VII SA/Wa 1602/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M L na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2009 r., znak (...) w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnioskiem z dnia (...) lipca 2009 r. skarżący M L wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2009 r. znak: (...) w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania lokalu nr (...) w budynku przy ul. (...) w (...). W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić może do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw polegających m.in. na konieczności rozwiązania umowy najmu i przywrócenie lokalu do poprzedniego sposobu użytkowania jako biuro. Spowoduje to negatywne konsekwencje finansowe, których skarżący nie będzie mógł udźwignąć. Wynajmując lokal skarżący "posiadał i posiada absolutne przekonanie, że prowadzona działalność w żaden sposób nie narusza statusu lokalu dotychczas użytkowanego co wynika w sposób bezpośredni z opinii i ekspertyz upoważnionych rzeczoznawców. W tej sytuacji zawarł z najemca na czas nieokreślony z możliwością jej wypowiedzenia po roku jej trwania (umowę zawartą w dniu (...)9.09.2008 r.) z zachowaniem pięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Będąc przekonanym o zasadności powyższego (braku zmiany warunków użytkowania lokalu) Skarżący zezwolił jednocześnie na dokonanie przez najemcę odpowiedniej adaptacji lokalu na potrzeby prowadzonej działalności, co skutkuje również koniecznością rozliczenia się z najemca z poniesionych nakładów". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 152, poz.1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu skargi do sądu, na wniosek skarżącego, Sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu bądź czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania decyzji nie jest tożsame z rozpatrzeniem zarzutów skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji. Te bowiem będą przedmiotem oceny Sądu w dalszym postępowaniu. Przekonanie skarżącego, że prowadzenie działalności gospodarczej "sprzedaż dopalaczy" i dostosowanie pomieszczenia biurowego do potrzeb tej działalności nie zmienia przeznaczenia użytkowania lokalu biurowego, samo w sobie nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłankami takimi są jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczność ewentualnego zagrożenia związanego z rozwiązaniem umowy najmu sama w sobie jeszcze nie przesądza, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ochrona tymczasowa przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. powinna być udzielana, kiedy istnieje realne zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody, a nie ewentualne. Niewątpliwie wykonanie decyzji może się wiązać z pewnymi dolegliwościami dla strony, nawet finansowymi, jednak nie oznacza to automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może jedynie wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, gdy skarżący nie wykazał przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji, brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Wobec tego na podstawie art.61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzeczono, jak w sentencji