VII SA/Wa 1614/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych postanawia: odmówić J. S. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego należnego z tytułu wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 16 sierpnia 2012 r. wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 (trzysta) zł z tytułu wniesionej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, przedmiotowe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 22 sierpnia 2012 r., natomiast wpis sądowy uiszczony został w dniu 18 września 2012 r. Pismem z dnia 18 września 2012 r. skarżąca zwróciła się do Sądu, aby mimo uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu rozpoznał jej skargę, bowiem tylko w ten sposób może ona dochodzić swych praw. Sąd zobowiązał skarżącą do sprecyzowania niniejszego pisma w szczególności poprzez wskazanie czy stanowi ono wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, w przypadku gdyby pismo stanowiło taki wniosek, Sąd zobowiązał stronę skarżącą do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu – w terminie 7 dni. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca wyjaśniła, iż jej pismo z dnia 18 września 2012 r. należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. We wniosku podniesiono, iż skarżąca była chora i wymagała opieki synów. Dopiero gdy poczuła się lepiej zorientowała się, że nie uiściła należnego wpisu i niezwłocznie napisała pismo wyjaśniające uiszczając jednocześnie wpis sądowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wyd. CH Beck 2011, Warszawa 2011, str. 409-417). Zdaniem Sądu, we wniosku nie przedstawiono jakichkolwiek faktów, które uprawdopodobniłyby okoliczności warunkujące przywrócenie terminu. Samo twierdzenie skarżącej, że choroba uniemożliwiała jej normalne funkcjonowanie i wypełnienie terminów, nie uzasadnia braku winy w uchybieniu terminu. Skarżąca pomimo wezwania Sądu nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów z których wynikałoby, aby dolegliwość ta uniemożliwiała jej podejmowanie czynności procesowych. Skarżąca nie uprawdopodobniła także, że choroba na którą cierpiała była chorobą nagłą, która nie pozwoliła jej na wyręczenie się inną osobą, czy też chorobą wymagającą leżenia, a skarżąca nie mogła w terminie uiścić wpisu sądowego korzystając z pomocy domowników, co mogłoby uzasadniać brak winy strony w uchybieniu terminu. Tymczasem z wniosku skarżącej wynika, iż przez cały okres choroby opiekowali się nią synowie. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł o odmowie przywrócenia terminu w przedmiotowej sprawie.