VII SA/Wa 1614/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i jej poprzedzającej z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...] oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007r., znak: [...]. Pismem z dnia 26 czerwca 2015r. S. K. za pośrednictwem organu wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015r., znak: [...], którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007r., znak: [...]. Tą ostatnią decyzją organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] lipca 2007r., znak: [...] nakazująca T. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-inwentarzowego, zlokalizowanego w J. przy ul. [...] w zbliżeniu do granicy z posesją sąsiednią przy ul. [...] w J. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i jej poprzedzającej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...] oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007r., znak: [...]. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie skarżący wskazał, że w oparciu o decyzję organu powiatowego z dnia [...] lipca 2007 r. nakazującą T. K. rozbiórkę budynku gospodarczo-inwentarzowego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystawił przeciwko niemu tytuł wykonawczy wszczynając jednocześnie postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania obowiązku stwierdzonego tą decyzją. Skarżący wskazał, że z dotychczasowych rozstrzygnięć organu egzekucyjnego wynika, że obowiązek nałożony na niego wynika z faktu, iż organ powiatowy uznał go za spadkobiercę T. K., który był adresatem decyzji z dnia [...] lipca 2007r., co w jego ocenie w świetle okoliczności wskazanych w uzasadnieniu skargi należy uznać za błędne. W ocenie skarżącego ewentualna jego odpowiedzialność za wykonanie obowiązku rozbiórki mogłaby mieć hipotetycznie miejsce w sytuacji, gdyby sama decyzja nakazująca rozbiórkę była adresowana do niego jako strony postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, że wykonanie nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku wynikającego ze wskazanej wyżej decyzji doprowadziłoby do powstania szkody w jego majątku i do powstania nieodwracalnych skutków. Wskazał, że jako właściciel obiektu nie miał możliwości zgłoszenia merytorycznych zarzutów przeciwko zasadności rozstrzygnięcia w sprawie nakazu rozbiórki. Skarżący podał, że szkoda jaka mogłaby powstać w jego majątku mogłaby polegać przede wszystkim na konieczności poniesienia znacznych kosztów rozbiórki a nie dysponuje środkami z przeznaczeniem na tak wysokie wydatki jakie wiązałyby się z rozbiórką. Wskazał, że w tym stanie rzeczy zmuszony zostałby do zaciągnięcia dalszych zobowiązań finansowych w celu uczynienia zadość obowiązkowi w sytuacji gdy posiada już zobowiązania zaciągnięte w związku z budową budynku mieszkalnego, jaką prowadzi na swojej nieruchomości. To zaś mogłoby spowodować całkowitą jego utratę płynności finansowej co z kolei doprowadzić by mogło do wszczęcia przeciwko niemu sądowych postępowań egzekucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 683/12). W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawie, stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do wstrzymania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015r. i jej poprzedzającej z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007r., znak: [...]. Zaskarżona do Sądu decyzja i jej poprzedzająca nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z uwagi na swój formalny charakter i zakres nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. Wniosek skarżącego dotyczący wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2007r., znak: [...] nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę zarówno charakter inwestycji jak i argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu wojewódzkiego brak jest podstaw do uznania, że wykonanie wnioskowanej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Skarżący nie przedstawił kosztorysu wykonania rozbiórki, wskazywał jedynie na " znaczne" koszty. Zatem argumentacja skarżącego, że nie stać go na rozbiórkę nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Rozpatrując niniejszy wniosek Sąd uwzględnił także materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w szczególności powoływaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - ocenę stanu technicznego przedmiotowego budynku z 2006r. wykonaną przez inż. J. G. przydatności do użytkowania oraz estetyki obiektu wraz z otoczeniem. Wskazać należy, że ze swojej natury decyzje o nakazie rozbiórki powodują zmiany stanu rzeczy. Nie każdy jednak nakaz rozbiórki wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Inna jest bowiem sytuacja, gdy nakazowi rozbiórki podlega np. dom mieszkalny, a inna gdy, tak jak w niniejszej sprawie nakazem objęta jest rozbiórka przedmiotowego obiektu, która generuje niewątpliwie o wiele mniejsze koszty i stanowi proces logistycznie i technicznie mniej skomplikowany. Okoliczność egzekwowania nakazu rozbiórki stanowi normalne następstwo związane z wykonaniem ostatecznej decyzji w przedmiocie rozbiórki. Z uwagi na powyższe zdaniem Sądu nie zachodzą w przedmiotowej sprawie przesłanki, które uzasadniałyby wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanych decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.