VII SA/Wa 161/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2016r. po rozpoznaniu wniosku adwokata P. B. w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2016r., znak: [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji I instancji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi P. B. kwotę 180,00 złotych (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 złotych (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, łącznie kwotę 221,40 złotych (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy). Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał M. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w pozostałym zakresie wniosek oddalił. W piśmie z dnia 2 marca 2016r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata P. B. z urzędu dla M. B. W dniu 23 marca 2016r. do Sądu wpłynęło "zażalenie" na postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2015r. odrzucające skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Sąd potraktował ww. "zażalenie" jako skargę kasacyjną z uwagi na fakt, iż od ww. postanowienia przysługiwał taki środek zaskarżenia. Pełnomocnik w skardze kasacyjnej złożył m.in. wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w maksymalnej wysokości, oświadczając, iż koszty te nie zostały przez wnioskodawczynię pokryte w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016r. sygn. akt II OSK 1973/16 oddalił skargę kasacyjną. W dniu 25 listopada 2016r. do Sądu wpłynęło pismo adw. P. B. w którym ponownie wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w maksymalnej wysokości. Oświadczył także, że koszty te nie zostały przez M. B. pokryte w całości ani w części. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1714) i od tego dnia utraciło moc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015r., poz. 1801). Jednakże na mocy § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wobec tego, że postępowania wywołane skargą kasacyjną zostało w niniejszej sprawie wszczęte i niezakończone przed 2 listopada 2016r., a zatem przed dniem wejścia w życie wskazanego wyżej rozporządzenia do rozpoznania wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe tj. przepisy rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem skargi, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Opłata maksymalna w sprawie przed sądem administracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna oraz która nie należy do właściwości Urzędu Patentowego, wynosi w pierwszej instancji - w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia - 480 zł. Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie opłata maksymalna wynosi zatem w postępowaniu prowadzonym w ramach drugiej instancji 75 % tej kwoty – czyli 360 zł, gdyż skarżącą reprezentuje pełnomocnik wyznaczony po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w pierwszej instancji. Tak określona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi 1/2 jej wysokości, a więc, w niniejszym przypadku 180 zł. W ocenie referendarza sądowego przedmiotowa kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu po wzięciu pod uwagę niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru przedmiotowej sprawy (stopnia jej zawiłości). Wskazaną powyżej opłatę, zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (obecnie 23 %). W konsekwencji wynagrodzenie należne pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynosi 221,40 zł. Z powyższych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a oraz powołanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.