VII SA/Wa 1597/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B. i K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2007r. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy W. nr [...] z [...] września 2000r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce P. pozwolenia na budowę zespołu domów jednorodzinnych - 14 numerowanych, wolnostojących, parterowych budynków mieszkalnych z użytkowymi poddaszami i garażami - w części dotyczącej budynku jednorodzinnego typ BL, zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] w W. W ocenie organu I instancji przy wydawaniu weryfikowanej decyzji nie zaistniały istotne uchybienia, których ustalenie skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej budynku na działce wnioskującego. Inwestor dysponował prawem do nieruchomości, a kwestię rozbieżności powierzchni (mniejsza od uzgodnionej w umowie) rozpatrywał Sąd Polubowny, który ustalił, że przedmiotowy dom posiada powierzchnię 135,63 m2, a zatem inwestor wykonał budynek zgodnie z umową, która ustaliła powierzchnię na 134 m2 W tej sytuacji - zdaniem organu administracji - brak było podstaw do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę w części dotyczącej budynku skarżących, zaś kwestia ewentualnej rozbieżności powierzchni użytkowej powinna być rozpatrywana w postępowaniu sądowym nie zaś przed organem administracji. Rozpatrujący sprawę w wyniku odwołania zainteresowanych Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2007r. [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony przez Wojewodę, iż trwała niewykonalność decyzji nie zachodzi w niniejszym przypadku, bowiem powierzchnia użytkowa mniejsza niż zatwierdzona w decyzji o pozwoleniu nie zmienia treści projektu i nie ma wpływu na wykonalność zatwierdzającej go decyzji. Jak dalej wykazał organ odwoławczy, decyzja Burmistrza Nr [...] zatwierdzała projekty budowlane, w tym budynku typu BL o określonych powierzchniach, które są zgodne z podanymi w projekcie architektoniczno - budowlanym, a w chwili wydawania decyzji z [...] września 2000r., definicja sposobu obliczania powierzchni użytkowej podana była wyłącznie w Polskiej Normie, która nie jest przepisem bezwzględnie obowiązującym. Według organu odwoławczego projekt obejmujący cały zespół budynków w jednakowym stopniu dotyczy poszczególnych rodzajów budynków i tego rodzaju struktura projektu budowlanego nie stanowi rażącego naruszenia art. 34 ust. 3 ustawy Prawa budowlanego. Wobec braku pozostałych przesłanek nieważnościowych organ odwoławczy podkreślił, iż należało odmówić stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji. Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli małż. K. (właściciele działki i budynku typu BL) zarzucając błędną wykładnię prawa materialnego i niewłaściwe zastosowanie. Według skarżących zatwierdzony projekt budowlany nie spełnia wymogów zakresu i formy wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a organ zastosował błędną wykładnię prawa uznając, że Norma Polska, zawierająca definicję obliczania powierzchni użytkowej, nie była przepisem bezwzględnie obowiązującym. Również art. 5 prawa budowlanego stanowi, że obiekt budowlany należy projektować zgodnie z obowiązującymi Polskimi Normami. Równie błędne jest twierdzenie, że powierzchnie użytkowe zawarte w decyzji Nr 882/2000 są zgodne z podawanymi w projekcie budowlanym. Parametry budynków zawarte w decyzji zostały ustalone w oderwaniu od projektu i są ze sobą sprzeczne. Zdaniem skarżących zatwierdzony projekt jest sprzeczny z prawem i to w sposób rażący co wymaga wyeliminowania z obrotu tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym. Postępowanie to jest nadzwyczajnym trybem mającym na celu stwierdzenie czy decyzja kontrolowana została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego tj. czy wystąpiły przesłanki wymienione w tym przepisie, a stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności. Postępowanie nadzorcze jest więc postępowaniem prowadzonym w ograniczonym zakresie, a to oznacza, że organ nadzoru nie rozstrzyga istoty sprawy, zajmując się tylko i wyłącznie wadliwością samej decyzji kontrolowanej. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji (art. 16 kpa ) i z tego względu zastosowanie tego nadzwyczajnego środka wzruszenia decyzji winno opierać się na wnikliwej ocenie legalności kontrolowanej decyzji. Skarga nie podlega uwzględnieniu, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrola w drodze postępowania nieważnościowego dotyczyła decyzji o pozwoleniu na budowę 14 murowanych budynków mieszkalnych ze wskazanym typem domu i powierzchnią. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada tkwi w samej decyzji np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym gdy decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa mającej charakter rażący. Nie chodzi tu bowiem o przypadki zwykłego uchybienia w działaniu organu, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy gdy organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. Z akt sprawy wynika, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (akt notar. [...]). zaś Sąd Polubowny przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w W. w związku z zarzutem mniejszej powierzchni budynku od uzgodnionej w umowie w toku postępowania ustalił, iż dom jednorodzinny typ BL posiada powierzchnię 153,63 m2 liczoną w wymiarze netto na poziomie podłóg, a zatem inwestor spółka P. wykonała budynek zgodnie z treścią umowy ze skarżącym, która ustalała powierzchnię na 134 m2 netto - zgodnie z dokumentacją projektową. Jak trafnie stwierdził organ odwoławczy trwała niewykonalność decyzji zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Dlatego też chybiony jest zarzut o niewykonalności decyzji od jej wydania i to niewykonalności trwałej ze względu na mniejszą powierzchnię po wykonaniu niż zatwierdzona w decyzji, bowiem sposób obliczania powierzchni nie ma wpływu na wykonalność decyzji zaś kwestia zgodności wykonania decyzji z jej treścią nie jest natomiast przedmiotem postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem organu nadzorczego, że struktura projektu budowlanego obejmującego cały zespół budynków jednorodzinnych i część architektoniczno - budowlaną, która w jednakowym stopniu dotyczy poszczególnych rodzajów budynków, nie stanowi rażącego naruszenia przepisu art. 34 ust. 3 prawa budowlanego. Wyjaśnić przy tym należy skarżącemu, że nie wszystkie naruszenia prawa noszą charakter rażący, a więc nie wszystkie naruszenia prawa mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności. Za rażące uważa się wyłącznie takie naruszenie prawa w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Ponadto o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znaczenie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 listopada 1999r sygn. V SA 876/99, Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2006r.sygn. VI SA 1610/06 i z 16 stycznia 2006r. VIISA/Wa 1059/05). Nietrafny jest więc zarzut skargi o rażącym naruszeniu rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3 listopada 1998r., bowiem jeżeli nawet projekt byłby niezgodny w pełni z zapisem rozporządzenia, to byłoby to uchybienie, ale nie rażące w świetle powyższego wywodu. Słuszne jest zatem stanowisko organów administracji publicznej w niniejszej sprawie które nie dopatrzyły się rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Pamiętać też należy o wąskim zakresie postępowania nieważnościowego oraz o tym, że dotyczyło ono pozwolenia na budowę, a zatem ewentualna kwestia wykonania niezgodnego z projektem jest innym zagadnieniem nie objętym tym postępowaniem nadzwyczajnym, a ponadto jak słusznie wskazał organ nadzorczy zagadnienie rozbieżności powierzchni użytkowej w wykonanym obiekcie (rozpatrywane już w postępowaniu przed Sądem Polubownym) winno być ewentualnie przedmiotem postępowania sądowego, a nie przed organem administracji. Reasumując skarga jako bezzasadna podlega oddalenie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.)