VII SA/Wa 1604/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza I. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę organu I instancji, II. zasądza od Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej na rzecz skarżącego J. K. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Lekarska Wojskowej Izby Lekarskiej w W. (dalej jako: "Rada" lub "RL WIL") uchwałą z dnia [...] lutego 2018 r., Nr [...], na podstawie art. 25 pkt 4 w zw. z art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. 2016 r., poz. 522 ze zm.), art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. 2017 r., poz.125 ze zm.) oraz § 14 pkt 4 uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty oraz prowadzenia rejestru lekarzy i lekarzy dentystów - zawiesiła lekarzowi J. K. prawo wykonywania zawodu lekarza na okres 24 miesięcy. W uzasadnieniu wyjaśniono, że uchwałą Rady Lekarskiej Wojskowej Izby Lekarskiej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. została powołana komisja do wydania orzeczenia w przedmiocie niezdolności lekarza J. K., członka Wojskowej Izby Lekarskiej, do wykonywania zawodu lekarza. Podejmując uchwałę na podstawie orzeczenia komisji RL WIL wskazała, że lekarz cierpi na zaawansowaną chorobę Parkinsona. Porusza się z trudem, ma implantowane stymulatory głębokiej stymulacji mózgu w związku z poważnymi zaburzeniami mowy, jak i objawami zespołu hipokinetyczno- hipertonicznego. Nie jest możliwy z nim kontakt werbalny, bowiem nie jest w stanie prawidłowo artykułować słowa. W trakcie badania przez komisję orzekającą WIL badany udzielał odpowiedzi za pośrednictwem syna, który - jak sam twierdzi - jest w stanie rozumieć wypowiedzi ojca. Rada wyjaśniła, że w komunikacji z badanym możliwy jest kontakt pisemny, przy użyciu telefonu komórkowego z aplikacją syntezatora mowy, ale z odczytem przez lektora przygotowanych wyłącznie standardowych odpowiedzi. W ocenie Rady istnieje konieczność korzystania z osób trzecich do nawiązania kontaktu z lekarzem, a jednocześnie brak jest pewności, co do zgodności "przekładu" dokonywanego przez te osoby z rzeczywistą treścią wypowiedzi zainteresowanego. RL WIL wyjaśniła, że z dokumentów komisji orzekającej wynika, że jej członek prof. dr hab. n.med. A. S. - specjalista neurolog, wydał swoją opinię odrębnie, nie uczestnicząc w komisyjnym badaniu lekarza J. K. oraz negatywnie ocenił zdolność lekarza do wykonywania zawodu. W protokole z postępowania komisji orzekającej wskazano jednak, że okresowe kontrole stanu neurologicznego jak i funkcjonowania wszczepionych elektrod do centralnego układu nerwowego lekarza przeprowadzane są w Klinice Neurologii Wojskowego Instytutu Medycznego. Kierownikiem tej właśnie kliniki jest prof. dr hab. A. S. Ten członek komisji orzekającej posiadał zatem aktualną i pełną wiedzę o stanie zdrowia badanego lekarza. Rada nie zgodziła się ze stanowiskiem pełnomocnika lekarza o jego sprawności w wykonywaniu zawodu lekarza, w jej ocenie lekarz ma znacznie ograniczoną możliwość badania podmiotowego i całkowity brak możliwości badania przedmiotowego pacjentów. Nie jest w stanie bezpośrednio porozumiewać się z pacjentami. Wszystkie te działania łącznie z wypisywaniem recept, wykonuje współpracująca z nim pielęgniarka. Nie ma jednak pewności, w jakim stopniu są to rzeczywiste ustalenia lekarza, a w jakim współpracującej z nim pielęgniarki. Jednocześnie komisja orzekająca stwierdziła, że lekarz wykazuje osłabienie krytycyzmu, co do własnego stanu zdrowia oraz możliwości wykonywania zawodu lekarza. Ponadto Rada Lekarska zaznaczyła, że z wnioskiem o wszczęcie postępowania dotyczącego lekarza J. K. wystąpił prokurator Prokuratury Okręgowej W. P. w W. prowadzący śledztwo przeciwko lekarzowi, podejrzanemu o narażenie pacjenta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, poprzez nieprawidłowe zlecenie podania leku i w konsekwencji nieumyślne spowodowanie jego śmierci. Odwołanie od powyższej uchwały wniósł lekarz J. K. zarzucając, że jej uzasadnienie nie zawiera żadnego elementu uzasadnienia prawnego oraz, że badanie lekarskie powinno być przeprowadzone przez komisję w pełnym składzie, a nie tylko przez poszczególnych jej członków. Po rozpatrzeniu odwołania, uchwałą z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę RL WIL z dnia [...] lutego 2018 r. Organ orzekał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich oraz uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej. Uzasadniając zajęte stanowisko organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie zdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Stosownie zaś do art. 12 ust. 3 powołanej ustawy okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały stanowiło orzeczenie z dnia 20 września 2017 r. Komisji Orzekającej, powołanej do oceny stanu zdrowia lekarza, która na podstawie analizy dokumentacji lekarskiej oraz przeprowadzonego badania orzekła, że aktualny stan zdrowia lekarza uniemożliwia mu wykonywanie zawodu lekarza i zawnioskowała o podjęcie uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres dwóch lat kalendarzowych. Naczelna Rada Lekarska podzieliła ustalenia poczynione przez organ I instancji i stwierdziła, że zaistniały podstawy do zawieszenia lekarzowi prawa wykonywania zawodu lekarza na okres dwóch lat kalendarzowych ze względu na niezdolność do wykonywania zawodu lekarza. Odnosząc się natomiast do zarzutu wadliwego działania komisji, poprzez nieuczestniczenie w jej posiedzeniu i badaniu lekarza J. K. przez jednego z członków komisji - prof. A. S. organ odwoławczy wyjaśnił, że okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia dla wydania orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Prof. A. S. wydał odrębną opinię w oparciu o aktualną i pełną wiedzę, z uwagi na to, że okresowe kontrole stanu neurologicznego i funkcjonowania wszczepionych elektrod do centralnego układu nerwowego lekarza J. K. przeprowadzane są w Klinice Neurologii Wojskowego Instytutu Medycznego, której kierownikiem jest wymieniony profesor. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut braku uzasadnienia prawnego zaskarżonej uchwały wskazując, że organ I instancji w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały powołał przepisy, w oparciu o które została podjęta uchwała, zaś w uzasadnieniu uchwały zawarł uzasadnienie prawne podjętego rozstrzygnięcia wyjaśniając, że przy podejęciu uchwały w przedmiocie zawieszenia lekarzowi prawa wykonywania zawodu kierował się obowiązkiem sformułowanym w art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty do podejmowania działania w przypadku zaistnienia podejrzenia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza. W związku z tym organ I instancji powołał komisję do oceny stanu zdrowia lekarza, a następnie w oparciu o orzeczenie komisji podjął na podstawie art. 12 ust. 3 powoływanej ustawy uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres 2 lat kalendarzowych. Skargę na powyższą uchwałę wywiódł J. K. Zaskarżając ją w całości podniósł zarzut naruszenia: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy uchwały organu I instancji, podczas gdy uchwała ta nie zawiera prawidłowego uzasadnienia prawnego, stanowi przekopiowane stanowiska tego Organu wyrażone w toku poprzedniego postępowania przed Naczelną Radą Lekarską w przedmiocie rozpoznania odwołania J.K. od "pierwszej" uchwały zawieszającej mu prawo do wykonywania zawodu lekarza, tj. od uchwały z dnia [...] listopada 2017 r.; 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 1 ust 4, § 4 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych - poprzez utrzymanie w mocy uchwały RLWIL z dnia [...] lutego 2018 r. podczas gdy ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wydanej uchwały zostały poczynione na podstawie orzeczenia Komisji Orzekającej WIL, która wydała swoje orzeczenie w toku "pierwszego" rozpoznawania sprawy przez RLWIL, które to postępowanie zakończyło się uchyloną następnie uchwałą z dnia [...] listopada 2017 r., a wyniki pracy Komisji Orzekającej WIL były od samego początku kwestionowane przez skarżącego, bowiem w toku prac Komisji Orzekającej popełnione zostały poważne uchybienia, gdyż w jej pracach nie brał bezpośredniego udziału jeden z jej członków prof. A. S., który wydał swoją opinię na piśmie tylko na podstawie analizy dokumentacji bez udziału w badaniu J. K., przy czym niewątpliwie Komisja Orzekająca jest ciałem kolegialnym i powinna wydawać orzeczenia działając łącznie przez wszystkich jej członków, a sam fakt, że prof. A. S. jest kierownikiem Kliniki, w której leczy się skarżący nie świadczy o tym, że lekarz ten ma dostateczną wiedzę na temat rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego.; 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy uchwały organu I instancji podczas gdy uchwała ta podjęta została na podstawie nieprawdziwych ustaleń faktycznych, że J.K. ze względu na objawy swojej choroby nie jest w stanie wykonywać zawodu lekarza, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że jest w stanie komunikować się ze swoimi pacjentami i mimo, że choruje od 12 lat to nadal cieszy się ogromną popularnością i zaufaniem swoich pacjentów, co wyraźnie świadczy o jego zdolności do wykonywania zawodu. Z uwagi na podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały, jak również poprzedzającej ją uchwały Rady Lekarskiej Wojskowej Izby Lekarskiej z dnia [...] lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły. Materialnoprawną podstawę uchwały Rady Lekarskiej Wojskowej Izby Lekarskiej w W., którą zawieszono skarżącemu prawo wykonywania zawodu lekarza, stanowi art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na jego stan zdrowia ma obowiązek powołać komisję lekarską, która po przeprowadzeniu niezbędnych badań wyda orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych (art. 12 ust. 1). Z kolei art.12 ust. 3 przewiduje, że okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zwieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego sprawy. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że Rada Lekarska Wojskowej Izby Lekarskiej miała uzasadnione powody, aby powołać komisję lekarską, co do stanu zdrowia skarżącego J. K. Podstawę taką stanowiło pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej W.P. z dnia 28 lutego 2017 r. informujące o prowadzonym wobec skarżącego śledztwie i istnieniu uzasadnionego podejrzenia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lekarza ze względu na stan zdrowia (choroba Parkinsona). Tryb działania komisji uregulowany jest w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych (Dz. U. Nr 246, poz. 1475), które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej. Powołanie komisji następuje w trybie uchwały (§ 1), spośród lekarzy będących członkami właściwej okręgowej izby lekarskiej, wykonujących zawód lekarza co najmniej od siedmiu lat i posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie (§ 1 ust. 4), przy czym przewodniczącym komisji powinien być członek okręgowej rady lekarskiej powołującej komisję. O powołaniu komisji i jej składzie osobowym zawiadamia się lekarza, którego postępowanie dotyczy, w celu umożliwienia mu złożenia wniosku o wyłączenie członka komisji ze wskazanych wyżej przyczyn (§ 1 ust. 7-9) Orzeczenie komisji w przedmiocie niezdolności stanowi podstawę dla okręgowej rady lekarskiej do podjęcia uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych. Decyzja komisji ma charakter fakultatywny, w tym sensie, że nawet w przypadku gdy przeprowadzone przez komisję postępowanie potwierdzi podejrzenie co do niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, komisja nie musi podjąć uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu. W świetle tych przepisów podkreślić należy, że jedyną i wystarczającą przesłanką do powołania komisji jest "uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu". Taka konstrukcja przepisu zobowiązuje organ powołujący komisję do każdorazowego wskazania okoliczności, które uzasadniają podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia komisja w celu wydania orzeczenia przeprowadza badanie lekarskie, a także może skierować lekarza na niezbędne badania lub obserwację w podmiocie leczniczym lub wystąpić o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Z kolei z § 5 ust. 1 wynika, że komisja wydaje orzeczenie na podstawie przeprowadzonego badania i zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji medycznej. Jak wynika z akt sprawy uchwałą z dnia [...] kwietnia 2017 r. Rady Lekarskiej Wojskowej Izby Lekarskiej powołana została komisja do wydania orzeczenia w przedmiocie niezdolności lekarza J. K. – członka Wojskowej Izby Lekarskiej do wykonywania zawodu lekarza. W skład komisji powołano: 1. przewodniczącego – lek. J. W. specjalistę chorób wewnętrznych, 2. członków: a) prof. A. F. - specjalistę w dziedzinie psychiatrii, b) prof. A. S. - specjalistę neurologa. Tymczasem protokół z badania przeprowadzonego w dniu 15 września 2017 r. w siedzibie Wojskowej Izby Lekarskiej potwierdza, że badanie to w zakresie fizycznym i psychicznym skarżącego nie zostało przeprowadzone przez pełny skład komisji, bowiem nie uczestniczył w nim specjalista neurolog. Zgodzić się należy ze skarżącym, że badanie lekarskie, które jest podstawą orzeczenia komisji, musi być przeprowadzone przez całą powołaną komisję, a więc komisję w pełnym składzie, a nie tylko przez poszczególnych jej członków. Komisja jest ciałem kolegialnym, kilkuosobowym, składającym się z lekarzy specjalizujących się w różnych, odpowiednich w danym przypadku, dziedzinach medycyny. W procedowaniu komisji chodzi bowiem o to, aby badanie lekarskie poprzedzające wydanie orzeczenia zostało przeprowadzone przez wszystkich jej członków. Tylko wówczas bowiem poszczególni członkowie komisji będą mogli mieć pełną ocenę stanu zdrowia badanego lekarza. Analiza normatywna regulacji art. 12 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty prowadzi do wniosku, że rada, orzekając o niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo wykonywania określonych czynności medycznych, może podjąć uchwałę wskazując przyczyny i okres trwania niezdolności. O ile zatem rada nie jest związana wnioskami komisji, to podstawę do zawieszenia prawa wykonywania zawodu stanowi jej orzeczenie, które w realiach rozpoznawanej sprawy zostało podjęte z naruszeniem § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 listopada 2011 r. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że nieobecny członek komisji orzekającej prof. A.S. specjalista neurolog wydał swoją opinię odrębnie, nie uczestnicząc w komisyjnym badaniu, nawet jeśli okresowe kontrole stanu neurologicznego skarżącego przeprowadzane są w placówce, w której jest on kierownikiem. Sąd nie podziela kategorycznej oceny organów, że specjalista ten z samego faktu bycia kierownikiem placówki medycznej posiada wiedzę o stanie zdrowia skarżącego, skoro nie brał udziału w jego badaniu przez komisję, ani też nie leczy go i nie jest jego lekarzem prowadzącym. Trudno w tej sytuacji zgodzić się z organami, że nieuczestniczenie przez członka komisji w jej posiedzeniu i badaniu skarżącego nie ma istotnego znaczenia dla wydania orzeczenia w sprawie tak ważnej, jak zawieszenie prawa wykonywania zwodu. Podkreślić w tym miejscu należy, że charakter prawny uchwał podejmowanych na mocy art. 12 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty reguluje jej art. 57 ust. 1 i 2 wskazujący m.in., że od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady Lekarskiej w sprawach, o których mowa m.in. w art. 12 ust. 1 i 3-5 lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej. Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Organ samorządu lekarskiego, podejmując jedną z uchwał enumeratywnie wymienionych w art. 57 ust. 1 ustawy, powinien uwzględnić nakazy, jakie ustanawiają przepisy k.p.a. względem podmiotu wydającego akt zrównany w swoich skutkach z decyzją administracyjną. Wśród tych nakazów znajduje się bez wątpienia obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia wymienionych przepisów w zw. z § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Naruszenie to w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w związku z czym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) uchylono zaskarżoną uchwałę oraz uchwałę ją poprzedzającą. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy. W ponownym postępowaniu organy będą miały na uwadze, że uchwała komisji lekarskiej powołująca skład komisji lekarskiej, która wyda stosowne orzeczenie, co do zdolności lekarza do wykonywania zawodu jest warunkiem wydania uchwały w przedmiocie zawieszenia prawa do wykonywania zawodu lekarza.