VII SA/Wa 1616/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami skargę oddala VII SA/Wa 1616/09 UZASADNIENIE W dniu 15 maja 2008 r., do Starosty Z. wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie skierowania S. M. na badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym, ze względu na nasuwające się podejrzenia co do stanu zdrowia skarżącego - nagłych ataków padaczki - mogących stanowić przeciwwskazanie do kierowania pojazdami. Starosta Z. po wszczęciu w dniu [...] maja 2008 r. postępowania w sprawie skierowania S. M. na badania lekarskie, wydał w dniu [...] maja 2008 r. decyzję znak [...], kierującą skarżącego na badania lekarskie do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. W związku z faktem, iż S. M. nie stawił się na uzgodniony na dzień [...] października 2008 r. termin badania, Starosta Z. w dniu [...] października 2008 r, wszczął przeciw skarżącemu postępowanie administracyjne w trybie art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. b Prawa o ruchu drogowym. W wyniku przeprowadzonego postępowania, w dniu [...] listopada 2008 r., w/w organ wydał decyzję znak: [...] orzekającą o cofnięciu S. M. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, T. Decyzja ta została uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] Starosta Z. na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b w związku z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy, cofnął uprawnienia S. M. do kierowania pojazdami kategorii A, B, T. W uzasadnieniu, organ I instancji wskazał, iż w związku z faktem, że S. M. nie stawił się na wyznaczony przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] termin badania lekarskiego, Starosta Z. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień S. M. do kierowania pojazdami mechanicznymi. W dniu 23 października 2008 r. skarżący stawił się w organie osobiście i zeznał, iż nie zgłosił się na badania bowiem jest zdrowy i ich nie potrzebuje. Starosta Z. ustalił natomiast, iż skarżący pobiera świadczenie rentowe od dnia [...] maja 1995 r., a prawo do poboru ustalono do [...] lipca 2009 r. Jednocześnie [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] poinformował, iż każdorazowe napady padaczkowe wykluczają wydanie orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Następnie organ poinformował S. M. o możliwości zapoznania się z zebraną w sprawie dokumentacją lecz z prawa tego skarżący nie skorzystał. W związku z powyższym organ I instancji orzekł na podstawie art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. b o cofnięciu S. M. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B, T. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania S. M. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Z. z dnia [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumenty zawarte w decyzji organu I instancji. Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu, wskazał, iż kontroli w niniejszym postępowaniu nie podlega decyzja kierująca S. M. na badania lekarskie, lecz decyzja cofająca uprawnienia do kierowania pojazdami w wyniku niepoddania się tym badaniom. Organ odwoławczy podkreślił, iż skarżący miał możliwość odwołania się od decyzji nakładającej obowiązek stawienia się na badania lekarskie lecz z niej nie skorzystał. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło również zarzutu nieprecyzyjnego sformułowania przez organ I instancji sentencji decyzji. Skargę do Sądu na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. złożył S. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżący zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, iż nie przeprowadziło dostatecznie postępowania wyjaśniającego. A w szczególności nie ustaliło źródeł informacji, na podstawie których Komendant Policji złożył wniosek o skierowanie na badania S. M. Zgromadzony materiał nie pozwala na stwierdzenie czy stan zdrowia skarżącego może wpłynąć na jego zdolność do kierowania pojazdami. Ponadto podobnie jak w odwołaniu skarżący wskazał nieprecyzyjne, jego zdaniem, sformułowanie sentencji decyzji, które zdaniem skarżącego nie pozwala jednoznacznie stwierdzić o jakie uprawnienia chodzi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie stanowi art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005, nr 108, poz. 908 z późn. zm.), na podstawie którego decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się przez kierującego pojazdem badaniu lekarskiemu w trybie określonym wart. 122 ust. 1 pkt. 3-5. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany na badanie decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż skarżący S. M. został, ze względu na podejrzenie nagłych ataków padaczki - mogących stanowić przeciwwskazanie do kierowania pojazdami, skierowany prawomocną decyzją S. Z. z dnia [...] maja 2008 r., w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. Bezspornym jest również fakt iż skarżący po wcześniejszym uzgodnieniu terminu badania na dzień [...] października 2008 r, nie zgłosił się na nie. Podkreślić należy, iż skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a ma na celu wyjaśnienie wątpliwości lub zastrzeżeń, co może prowadzić zarówno do stwierdzenia, że nie istnieją wskazania do cofnięcia prawa jazdy, jak i że takie wskazania do cofnięcia prawa jazdy występują. Treść przepisu art. 140 Prawa o ruchu drogowym wskazuje zaś wyraźnie, iż decyzja wydawana przez starostę na podstawie ust. 1 ww. artykułu ma charakter decyzji związanej, a więc organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie. W piśmiennictwie dotyczącym omawianej kwestii podkreśla się, że cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów ma charakter par excellence prewencyjny, zabezpieczający, na co wskazują przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu. Objęte są nimi sytuacje, w których jest wielce prawdopodobne, że kierowca - ze względu na stan zdrowia - nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagraźający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 140 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d.) wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 90 ust. 1 pkt 2 u.p.r.d.). Chodzi tu więc o wszelkiego rodzaju choroby lub ułomności fizyczne, które uniemożliwiają bezpieczne prowadzenie pojazdu (zob. R. A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, wydanie II). Na marginesie odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, stwierdzić należy, iż odnoszą się one do postępowania zakończonego prawomocną decyzją Starosty Z. z [...] maja 2008 r., kierującą S. M. na kontrolne badania lekarskie, a nie do zaskarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając na podstawie kryterium zgodności zaskarżonej decyzji z prawem zobowiązany był, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną oddalić.