VII SA/Wa 1597/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2010r., odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z [...] stycznia 2005r, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę napowietrznej linii energetycznej 110 kV na działkach o nr ew. [...] we wsi [...] i [...], gm. [...] (II etap realizacji ode. D-E) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...] decyzją z [...] października 2009r. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z [...] stycznia 2005r. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2010 r, uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku wydał w dniu [...] kwietnia 2010 r. powołaną na wstępie decyzję. Organ podniósł, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207. poz. 2016 ze zm.), obowiązującej w dniu wydania pozwolenia na budowę, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowy nie rozpoczęto przed upływem dwóch lat (po nowelizacji ww. ustawy w dniu 26 czerwca 2008r. - Dz.U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm. wydłużył się termin do trzech lat). Natomiast postępowanie wyjaśniające wykazało, iż budowa nie została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Zapis w decyzji o dwuletniej przerwie zachowano i nie ma znaczenia zmiana art. 37 ust. 1 ww. ustawy wydłużająca przerwę z dwóch do trzech lat. Ponadto, wskazując na komentarz do art. 40 ww. ustawy dodał, że zmiana inwestora nie jest środkiem prowadzącym do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Jest to wyłącznie zmiana adresata tej decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożyła M. K., wnosząc o uchylenie obu wydanych rozstrzygnięć i zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez: a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 cyt. ustawy wobec uznania, że wpis w dzienniku budowy w imieniu podmiotu nielegitymującego się pozwoleniem na budowę, może być uznany za wznowienie prac budowlanych; b) błędną wykładnię art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 2008 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2008r., Nr 145, poz. 914) polegającą na uznaniu, że ustalenie przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z [...] stycznia 2005 r. powinno być dokonane na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu po nowelizacji; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj: a) art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, a w szczególności ile faktycznie trwała przerwa w budowie oraz czy podmiot dokonujący wpisów w dzienniku budowy tj. [...] Sp. z o.o. jest uprawniony, aby prowadzić inwestycję na podstawie pozwolenia na budowę, którego adresatem jest inny podmiot tj. [...] S.A. (obecnie [...] SA), a w konsekwencji błędne ustalenie, że dokonane wpisy mogą być uznane za wznowienie prac budowlanych; b. art. 77 i 78 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą dotyczącego antydatowania wpisu w dzienniku budowy; c. art. 6 k.p.a polegające na podaniu jako podstawy rozstrzygnięcia poglądu wyrażonego przez komentatorów Prawo budowlane, a nie przepisów obowiązującego prawa. W uzasadnieniu skargi przedstawiono obszerną argumentację w zakresie postawionych wyżej zarzutów i podano dodatkowo, że postępowanie wyjaśniające organu odwoławczego ograniczyło się jedynie do uzyskania z PINB- u w [...] ostatniej kopii dziennika budowy. Wskazano przy tym, że kopia dziennika budowy zawiera trzy niewiarygodne wpisy, zasadniczy z dnia 15 kwietnia 2008r. oraz dwa mniejszej wagi z 5 stycznia 2007r. Pomimo przedstawionych przez skarżącą przy piśmie z dnia 25 stycznia 2010r. dowodów fałszerstwa organy wykazały się "dużym brakiem ostrożności", co uzasadnia zarzut nierozpoznania istoty sprawy. Ponadto, w aktach znajdują się także pisma [...] Sp. z o.o., z dnia [...] października 2009 r. oraz pismo Starosty [...] kierowane do Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. z których wynika, że podmioty te wiedziały, że ostatniego wpisu w dzienniku budowy dokonano 4 stycznia 2007. i dotyczył on wytyczenia geodezyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał przedstawione stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż kontrolowane rozstrzygnięcia odpowiadają prawu. Skarżąca domagała się stwierdzenia, w trybie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego - w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 26 czerwca 2008 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2008r., Nr 145, poz. 914), wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej linii energetycznej. Wyjaśnić zatem trzeba, że mocą art. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2008r. - o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2008r. Nr 145 poz. 914) art. 37 ust. 1 otrzymał brzmienie, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy nić 3 lata. W art. 2 ww. ustawy wskazano natomiast, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przytoczony przepis normuje zatem sytuacje, w których wszczęto postępowanie w sprawie wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę, ale nie wydano decyzji ostatecznej w tym przedmiocie do dnia wejścia w życie ww. ustawy. Wejście w życie powołanej wyżej ustawy nastąpiło w dniu 23 sierpnia 2008r. Skoro z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie wygaszenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005r. zostało wszczęte z urzędu na skutek wniosku skarżącej złożonego w dniu 11 września 2009r., to nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie art. 37 ust. 1 w brzmieniu sprzed nowelizacji, jak tego domagała się skarżąca. Z zapisów dokonanych w dzienniku budowy wydanym w dniu 10 stycznia 2006r. wynika natomiast, że w dniach 20 grudnia 2006r., 4 stycznia 2007r. i dwukrotnie 5 stycznia 2007r., 15 kwietnia 2008r., a następnie 12, 19, 20 i 22 maja 2009r. dokonywano konkretnych czynności i prowadzono roboty budowlane. Zatem nawet gdyby przyjąć - jak podnosiła skarżąca powołując się na pisma [...] Sp. z o.o. z dnia 5 października 2009 r. oraz Starosty [...] do Wojewody [...], z dnia 3 listopada 2009 - że ostatnim wpisem dokonanym w dzienniku budowy był wpis z dnia 4 stycznia 2007r., to i tak przerwa w budowie nie była dłuższa niż trzy lata. Podkreślić przy tym trzeba, że stosownie do art. 41 ust. 1 i 2 pkt 1 Prawa budowlanego rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, a w zakres prac przygotowawczych - wbrew zarzutom skargi -wchodzi również wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie. Ponadto, nie można było podzielić argumentacji, że dokonanie wpisu w dzienniku budowy w imieniu podmiotu innego, niż legitymujący się pozwoleniem na budowę nie może być uznane za wznowienie prac budowlanych. Zdaniem Sądu, okoliczność ta w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W postępowaniu tego rodzaju badaniu organu podlegają bowiem jedynie przesłanki wskazane w art. 37 ust. 1, to jest fakt nierozpoczęcia bądź przerwania budowy na okres w nim wskazany. Wprawdzie zasadnie w skardze wskazuje się, że nie występuje następstwo prawne między [...] Sp. z o.o., wykonującą roboty budowlane a [...] S.A. w związku z czym decyzja o pozwoleniu na budowę winna być przeniesiona na ww. podmiot. Tym niemniej art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego nie nakłada na organ obowiązku badania, jaki podmiot faktycznie prowadzi roboty budowlane. W konsekwencji bez znaczenia pozostaje również okoliczność wygaśnięcia umów uprawniających inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podobnie należało ocenić podnoszony w skardze zarzut ewentualnego sfałszowania wpisów w dzienniku budowy, w szczególności z dnia 15 kwietnia 2008r. Organ architektoniczno budowlany nie posiada bowiem kompetencji do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie prawdopodobieństwa dokonania fałszerstwa dokumentu. Nie znajduje także potwierdzenia zarzut, że organ II instancji ograniczył postępowanie wyłącznie do uzyskania dziennika budowy. Z akta sprawy wynika, że organ odwoławczy dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia. Nadto, w aktach znajduje się również kserokopia protokołu sporządzonego podczas oględzin przeprowadzonych dnia 4 września 2009r. "na gruncie" z którego wynika, że prace budowlane trwają. W protokole nie odnotowano uwag skarżącej, która osobiści uczestniczyła w oględzinach. W świetle przedstawionej argumentacji Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie okoliczności takiej nie stanowi również powołanie w uzasadnieniu decyzji poglądów doktryny, które nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia, gdyż podstawę tą stanowił art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.