VII SA/Wa 160/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącego A. R. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. R., od decyzji z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie ustalenia, iż A. R. objęty był obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 30 kwietnia 2007 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], zwrócił się do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z prośbą o wydanie na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych decyzji w sprawie podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania przez A. R. pozarolniczej działalności gospodarczej. W w/w piśmie wnioskodawca wskazał, iż A. R. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej dokonał zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 1 stycznia 1999 r. Wyrejestrowania z ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 1 września 1999 r. i od dnia 1 października 1999 r. Ponownego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 16 czerwca 2000 r. i kolejnego wyrejestrowania z ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 1 października 2001 r. Wnioskodawca wskazał również, że A. R. był od 18 czerwca 1974 r. do 30 listopada 2002 r. zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Z. S.A. w J. We okresie tym przebywał od 17 sierpnia 2000 r. do 25 sierpnia 2000 r., oraz od 3 września 2001 r. do 14 września 2001 r., a także od 10 października 2001 r. do 12 października 2001 r. na urlopie bezpłatnym. Ponadto Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] poinformował, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], ustalił A. R. obowiązek ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, w okresie przebywania na urlopie bezpłatnym oraz po ustaniu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę tj. w okresach od 17 sierpnia 2000 r. do 25 sierpnia 2000 r., od 3 września 2001 r. do 14 września 2001 r., od 10 października 2001 r. do 12 października 2001 r., od 1 grudnia 2002 r. do 30 kwietnia 2007 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] ustalił, iż A. R. objęty był obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 30 kwietnia 2007 r. Od tej decyzji odwołanie wniósł A. R. Po rozpoznaniu wymienionego odwołania zapadła zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2008 r. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, iż A. R. w okresie od dnia 2 września 1996 r. do dnia 30 kwietnia 2007 r. prowadził działalność gospodarczą pod numerem ewidencyjnym [...] (zaświadczenie Urzędu Miasta w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. [...]), figurował w ewidencji Urzędu Skarbowego w [...] jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w okresie od dnia 30 października 1996 r. do dnia 30 kwietnia 2007 r. oraz w zeznaniach rocznych za lata1997 - 2007 deklarował przychody z działalności gospodarczej natomiast nie dokonywał wpłat na podatek dochodowy za te lata (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...]). Wydając decyzję Nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uznał, iż podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie miał fakt, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustalił po stronie A. R. obowiązek ubezpieczenia emerytalnego i rentowego w okresach: 17 sierpnia 2000 r. - 25 sierpnia 2000 r., 3 września 2001 r. - 14 września 2001 r., 10 października 2001 r. - 12 października 2001 r., 1 grudnia 2002 r. -30 kwietnia 2007 r., bowiem zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, obowiązującej od dnia 1 października 2004 r., art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 z późn. zm.), obowiązującej do dnia 30 września 2004 r., oraz art. 8 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 z późn. zm.), obowiązującej do dnia 31 marca 2003 r., obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi. Jednocześnie organ wskazał, iż w wymienionym okresie obowiązywały trzy ustawy zawierające podobne unormowania: art. 8 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 z późn. zm.), art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z póżn. zm.) i art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095), w których dopuszczono możliwość podjęcia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną dopiero po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (według pierwszej ustawy - po zgłoszeniu działalności do takiej ewidencji). Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i zauważył, że zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Istotą działalności gospodarczej jest zaś jej prowadzenie w sposób ciągły i zorganizowany na własny rachunek i ryzyko osoby prowadzącej taką działalność, która inaczej niż w przypadku stosunku pracy sama dysponuje czasem przeznaczonym na wykonywanie działalności. Zauważył także, iż określenie w organie ewidencyjnym daty rozpoczęcia prowadzenia działalności, powoduje zaistnienie domniemania faktycznego, którego ciężar obalenia spoczywa na ubezpieczonym poprzez przedstawienie dowodów przeciwnych temu domniemaniu. Natomiast organ administracyjny ma jedynie obowiązek przeprowadzenia dowodów z twierdzeń i pism składanych przez ubezpieczonego oraz ma obowiązek całościowej oceny wiarygodności i mocy dowodowej materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w zaskarżonym rozstrzygnięciu przywołał art. 7 ust. 2, art. 7 e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) i zauważył, że przedsiębiorca będący osobą fizyczną może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Natomiast zawiadomienie o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę - osobę fizyczną - powoduje wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z treścią art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.), przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo do Ewidencji Działalności Gospodarczej. Jednocześnie w myśl art. 33 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o wykreślenie w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. W ocenie organu II instancji fakt, iż w okresie prowadzenia działalności gospodarczej A. R. podlegał ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia, nie wyłączyło podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia tej działalności. Zgodnie bowiem z art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym - w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach (art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. oraz art. 8 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r.), składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Jednocześnie zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym - jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 (art. 8 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r.), z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Zdaniem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do dania wiary twierdzeniom ubezpieczonego, iż nie prowadził on działalności w spornym okresie bowiem ubezpieczony A. R. nie podjął kroków zmierzających do formalnego zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Powiadomił organ ewidencyjny o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej nr [...] dopiero od dnia 30 kwietnia 2007 r. Skargę na w/w decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. R. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2008 r., znak [...], którą ustalono, że skarżący był objęty obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 30 kwietnia 2007 r. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 9, 10, 11, 12, 77 i 80 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt lit c ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 9 ust 1 pkt 1 lit c ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 102 ust. 5, pkt 24, 107 ust. 5 pkt 16 oraz art. 109 ust. 1, 4 i 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W konkluzji skargi A. R. stwierdził, iż w trakcie prowadzonego postępowania przedstawił szereg dokumentów, które jednoznacznie świadczą o tym, że nie prowadził on w spornym okresie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Przy piśmie z dnia 26 lutego 2009 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia przekazał Sądowi - w uzupełnieniu dokumentacji przekazanej do Sądu w dniu 28 stycznia 2009 r. (data prezentaty Sądu) - nową wcześniej nie znaną organowi dokumentację, w tym w szczególności kopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga A. R. zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, które skarżący podnosił, w toku postępowania, a w szczególności w odwołaniu od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2008 r. Ponadto uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Za uzasadnione należy uznać zarzuty podniesione w skardze, iż rozstrzygnięcie nią objęte zapadło bez wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego istniejącego w sprawie, co uniemożliwiło ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia argumentując swe rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2008 r. zasadnie co prawda stwierdził, iż organ administracji ma obowiązek całościowej oceny wiarygodności i mocy dowodowej materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz że określenie w organie ewidencyjnym daty rozpoczęcia prowadzenia działalności, powoduje zaistnienie domniemania faktycznego jej prowadzenia, którego ciężar obalenia spoczywa na ubezpieczonym poprzez przedstawienie dowodów przeciwnych temu domniemaniu. Jednakże zupełnie bezpodstawnie stwierdził, że organ administracyjny ma jedynie obowiązek przeprowadzenia dowodów z twierdzeń i pism składanych przez ubezpieczonego. Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, był organem administracji publicznej II instancji (organem odwoławczym), którego sposób działania określony został przede wszystkim postanowieniami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Wskazać należy również, że istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Jest on tak samo - zgodnie z art. 140 k.p.a. - jak organ pierwszej instancji związany przepisami art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto jeśli w jego ocenie braki w materiale dowodowym, zgromadzonym przez organ I instancji, to organ ten może skorzystać z przepisu art. 136 k.p.a., dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. jest jedną z kluczowych zasad postępowania administracyjnego. Zgodnie z nią organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w ten sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Również art. 77 § 1 k.p.a. wyrażający zasadę zupełności postępowania dowodowego nakłada na organ prowadzący postępowanie, obowiązek ustalenia prawdziwego stanu rzeczy na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Zauważyć należy, iż w postępowaniu administracyjnym rola organu orzekającego nie sprowadza się do roli biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, z wyżej przywołanych zasad rządzących postępowaniem dowodowym jednoznacznie wynika obowiązek przeprowadzenia przez organ całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy i obowiązek ten nie może być przerzucany na stronę. Niewywiązanie się przez organ procesowy z obowiązku podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi zaś naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a załatwienie sprawy przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organ II instancji naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia [...] listopada 2008 r. ograniczył się do gołosłownego stwierdzenia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy, do tego aby przyjąć za prawdziwe twierdzenia ubezpieczonego A. R., iż nie prowadził on działalności gospodarczej w spornym okresie oraz że ubezpieczony nie podjął kroków zmierzających do formalnego zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej i powiadomił organ ewidencyjny o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej nr [...] dopiero od dnia 30 kwietnia 2007 r. Z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że organ przyjął, iż A. R. w okresie od dnia 2 września 1996 r. do dnia 30 kwietnia 2007 r. prowadził działalność gospodarczą pod numerem ewidencyjnym [...] (zaświadczenie Urzędu Miasta w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. [...]), figurował w ewidencji Urzędu Skarbowego w [...] jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w okresie od dnia 30 października 1996 r. do dnia 30 kwietnia 2007 r. oraz w zeznaniach rocznych za lata1997 - 2007 deklarował przychody z działalności gospodarczej natomiast nie dokonywał wpłat na podatek dochodowy za te lata (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...]). Ponadto z treści uzasadnienia decyzji z dnia 19 listopada 2008 r. wynika, że organ przyjął, iż podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie miał fakt ustalenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], A. R. obowiązku ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresach: 17 sierpnia 2000 r. - 25 sierpnia 2000 r., 3 września 2001 r. -14 września 2001 r., 10 października 2001 r. - 12 października 2001 r., 1 grudnia 2002 r. - 30 kwietnia 2007 r. Z akt sprawy - w tym z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji - nie wynika natomiast aby organ II instancji podczas prowadzonego postępowania badał w jakikolwiek sposób okoliczności podnoszone przez stronę odwołującą się i aby do okoliczności tych w jakikolwiek sposób się odniósł, choć taki obowiązek nałożony został na niego postanowieniami art. 107 § 3 k.p.a. Podnieść trzeba, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji, A. Ropa twierdził np., że wykazane w zeznaniach rocznych przychody z działalności gospodarczej dotyczyły żony skarżącego – H. R., która prowadziła działalność gospodarczą i z którą skarżący dokonywał jedynie wspólnych rozliczeń podatkowych. Wskazał również, że od 2005 r. przebywał poza granicami kraju, zamieszkując w tym czasie w Stanach Zjednoczonych oraz że w spornym okresie składał zerowe deklaracje VAT-7, co oznacza, iż nie dokonał on przez wiele lat ani jednej czynności opodatkowanej podatkiem VAT, a więc nie wykonywał w tym okresie żadnej działalności gospodarczej. Na potwierdzenie tych okoliczności skarżący dołączył do odwołania jako dowód - kserokopię deklaracji podatkowych, kserokopię biletu Polskich Linii Lotniczych LOT oraz kserokopie deklaracji VAT. W tym miejscu wskazać trzeba, iż naruszenie obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej może polegać również na tym, że organ administracji publicznej nie dostrzeże, iż poszczególne środki dowodowe wskazują sprzeczności. Podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ pełnego materiału dowodowego. Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia organ nie mając oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym przyjął, że A. R. był objęty obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 30 kwietnia 2007 r. W niniejszej sprawie przede wszystkim zasadniczą wątpliwość budzi, to czy A. R. w spornym okresie tj. od 1 stycznia 1999 r. do 30 kwietnia 2007 r. rzeczywiście prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą. Kwestia ta nie została należycie wyjaśniona, a jest to problem kluczowy dla sprawy, albowiem od tego wyjaśnienia zależy rozstrzygnięcie co do tego, czy A. R. był objęty obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wymienionych okoliczności organ będzie miał podstawy do jednoznacznego stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie skarżący był objęty obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu oraz treść decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...]. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art.152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).