VII SA/Wa 1595/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2015r. po rozpoznaniu wniosku K. Z. i J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. Z. i J. Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: przyznać K. Z. i J. Z. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 31 marca 2015r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez K. Z. i J. Z. formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy, w którym wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku wnioskodawcy przedstawili swoją sytuację finansową, majątkową i życiową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie wnioskodawcom postanowieniem z dnia 9 października 2014r. przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zatem w niniejszej sprawie wnioskodawcy są już zwolnieni z kosztów sądowych. Z tego też względu, wniosek z dnia 31 marca 2015r. został rozpatrzony tylko w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a ). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawcy w formularzu wykazali, że spełniają ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Z nadesłanego formularza wniosku PPF wynika, że wnioskodawcy wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Utrzymują się z dochodów w wysokości 1.875,11 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się renta chorobowa wnioskodawcy w wysokości 847,72 złotych, zasiłek przedemerytalny wnioskodawczyni w wysokości 1.027,39 złotych. Wnioskodawcy wskazali, że posiadają dom o pow. 47 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 1,16 ha przeliczeniowego. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy podnieśli, że są w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Podali są osobami bardzo schorowanymi, wymienili we wniosku choroby na jakie chorują, ponoszą znaczne koszty na leczenie. Podkreśli, że brakuje im środków na jakiekolwiek cele. Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawców jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Oceniono, że sytuacja finansowa wnioskodawców w jakiej się znajdują, nie pozwala im na poniesienie kosztów ustanowienia adwokata z wyboru. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.