VII SA/Wa 1590/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. W. i B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Starosta [...]decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] na podstawie art. 82 ust. 2, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, zwanej dalej Prawo budowlane) oraz na podstawie art. 104, art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem wielopoziomowym na dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...]w [...].[...] W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu [...] stycznia 2012 r. wpłyną! wniosek inwestora [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem wielopoziomowym na dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...]w [...] Organ pierwszej przytoczył treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i wskazał, że z analizy zacienienia dołączonej do projektu budowlanego wynika, iż inwestycja będzie oddziaływała na budynek mieszkalny zlokalizowany na działce [...]obr. [...]. W związku z powyższym właściciel ww. działki został uznany za stronę postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...]lutego 2012 r., nr [...], zgodnie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji, z którego to obowiązku inwestor wywiązał się w dniu [...] marca 2012 r. oraz w dniu [...] marca 2012 r. Odnośnie zastrzeżeń strony A. W. oraz na podstawie zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji (w tym projektu budowlanego) organ pierwszej instancji zważył, co następuje: Teren, na którym projektowana jest inwestycja objęty jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru [...], uchwała nr [...] z dnia [...].12.2009r. i określony jest jako teren [...]. W zakresie wysokości budynku, w § 21 ust. 2 pkt. e), plan dla tego ternu przewiduje maksymalną wysokość zabudowy od IV do VII kondygnacji, odpowiednio do 16,5 m , 21,5 m, 24,5 m, 27,5. Dodatkowo plan określa, zabudowę w wysokości VII kondygnacji wzdłuż ul. [...]do IV kondygnacji wzdłuż południowej granicy terenu [...]. Zgodnie z powyższym, zabudowa wzdłuż ul. [...], przy której znajduje się działka A. W. możliwa jest do wysokości VII kondygnacji od wjazdu z ul. [...]do IV kondygnacji przy południowym końcu ulicy. Odnosząc się do uwag związanych z planowanym użytkowaniem ul. [...]organ wskazał, iż w dniu [...]marca 2011 r. wydano opinię komunikacyjną pozytywnie opiniującą planowaną inwestycję przy spełnieniu określonych warunków, tj. zobowiązania się Inwestora do przebudowy urządzeń i nawierzchni w pasie drogowym związanych z realizacją zadania. Dodatkowo decyzją z dnia [...]lutego 2012 r., [...] nałożono na Inwestora warunki określające możliwość lokalizacji zjazdu publicznego z drogi powiatowej. Umową z dnia [...]września 2011 r. inwestor zobowiązał się do spełnienia ww. warunków. Organ wskazał, że "oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, składane przez inwestora, przewiduje możliwości różnych tytułów, z których wynika powyższe prawo m.in. możliwe jest dysponowanie nieruchomością na cele budowlane na podstawie ograniczonego prawa rzeczowego. Tym samym nie ma konieczności wykazania się przez inwestora prawem własności nieruchomości, na której projektowana jest inwestycja". Organ pierwszej instancji stwierdził, że ponieważ inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...]decyzja z dnia [...]maja 2012 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 104 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. i B. W., utrzymał mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] marca 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] stycznia 2012 r. [...] Sp. z o. o. wystąpiła z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem wielopoziomowym na dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...]w [...]. Postanowieniem z dnia [...]lutego 2012 r., nr [...] Starosta [...]nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji poprzez dostarczenie ostatecznej decyzji lokalizacji zjazdu z drogi od zarządzającego drogą doprowadzenie projektu do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie kąta nachylenia dachu, usytuowania budynku względem obowiązującej linii zabudowy oraz uzupełnienie części opisowej projektu budowlanego o informację i dane o charakterze i cechach przewidywanych zagrożeń, określenie kategorii geotechnicznej obiektu. Inwestor uzupełnił wskazane wyżej braki przy pismach z dnia [...] i [...] marca 2012 r. Organ odwoławczy stwierdził, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych rozstrzygnięć organu pierwszej instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W ocenie Wojewody [...]organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Należy stwierdzić, iż wniosek o pozwolenie na budowę wraz z dokumentacją projektową czyni zadość wymogom określonym w przepisach prawa. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budową lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ". Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...]z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] spełnia wymogi wynikające z przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego garażu, wskazał, iż projekt budowlany zarówno w części opisowej, jak i w części rysunkowej przewiduje dwupoziomowy garaż - w części podziemnej i na parterze budynku. Zauważył także należy, iż postanowieniem z dnia [...]marca 2012 r., nr [...] Starosta [...]sprostował omyłkę w numerze działki należącej do Państwa A. i B. W.. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w obszarze oddziaływania obiektu działki nr ew. [...]z obrębu [...], wskazał, iż zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy po dokonaniu analizy przedłożonej dokumentacji nie stwierdziły, aby planowana inwestycja oddziaływała na tę nieruchomość. Działka ta należy do Gminy Miasto [...]i w części graniczącej od strony zachodniej z planowaną inwestycją stanowi drogę publiczną - ulicę [...]. Zauważył, iż obsługa komunikacyjna obiektu nie będzie odbywać się tą ulicą ale ulicą [...]. W związku z powyższym decyzją z dnia [...]maja 2012 r., nr [...] Wojewoda [...]po zapoznaniu się z odwołaniem [...]Spółdzielni Mieszkaniowej umorzył postępowanie odwoławcze. Skarżący podważyli również znajdującą się w projekcie budowlanym analizę zacienienia należącego do nich budynku przez przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny. Organ odwoławczy wskazał, iż analiza zacienienia sporządzona została przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowlanymi do projektowania bez ograniczeń specjalności architektonicznej. Z opisu do tej analizy jednoznacznie wynika, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący załączyli do odwołania konkurencyjną analizę zacienienia. Z analizy tej wynika, iż przedmiotowa inwestycja zacienia budynek skarżących do godziny 9.30 w dniach [...]marca i [...]września. Organ zauważył, że do oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami § 13 i § 60 warunków technicznych uwzględnia się jedynie czas zacieniania budynku przez tę inwestycję, a nie przez inne, odrębne inwestycje, lub "samozacienianie" budynku. Wobec powyższego brak było podstaw do odmowy udzielenia [...] Sp. z o. o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem wielopoziomowym na dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...]w [...]. Na powyższą decyzję Wojewody [...]z dnia [...]maja 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i B. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazali, że mieszkają w domu jednorodzinnym "dwupokoleniowym" o wysokości 7,48 m. W odległości około 12,85 m od ich budynku (strona wschodnia), gdzie znajdują się pomieszczenia mieszkalne i okna, ma być wybudowany siedmiokondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny o wysokości 24,8 m. Parametry budynku jak i jego usytuowanie narusza § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją tego będzie przesłanianie ich budynku i tym samym ograniczenie oświetlenia naturalnego. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie zawiera jakichkolwiek rysunków ani obliczeń dotyczących przesłaniania ich budynku, brak jest w nim graficznego kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego. W planach brakuje dokładnego rozliczenia odległości i wysokości projektowanej zabudowy na wprost ich budynku, rzędnej terenu przyległego w tej części budynku (przekrój CC), rysunek zawiera sprzeczne dane w tym zakresie na długości elewacji. Jest to wartość która zwiększa wysokość projektowanego budynku. Zarzuty te zostały przez organ odwoławczy całkowicie zignorowane co uchybia zasadom rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, w szczególności art. 138 K.p.a. w związku z art. 7,8 i 77 K.p.a. Podnieśli, że ich nieruchomość nie znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej. "Linijka słońca" załączona do projektu była dla nich niezrozumiała dlatego załączyli analizę zacienienia ich budynku wynikającą z § 60 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sporządzoną przez osobę z uprawnieniami projektowymi bez ograniczeń, która została odrzucona. Analiza ta różni się od analizy sporządzonej przez projektanta, a wyjaśnienia zawarte w decyzji budzą ich wątpliwości. W załączeniu do skargi przedstawili szczegółową analizę przesłaniania ich budynku sporządzoną zgodnie z obowiązującymi przepisami przez rzeczoznawcę budowlanego, z której wynika, że projektowany budynek nie spełnia wymogów określonych § 13 powołanego rozporządzenia. Wskazali, że ich budynek położony jest w połowie długości terenu na którym projektowana jest inwestycja. Obniżając na tym fragmencie ilość kondygnacji można zapewnić skarżącym nie przesłanianie ich budynku i naturalne oświetlenie. Wojewoda [...]w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 §1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikających z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uwzględnić, uznając za zasadne podnoszone w niej zarzuty. I tak, stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że analiza zacienienia stanowiąca część projektu budowlanego sporządzona przez arch. J. L., jest prawidłowa – jest niezasadna. Po pierwsze organ odwoławczy poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że "z opisu do tej analizy jednoznacznie wynika, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" oraz odnosząc się do analizy zacieniania przedłożonej przez skarżących zauważył, że "do oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami § 13 i § 60 warunków technicznych uwzględnia się jedynie czas zacieniania budynku przez tę inwestycję, a nie przez inne, odrębne inwestycje, lub "samozacienianie" budynku", a po drugie – dokonanie takiej oceny nie znajduje oparcia w materiale sprawy i przepisach. Natomiast organ pierwszej instancji nie dokonał nawet próby oceny analizy zacienienia stanowiącej część projektu budowlanego dokumentu. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowana zabudowa powinna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Sporządzenie analizy nasłonecznienia przez osobę mającą odpowiednie przygotowanie nie zwalnia ani organów administracji, ani sądu administracyjnego od wszechstronnej i obiektywnej oceny takiego dowodu. Stosownie do § 13 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Właściwa interpretacja tego przepisu wymaga sięgnięcia do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Ich lektura wskazuje, że prawo budowlane reguluje sprawy związane z projektowaniem, budową, utrzymaniem i rozbiórką obiektów budowlanych. Podstawowe zasady, którymi należy się kierować podczas projektowania i budowy obiektu budowlanego określa art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, że poza kwestiami technicznymi, bezpieczeństwa powszechnego, ochrony zdrowia i mienia ludzi oraz środowiska należy uwzględniać także odpowiednie usytuowanie obiektu budowlanego na działce oraz uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego). Prawo budowlane spełnia zatem także istotną rolę w zakresie regulacji stosunków właścicieli nieruchomości sąsiednich, czyli w zakresie tak zwanego prawa sąsiedzkiego. Istotne znaczenie w stosunkach sąsiedzkich właścicieli nieruchomości ma usytuowanie obiektu budowlanego w określonej odległości od granicy nieruchomości. Nie bez przyczyny w rozporządzeniach dotyczących warunków technicznych i usytuowania budynków określa się odległości w jakich budynek może być usytuowany od granicy nieruchomości i to nie tylko z uwagi na względy ochrony przed pożarami. Ważne jest też dla tych stosunków wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach. Jest oczywiste, że istnienie budynku na nieruchomości może być źródłem immisji, która będzie polegała na oddziaływaniu na sąsiednią nieruchomość poprzez zasłonięcie dopływu światła lub widoku, przenikaniu hałasu lub temu podobnych. Dlatego prawo budowlane, w szerokim tego sława znaczeniu, reguluje także wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych w szczególności z uwagi na ograniczenie dopływu światła lub widoku. W rozpoznawanej sprawie organy zaakceptowały bezkrytycznie fakt, że "analiza zacieniania" sporządzona przez arch. J. L. jest niezwykle ogólnikowa. Bowiem z dokumentacji projektowej - opisu technicznego do projektu architektoniczno – budowlanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem wielopoziomowym (str. 32-33 projektu) wynika jedynie, że "usytuowanie projektowanego budynku w terenie, jego oddziaływanie na sąsiednie budynki oraz rozmieszczenie mieszkań spełnia zapis w prawie budowlanym w rozdziale 2 § 57 i 60". Projekt budowlany zawiera również rysunek "sytuacja – linijka słońca" (str. 56A projektu) z adnotacją ""usytuowanie projektowanego budynku w terenie, jego oddziaływanie na sąsiednie budynki oraz rozmieszczenie mieszkań spełnia wymagania § 13, 57, 60 Rozporządzenia o warunkach technicznych". W okolicznościach niniejszej sprawy, w związku z tym, że wysokość projektowanego obiektu wynosi mniej niż 35 m, zastosowanie ma § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z tym przepisem, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 600, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1 mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniaj alej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłanianej części (ust. 2). Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej wzdłuż ulic i placów (ust. 4). Z powyższego wynika, że niezbędnym warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 60º, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający. Ocena, że projektowana budowa nie ograniczy w sposób sprzeczny z prawem dostępu naturalnego światła do pomieszczeń w sąsiednim budynku A. i B. W. wymagała wobec tego wykazania poprzez wyznaczenie tego kąta, że tak rzeczywiście jest. Ten warunek nie został jednak spełniony, co prowadzi do wniosku, że dokument ten w żaden sposób nie odnosi się do spełnienia wymienionych w § 13 rozporządzenia przesłanek. Nadto, skoro do akt sprawy administracyjnej strony przedłożyły sprzeczne ze sobą analizy zacieniania, rzeczą organu było dokonanie szczegółowej ich oceny, czego nie uczynił. Powyższe prowadzi do konstatacji, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obowiązane są przeprowadzić postępowanie administracyjne z uwzględnieniem wskazań zawartych w powyższym uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.