VII SA/Wa 1614/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Nina Beczek po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. s. A. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr DAP-WAR.722.35.2025 B w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargę. A. F. s. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 kwietnia 2025 r. nr DAP-WAR.722.35.2025 B w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem A. F. s. E. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone być musi sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarżący A. F. s. A. nie posiada przymiotu strony, bowiem nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Jak wynika z akt sprawy A. F. s. A. nie został uznany przez organ odwoławczy w sprawie za stronę przedmiotowego postępowania odwoławczego i nie została jemu doręczona kwestionowana decyzja organu odwoławczego, która rozstrzyga jedynie o braku przymiotu strony A. F. s. E. w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 4 marca 2025 r. znak: WI-V.756.20.2024. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że A. F. s. A. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego inkryminowaną decyzją organu odwoławczego, a skoro tak, to również nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji skarga, wniesiona przez podmiot niemający legitymacji do jej wniesienia, jest niedopuszczalna i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.