VII SA/Wa 1611/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G., A. G., M. K., I. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 27 czerwca 2016 r. skarżący H. G. oraz A. G., M. K., I. M. reprezentowani przez H. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...]. zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1992 r., znak: [...] nakazującej M., H. i A. G. wstrzymać roboty budowlane realizowanej rozbudowy na działce przy ul. [...] w P. i doprowadzić realizację inwestycji do stanu zgodnego z dokumentacją stanowiącą załącznik do decyzji z dnia [...] kwietnia 1992 r. znak: [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego będzie się wiązało z ogromnym obciążeniem finansowym dla stron, na które ich nie stać. Zobowiązani nie będą w stanie uiścić należności egzekucyjnych. Podnieśli, cyt.: "Jeśli zatem Sąd nie wstrzyma wykonania zaskarżonych postanowień, organ egzekucyjny będzie mógł egzekwować np. zapłatę grzywien w celu przymuszenia, co w konsekwencji zrodzi konieczność zaciągnięcia przez zobowiązanych pożyczek (bowiem nie są oni w posiadaniu takiej kwoty), co wiąże się z dodatkowymi kosztami (prowizja, odsetki). Mogłoby to doprowadzić do sytuacji, w której pomimo, iż postępowanie zakończyłoby się dla stron pozytywnie to i tak poniosłyby duże dodatkowe koszty bez możliwości ich zwrotu. Niewątpliwie zatem istnieje wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia stronom znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Na wstępie wskazać należy, że objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienie jest orzeczeniem o charakterze procesowym, formalnym - dotyczącym określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie takie reguluje jedynie sytuację strony w toku wskazanego postępowania, tj. wyraża stanowisko organu co do zasadności zgłoszonych przez stronę zarzutów, zaś jedynym jego bezpośrednim następstwem jest ewentualne oddalenie albo uwzględnienie tychże zarzutów i dalsze prowadzenie bądź zaniechanie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Orzeczenie tego rodzaju nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 350/14). Przenosząc powyższe stanowisko na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jako, że zaskarżone orzeczenie nie odnosi się bezpośrednio do nakazu doprowadzenia rozbudowanej części budynku znajdującego się w P. przy ul. [...] do stanu zgodnego z warunkami pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 1992 r., znak: [...], w ramach którego je wydano - to nie może w związku z tym powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazane wyżej konsekwencje mogą bowiem wystąpić jedynie w związku z wykonywaniem rozstrzygnięcia leżącego u podstaw prowadzonej egzekucji, jednakże rozstrzygnięcie w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu i tylko w przypadku jego zaskarżenia do sądu administracyjnego może zostać wstrzymane jego wykonanie przez ten sąd (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 1208/13). Tak też argumenty zawarte we wniosku, a związane z potencjalną możliwością nałożenia grzywny w celu przymuszenia, na obecnym etapie postępowania nie uzasadniają zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Rozważenie zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. będzie zatem możliwe dopiero po wydaniu w trakcie postępowania egzekucyjnego zaskarżalnych w tym przedmiocie rozstrzygnięć. Dlatego potencjalna możliwość nałożenia grzywny w celu przymuszenia w toku dalszego postępowania egzekucyjnego nie uzasadnia zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Brak nałożenia grzywny w celu przymuszenia oznacza, że aktualnie nie istnieją i nie mogą zaistnieć negatywne skutki z nieistniejącą grzywną. Tym samym dla tej oceny nie ma wpływu fakt powołania się skarżących na ich sytuację finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).