnia [...].05.2013 r. Prezydent m. [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym. Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania tych pojazdów, których 6-miesięczny termin liczony od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie tej ustawy tj. do dnia 3 września 2010 r. Powyższy przepis przesądza jedynie o odpowiedzialności Skarbu Państwa za zapłatę powyższych kosztów nie wskazuje jednak organu właściwego (statio fisci) do ich wypłaty. Art. 13 ww. ustawy stanowi wyjątek od ogólnej zasady przewidzianej w art. 130a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu zgodnie z którą koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca jego właścicielem w dniu wydania powyższej dyspozycji. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Jak wynika z powyższego, starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) został upoważniony przez ustawodawcę do wydania decyzji o ustaleniu kosztów przechowania pojazdu wyłącznie wobec właściciela pojazdu, przy czym stan władania ocenia się na dzień wydania dyspozycji do usunięcia pojazdu, a nie na dzień orzekania przez organ w tym zakresie. Art. 130a ust. 10h nie upoważnia w żadnej mierze starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) do orzekania o zapłacie kosztów przez Skarb Państwa, ponieważ przepis ten nie zawiera takiego upoważnienia, a także dlatego, że odpowiedzialność Skarbu Państwa w zakresie oznaczonym w art. 13 ustawy zmieniającej p.r.d. następuje z mocy prawa, a nie na podstawie jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna nie może nakazywać, żeby jeden podmiot dokonał określonej płatności na rzecz innego podmiotu. Nie jest to bowiem materia o charakterze administracyjnym. Zdaniem sądu Starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) nie ma podstawy prawnej do orzekania, od jakiego innego organu, działającego za Skarb Państwa (statio fisci), zapłata kosztów przechowania pojazdu będzie należna. Organ administracji (rządowej lub samorządowej) nie może bowiem bez wyraźnego upoważnienia ustawowego czynić innego organu zobowiązanym do zapłaty, zastępując tym samym sąd powszechny w którego wyłącznej kognicji takie rozstrzyganie leży, zaś art. 102 § 2 u.p.e.a. takiego upoważnienia nie zawiera, gdyż rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten przepis służy wypłacie wydatków dozorcy ruchomości i są to wydatki doraźnie ponoszone przez organ egzekucyjny, którym zgodnie z § 4 ust. 1 pkt. 2 tego rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. jest starosta. Odnośnie dowolnego ustalenia przez Prezydenta m. [...] (zaakceptowanego przez SKO) statio fisci na podkreślenie zasługuje ponadto, że wojewoda (zgodnie z art. 3 ust. pkt. 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie t. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 525) jest reprezentantem Skarbu Państwa, ale wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym z dnia 16 grudnia 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 2259) organy administracji publicznej oraz inne podmioty uprawnione na podstawie przepisów odrębnych do reprezentowania Skarbu Państwa reprezentują Skarb Państwa zgodnie z ich właściwością i w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Z przepisu tego wynika, że nie można domniemywać obowiązków organu, jako statio fisci, w zakresie obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowaniem pojazdu (w tym wynagrodzenia) na rzecz przechowawcy (dozorcy). W takim stanie rzeczy, wobec wadliwości zaskarżonej decyzji SKO, polegającej na zmianie decyzji Prezydenta m. [...] wyłącznie w zakresie wymiaru kwoty należnej do zapłaty, nie ma decydującego znaczenia prawnego rozstrzygnięcie SKO w zakresie obliczenia wysokości kwoty, do zapłaty której organy obu instancji zobowiązały [...] . Prezydent m. [...] , ponownie rozpoznając wszczętą z urzędu sprawę w zakresie ustalenia kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym i biorąc pod uwagę związanie oceną prawną, dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględni omówione w niniejszym wyroku granice własnej kognicji i oznaczy osobę zobowiązaną do zapłaty powstałych kosztów, z należytym jednakże uwzględnieniem treści art. 130a ust. 10h p.r.d. i wskazaniem osoby zobowiązanego, zgodnie z tym przepisem. Zaskarżone decyzje organów obu instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci art. 130a ust. 10h ustawy -Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw oraz przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k. p. a W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu obu decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.