VII SA/Wa 1594/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego sprawy ze skargi G. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia skarżącemu G. W. terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi G. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. skargę z uwagi na to, że skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W piśmie z dnia 1 października 2013 r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia opłaty sądowej nastąpiło przez niedostarczenie zawiadomień o przesyłce poleconej na adres wnioskodawcy, przez Urząd Pocztowy P. Skarżący wskazał, że niedostarczanie zawiadomień o przesyłkach poleconych jest częstym zjawiskiem w rejonie obsługiwanym przez ww. urząd, zaś o uchybieniu terminu do wniesienia opłaty sądowej dowiedział się podczas przeglądania akt sprawy w dniu 26 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu sąd powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem stosowana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ponadto to na stronie spoczywa obowiązek wskazania okoliczności, które mogą potwierdzać, że dana czynność procesowa nie został dokonana w terminie bez jej winy. Celem ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy. Podkreślić należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia. Doręczenie to jest oparte na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało nadane jako przesyłka polecona na adres wskazany w skardze. Z adnotacji poczynionych na potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie wynika, gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej. W miejscu określającym na druku wskazanie informacji o umieszczeniu zawiadomienia o przesyłce dla adresata zaznaczono wyraźnie "w oddawczej skrzynce pocztowej". Wskazano ponadto, że "awizowano dnia 2013-08-14 mieszkanie zamknięte", zaś "awizowano powtórnie dnia 2013-08-22 r.". W ocenie Sądu z powyższego wynika, że przesyłka polecona zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego była prawidłowo awizowana. Wobec powyższego twierdzenie skarżącego, że nie znalazł zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Skarżący nie przedstawił okoliczności, które uprawdopodabniałyby brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Okolicznością taką nie jest z pewnością niepoparte w żaden sposób twierdzenie, że skarżący nie otrzymał zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Przyjęcie, że niedostarczanie zawiadomień o przesyłkach poleconych jest częstym zjawiskiem prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało jej pozostawione. Jeżeli skarżący jest przekonany, że awiza nie pozostawiono, to powinien wyjaśnić przyczyny takiego stanu rzeczy we właściwym urzędzie pocztowym, który administruje skrzynkami pocztowymi, z jednej strony aby zapobiec takim sytuacjom na przyszłość, a z drugiej by móc wykazać, że ewentualne uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Takich czynności jednak skarżący nie podjął, poprzestając jedynie, jak już wyżej wskazano, na niczym niepopartym oświadczeniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.