VII SA/Wa 1611/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek M. N. postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej także jako: [...]WINB) z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...] (znak: [...]), działając na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 oraz art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił stwierdzenia nieważności ww. postanowienia [...]WINB z [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że rozstrzygnięcie to wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: PINB dla [...] postanowieniem z [...] października 2017 r. nr [...] (utrzymanym w mocy przez [...]WINB postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. nr [...]) nałożył na właścicieli lokali nr [...] i nr [...]położonych przy ul. [...] w [...], tj. na B. W., Z. K., B. B.i M. N., obowiązek sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej stanu przewodów wentylacyjnym i dymowych w lokalach nr [...] i nr [...]w ww. budynku, w terminie trzech miesięcy od dnia którym postanowienie będzie ostateczne. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, powiatowy organ nadzoru budowlanego postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] zobowiązał B. W., Z. K., B. B.i M. N. do wpłacenia, w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia, kwoty 5000 (pięć tysięcy) złotych, stanowiącej koszt sporządzenia dokumentacji technicznej w postaci ekspertyzy technicznej stanu technicznego przewodów dymowych. Następnie, PINB dla [...] tytułem wykonawczym TW-1 Nr [...] z [...] czerwca 2019 r. wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do M. N. w sprawie kosztów sporządzenia oceny technicznej w wysokości 3750 złotych i przy piśmie z [...] czerwca 2019 r. przekazał go Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...], jako właściwemu organowi, celem ściągnięcia należności pieniężnych nałożonych postanowieniem z [...]kwietnia 2018 r. wraz z kosztami upomnienia. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] pismem z 14 sierpnia 2019 r. przekazał PINB skargę M. N. na decyzję Naczelnika z [...] lipca 2019 r. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz z renty socjalnej, stanowiącą zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), dalej jako: u.p.e.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] w postanowieniu z [...] grudnia 2019 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 34 § 1 i 2 w związku z art. 33 § 1 u.p.e.a., zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji na podstawie tytułu wykonawczego TW-1 Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. uznał za bezzasadne. [...]WINB postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie organu powiatowego z [...] grudnia 2019 r. W tych okolicznościach M. N. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia [...]WINB z [...] stycznia 2020 r. podnosząc, że uiścił czwartą część należności jaka ciążyła na wszystkich współwłaścicielach lokali nr [...] i nr [...]znajdujących się w budynku przy ul. [...] w [...]. W jego ocenie, organ egzekucyjny w stosunku do jego osoby nieprawidłowo prowadził postępowanie egzekucyjne. W wyniku wszczętego postępowania nieważnościowego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżone postanowienie z [...] lipca 2020 r. w którym stwierdził, że kontrolowane przezeń postanowienie [...]WINB z [...] stycznia 2020 r. nie jest obarczone żadną z wad kwalifikowanych wyszczególnionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przypomniał, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego przez stronę postanowienia, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być sytuacje opisane przepisem art. 33 § 1 u.p.e.a. W związku z tym organ przypomniał, że zarzuty sformułowane przez M. N. w piśmie z 30 lipca 2019 r. sprowadzały się do twierdzenia, że opłata w części dotyczącej jego osoby – tj. w kwocie 1250 złotych - została uiszczona, w związku z tym zajęcie jego świadczeń emerytalnych jest nieuzasadnione. M. N. podniósł również, że nie zgadza się z tytułem wykonawczym, w którym wskazano kwotę 3 750 złotych, w sytuacji, gdy w postanowieniu z [...]kwietnia 2018 r. kwota ta wynosi 5 000 złotych. W odniesieniu do powyższych ustaleń GINB stwierdził, że zarzuty można wnieść tylko z przyczyn wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a., a wobec tego, że zarzuty podniesione przez M. N. w piśmie z dnia 30 lipca 2019r. nie odpowiadały katalogowi zawartemu w art. 33 u.p.e.a., w związku z tym prawidłowo organy uznały je za bezzasadne. Ustosunkowując się do stanowiska zobowiązanego organ wyjaśnił zaś, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4. W tym zakresie organ zauważył, że w związku z uiszczeniem przez zobowiązanego M. N. kwoty 1 250 złotych, organ egzekucyjny dochodził zapłaty pozostałej kwoty, tj. 3 750 złotych. PINB dla [...] nie miał podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego na kwotę 5 000,- złotych, tj. odpowiadającej treści postanowienia PINB dla [...] z [...] kwietnia 2018 r., a jedynie kwoty nieuiszczonej. Ponadto, analiza wystawionego tytułu wykonawczego nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, co jest podstawą prawną prowadzonej egzekucji i jakiej należności dochodzi organ. Zdaniem organu, nie ma racji skarżący twierdząc, że był on zobowiązany do uiszczenia jedynie ¼ zobowiązania nałożonego postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., tj. kwoty 1 250 złotych. Obowiązek zapłaty za wykonanie ekspertyzy w zakresie stanu technicznego przewodów wentylacyjnych został nałożony solidarnie na współwłaścicieli lokali nr 2 i 3 w budynku przy ul. [...]. Ustanowienie solidarnego obowiązku zapłaty za ekspertyzę oznacza zaś, że każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do uiszczenia całej kwoty należności, a zapłata dokonana przez jednego bądź kilku ze współwłaścicieli zwalnia z tego obowiązku pozostałych. Charakter odpowiedzialności jest w danym przypadku uniezależniony od stosunków wewnętrznych między współwłaścicielami, sposobu korzystania z nieruchomość oraz wielkości przypadających współwłaścicielom udziałów. Organ zaznaczył, że wskazane okoliczność mogą mieć wpływ na zakres wzajemnych rozliczeń między współwłaścicielami, które pozostają jednak poza obszarem zainteresowań organu egzekucyjnego. Organ wyjaśnił także, że wskazania M. N. w tytule wykonawczym nie można traktować jako błędu co do osoby zobowiązanej. Z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanej mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Nie może być mowy o błędzie co do osoby zobowiązanego w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy wskazuje jednego ze współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] jako zobowiązanego do zapłaty. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego stwierdził zarazem, że kwestionowane przez stronę postanowienie zostało wydane przez właściwy organ, bez rażącego naruszenia prawa, nie zostało wydane bez podstawy prawnej, zostało skierowana do właściwej strony postępowania, było wykonalne w dniu jego wydania, a jego wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2020 r. – w warunkach zrzeczenia się przez zobowiązanego prawa do wniesienia do tego organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. N., zarzucając wydanie tego postanowienia z naruszeniem art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez nieuwzględnienie wielokrotnie podnoszonego przez niego argumentu, iż skarżący jako jedyny uiścił należność 1.250 zł do której został zobowiązany za wykonanie ekspertyzy dot. stanu technicznego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił również naruszenie art. 7 i art. 7a k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela. Podkreślił, że jako jedyny z adresatów postanowienia z [...] października 2017 r. poczuł się zobowiązany i poniósł swoją część świadczenia tj. 1.250 zł. Zdaniem skarżącego, pozostała kwota 3.750 zł powinna zostać poniesiona przez pozostałych współwłaścicieli, którzy swoim działaniem doprowadzili do wystąpienia nieprawidłowości budowlanych. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 10 k.p.a. podnosząc, że w sytuacji trwającej pandemii w znaczny sposób ograniczony został dostęp do dokumentów toczącego się postępowania. Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z [...] lipca 2020 r. oraz o stwierdzenie nieważności postanowienia [...]WINB z [...] stycznia 2020 r. Dodatkowo, skarżący wskazał, że na skutek podjętych przez niego działań organy Prokuratury zamierzają ponownie zbadać kwestię prawidłowości legalizacji prac budowlanych na terenie posesji. Podniósł, że z opinii wydanej przez biegłego kominiarza wynika, iż mające miejsce nieprawidłowości mogą doprowadzić do realnego zagrożenia dla życia i mienia mieszkających tam ludzi. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest ostatnia wizja dokonana przez Policję z udziałem biegłego, którzy badali dokonane zmiany i nieprawidłowości. W związku z powyższym skarżący stwierdził, że organy nie tylko niedostatecznie wyjaśniły sprawę, ale i dokonały legalizacji stanu, który stanowi realne zagrożenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu Na wstępie Sąd przypomina, że w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tu: postanowienia, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm./, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny może ten akt wyeliminować z obrotu prawnego w przypadku stwierdzenia, iż narusza on prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania (treść rozstrzygnięcia) lub/i prawo procesowe w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na ten wynik (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Przypadek kwalifikujący zaskarżony akt administracyjny do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zachodzi zaś wówczas, gdy zostanie wykazane, że może zachodzić związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią rozstrzygnięcia co ma miejsce w przypadku wykazania, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik rozstrzygnięcia mógłby być inny, bowiem stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2020 r. w powyżej określonym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się przy jego wydaniu takich naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością jego uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa. Kontrolowane postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, tj. postępowaniu określonym przepisami art. 156 i nast. k.p.a., mającym zastosowanie w tej sprawie z uwagi na treść art. 126 k.p.a. wobec kwestionowania przez skarżącego wydanego przez [...]WINB na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 33 § 1 u.p.e.a. postanowienia z [...] stycznia 2020 r. W ramach tego rodzaju postępowania organ nadzoru weryfikuje decyzję lub postanowienie administracyjne wydane w trybie zwykłym pod kątem tego, czy jest ono obarczone którąś z wad wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W postępowaniu tym organ nie orzeka co do istotny sprawy, lecz ogranicza się do rozstrzygnięcia o nieważności lub braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, zatem posiada wyłącznie kompetencje kontrolne. Na gruncie tej sprawy, w zaskarżonym postanowieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził brak podstaw do wyeliminowania w trybie art. 156 § 1 k.p.a. postanowienia [...]WINB z [...] stycznia 2020 r. utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. o uznaniu za bezzasadne zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego TW-1 Nr [...] z [...] czerwca 2019 r. Stanowisko organu Sąd uznaje za nienaruszające prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z następujących przyczyn. Po pierwsze Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu organ trafnie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., gdyż kwestionowane przez skarżącego postanowienie z [...] stycznia 2020 r. nie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, nie zostało wydane bez podstawy prawnej, zostało skierowane do właściwej strony postępowania, było wykonalne w dniu jego wydania, a jego wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Po drugie, organ nadzoru prawidłowo stwierdził brak podstaw do stwierdzenia, że kwestionowane postanowienie wymaga uchylenia z uwagi na rażące naruszenie prawa (druga z przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wskazana w tym przepisie przesłanka rażącego naruszenia prawa aktem administracyjnym w ugruntowanym już orzecznictwie sądowym rozumiana jest jako obejmująca łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które ta decyzja wywołuje. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga dla ustalenia jego znaczenia stosowania złożonych dyrektyw wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja lub postanowienie uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Przesłanki wyliczone wyczerpująco w art. 156 § 1 k.p.a. nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, lecz powinny być interpretowane dosłownie (a wręcz nawet ścieśniająco), natomiast ustalenie, że decyzja (tu: postanowienie z [...] stycznia 2020 r.) jest dotknięta wadą nieważności, musi być bezsporne. Wady aktu administracyjnego muszą tkwić w nim samym i godzić w podmiotowe elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności tego aktu. Jako że kontrolowane przez GINB postanowienie [...]WINB z [...] stycznia 2020 r. wydane zostało w przedmiocie zarzutów zobowiązanego (M. N.) zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2019 r. TW-1 Nr [...], organ nadzoru zobowiązany był dokonać oceny tego postanowienia przez pryzmat art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. Z obowiązku tego organ wywiązał się prawidłowo, poprawnie wskazując, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte skutecznie tytułem wykonawczym tytułem wykonawczym TW-1 Nr [...] z [...] czerwca 2019 r. w związku z niewykonaniem przez skarżącego obowiązku nałożonego na niego postanowieniem organu powiatowego z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], mocą którego skarżący został solidarnie z B. W., Z. K. oraz B. B. zobowiązany do wpłacenia, w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia, kwoty 5000 (pięć tysięcy) złotych, stanowiącej koszt sporządzenia dokumentacji technicznej w postaci ekspertyzy technicznej stanu technicznego przewodów dymowych. Ustalenie przez organ egzekucyjny, że zobowiązany M. N. uiścił jedynie kwotę 1 250 złotych uprawniało organ do dochodzenia zapłaty pozostałej kwoty, tj. 3 750 złotych, zgodnie z wystawionym tytułem wykonawczym. W postępowaniu egzekucyjnym skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia zarzutów, przy czym w odniesieniu do egzekwowanych w tym przypadku należności pieniężnych w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania postanowienia [...]WINB z [...] stycznia 2020r. zobowiązanemu przysługiwały zarzuty określone w art. 33 § 1 pkt 1- 10 u.p.e.a., w tym w szczególności, zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu mogło być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. W tym przypadku organ egzekucyjny dochodził należności pieniężnej w wysokości 3 750 złotych (zgodnie z tytułem wykonawczym), nieuiszczonej przez zobowiązanego w całości ani w części. Stąd w sytuacji, gdy zarzut sformułowany przez M. N. w piśmie z 30 lipca 2019 r. sprowadzał się do twierdzenia, że opłata w części dotyczącej jego osoby – tj. w kwocie 1250 złotych (z 5000 zł) - została uiszczona trafna jest konstatacja organu nadzoru, że zarzut ten nie odpowiadał przesłance z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W konsekwencji GINB nie miał podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Prawidłowo organ ten stwierdził również brak podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. przepisu art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w związku z zarzutem skarżącego dotyczącym określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie stwierdził, że PINB dla [...] nie miał podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego na kwotę 5 000 złotych, tj. odpowiadającą treści postanowienia PINB dla [...] z [...] kwietnia 2018 r., a jedynie na kwotę nieuiszczoną. Prawidłowe jest również stanowisko GINB, że obowiązek zapłaty za wykonanie ekspertyzy w zakresie stanu technicznego przewodów wentylacyjnych został nałożony solidarnie na współwłaścicieli lokali nr 2 i 3 w budynku przy ul. [...], co oznacza, że każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do uiszczenia całej kwoty należności, a zapłata dokonana przez jednego bądź kilku ze współwłaścicieli zwalnia z tego obowiązku pozostałych. Zgodzić należy się z wnioskiem organu, że uiszczenie przez skarżącego ¼ należność (tj. w wysokości 1.250 zł) nie zwalnia go z obowiązku zapłaty całości wymaganej kwoty. Ocena organu, że wystawienia tytułu wykonawczego wobec M. N. nie można traktować jako błędu co do osoby zobowiązanej, odnosząca się do przesłanki z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., również zyskała akceptację Sądu, z przyczyn szczegółowo podanych przez organ, które Sąd w całości podziela, a z którymi skarżący w skardze nie polemizuje. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 7 k.p.a. Sąd przypomina zaś, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia ograniczone jest do weryfikacji zakwestionowanego aktu z punktu widzenia jego wad kwalifikowanych z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy kwestionowane rozstrzygnięcie. Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Organ administracyjny prowadzący postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej (lub postanowienia) zasadniczo orzeka na podstawie akt postępowania zwykłego. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 k.p.a. organ nie jest więc uprawniony do dokonywania nowych, bądź dodatkowych ustaleń faktycznych, jak również do kwestionowania stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną (postanowieniem) poddaną weryfikacji organu nadzoru ze względu na inną ocenę, jaką należałoby przypisać zebranemu materiałowi dowodowemu. Istotą tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy weryfikowany akt administracyjny (decyzja lub postanowienie) jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania i czy nie zawiera wad powodujących jego nieważność. Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez GINB przepisu art. 7a k.p.a., statuującego zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony. Przyjęta w tym przepisie zasada odnosi się wyłącznie do wątpliwości co do stanu prawnego sprawy (a nie stanu faktycznego), a na gruncie tej sprawy tego rodzaju wątpliwości nie stwierdzono. Odwołując się do normy zawartej w art. 7a k.p.a. skarżący w skardze podnosi, że "dla organów nie miały jak dotąd znaczenia fakty, że współwłaściciele, którzy zostali zobowiązani do poniesienia opłaty za ekspertyzę są ze sobą w konflikcie, który trwa już od lat". Przywołana przez stronę okoliczność pozostaje bez prawnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, podobnie jak i ten fragment uzasadnienia skargi, który odnosi się do zastrzeżeń skarżącego co do postępowania w sprawie legalizacji prac budowlanych na terenie posesji. Kwestia ta pozostaje poza przedmiotem niniejszej sprawy. Do uwzględnienia skargi nie mógł prowadzić postawiony w niej zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż stwierdzeniu przez skarżącego, że "w obecnej sytuacji w znaczny sposób ograniczony został dostęp do dokumentów toczącego się postępowania" nie towarzyszyło wskazanie konkretnych okoliczności, które wskazywałyby, że organ uniemożliwił mu dokonanie określonych czynności procesowych, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia, że w tej sprawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 126 k.p.a. został przez organ nadzoru zastosowany w sposób prawidłowy oraz że w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.