VII SA/Wa 1594/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki postanawia: odmówić przyznania ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. K. wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej H. M. w ramach prawa pomocy obejmującej sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał H. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 5 października 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała, że wyznaczyła adwokata P. K. jako pełnomocnika z urzędu dla skarżącej. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2012 sygn. akt VII SA/Wa 1594/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. M.. Pismem z dnia 9 marca 2012 r. strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku. Skarga kasacyjna została sporządzona przez adwokata P. K.. W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisowych. Wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., wydanym na rozprawie, sygn. akt II OSK 1239/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 – dalej jako: rozporządzenie), zwanego dalej rozporządzeniem, stawka minimalna w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jak stanowi § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie w treści skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, który nie zawierał jednak oświadczenia o ich nieuiszczeniu w całości lub w części. Brak wymaganego prawem oświadczenia adwokata o tym, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części powoduje, że nie ma podstaw do przyznania wynagrodzenia. Z tych przyczyn, na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.