VII SA/Wa 1616/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska Protokolant: referent stażysta Nikola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 4 lipca 2024 r. nr VII/130/2024 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" część I oddala skargę Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w W. wniosła skargę na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 4 lipca 2024 r. nr VII/130/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] cz. I, w części dotyczącej terenu: 1) [...], tj. działki nr [...] z obrębu [...], dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą o nr [...], w zakresie: a) § 70, tj. w szczególności w zakresie, w jakim tekst planu określa: przeznaczenie podstawowe, przeznaczenie dopuszczalne, wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną wysokość zabudowy, maksymalny udział powierzchni zabudowy, b) załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza nieprzekraczalną linię zabudowy, c) załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza strefę zieleni, d) załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza drogi wewnętrzne, 2) [...], tj. działki [...] z obrębu [...] dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą nr [...], w zakresie: a) § 68, tj. w szczególności w zakresie, w jakim tekst planu określa: przeznaczenie podstawowe, przeznaczenie dopuszczalne, wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną wysokość zabudowy, maksymalny udział powierzchni zabudowy, b) załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza nieprzekraczalną linię zabudowy, c) załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza strefę zieleni oraz drzewa o szczególnych walorach przyrodniczo-krajobrazowych posadowionych w bardzo bliskim sąsiedztwie nieprzekraczalnej linii zabudowy, d) załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wydziela obszar drogi wewnętrznej [...] i [...], Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., 233 k.c., art. 21 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 251 k.c. polegające na ograniczeniu uchwałą prawa skarżącego, jako użytkownika wieczystego działek ew. nr [...] i [...], do korzystania z ww. nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa poprzez uniemożliwienie skarżącemu realizacji na ww. terenie wcześniej planowanych inwestycji budowlanych o charakterze mieszkaniowym lub usługowym, tj. wskutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez organ, co doprowadziło do utraty przez skarżącego prawa do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny i możliwości realizowania na ww. nieruchomości inwestycji budowlanych, co skutkuje de fiicto pozbawieniem skarżącego podstawowych uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości; 2) art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszającego ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (dalej: "studium"), uchwalonego przez Radę m.st. Warszawy w formie ujednoliconej uchwałą Nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 10.10.2006 r., w odniesieniu do działek nr [...] i [...], będących w użytkowaniu wieczystym skarżącego; 3) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie w sposób istotny zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do znajdujących się w użytkowaniu wieczystym skarżącego działek o nr [...] i [...], m.in. wskutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego z postanowieniami studium; 4) art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie m.p.z.p. wbrew zasadzie ładu przestrzennego, tj. urbanistyki i architektury, w szczególności w kontekście zabudowy działek objętych przedmiotowym postępowaniem, tj. [...] i [...], na których plan przewiduje konieczność wzniesienia parkingów wielopoziomowych z usługami zamiast budynku mieszkalnego w ślad za dotychczasową sąsiednią zabudową; 5) art. 17 u.p.z.p. i art. 19 u.p.z.p. poprzez naruszenie w sposób istotny zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego poprzez pominięcie i nieprzyjęcie w treści planu poprawek przyjętych przez Radę m.st. Warszawę w dniu 28 stycznia 2016 r. na wniosek Komisji Ł. (uchwała nr [...] z dn. [...] stycznia 2016 r., druk nr [...]), w trybie zmian, o których mowa w art. 19 upzp, 91 poprawek do projektu powyższego planu (wyciąg z protokołu XXIII/16, obrad XXIII sesji Rady m.st Warszawy z dń. 78 stycznia 2016 r.), zaś uwzględnienie uwag i poprawek przyjętych poza procedurą planistyczną; 6) art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez naruszenie m.in. interesu prawnego skarżącego; W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części sformułowanej w zakresie zaskarżenia. Skarżący wniósł również o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwałą Rady m.st. Warszawy nr LVI/1516/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. W październiku 2011 r. nastąpiło wyłożenie propozycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. Zgłoszonych zostało wiele uwag, w tym także ze strony skarżącego. Do ponownego wyłożenia propozycji planu doszło w lipcu 2012 r. Ówczesne oznaczenia terenów w projekcie planu: [...] - odpowiada obecnemu oznaczeniu - [...], [...] - odpowiada obecnemu oznaczeniu - [...]. W dniu 27 stycznia 2016 r. Komisja Ł. Rady m. st. Warszawy podjęła uchwałę nr [...] w sprawie sprawozdania z pierwszego czytania projektu uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. - druk nr [...]. W treści uchwały znalazł się wniosek o przyjęcie przez Radę m.st. Warszawy zawartych w niej poprawek dotyczących planu i dalszego procesowania planu. W dniu 28 stycznia 2016 roku Rada m.st. Warszawy przyjęła poprawki Komisji Ł. Rady m.st. Warszawy dotyczące terenów objętych przedmiotową skargą, co wynika z załączonego do przedmiotowej skargi protokołu XXIII/16 obrad XXIII sesji Rady m.st. Warszawy, która odbyła się 28 stycznia 2016 roku. Przyjęcie przez Radę m.st. Warszawę poprawek winno skutkować ponownym wyłożeniem projektu planu lub koniecznością zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st Warszawy. W dniu 22 marca 2018 r. Rada m. st. Warszawy podjęła uchwałę nr LXIII/1733/2018 zmieniająca uchwałę Nr LVI/1516/2005 Rady z dnia 8 lipca 2005 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. Na mocy ww. aktu podzielono mający zostać opracowanym plan zagospodarowania przestrzennego S. na cztery części, nadając im następujące nazwy: S., S. w rejonie K., S. cz. I, S. cz. II. Wydzielony obszar planu, tj. S. cz. I został ponownie przedłożony do uzgodnień oraz opiniowania na początku 2023 roku. Następnie, Prezydent m.st. Warszawy ogłosił ponownie w Biuletynie Informacji Publicznej o trzecim wyłożeniu do publicznego wglądu projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w terminie od 4 maja do 25 maja 2023 roku. Przedstawiony projekt planu zawierał liczne zmiany, które nie zostały zaaprobowane przez Radę m.st. Warszawy w uchwale z dnia 28 stycznia 2016 roku, a uwagi przyjęte przez Prezydenta m.st. Warszawy zostały zmienione przez autora projektu planu. Po rozpatrzeniu wniesionych uwag w związku z procedurą wyłożenia planu, ponowiono uzgodnienia w niezbędnym zakresie, a następnie projekt miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego S. cz. I przedłożono Radzie m.st. Warszawy w celu uchwalenia. Konsekwencją powyższego było uchwalenie m.p.z.p. w brzmieniu zaskarżonym niniejszą skargą. Skarżący jest użytkownikiem wieczystym działek leżących na terenie objętym uchwałą: nr [...] i [...]. Na ww. terenach skarżący miał w planach prowadzenie inwestycji, w tym szczególności tych o charakterze mieszkaniowym z usługami i garażami podziemnymi. Uchwalenie planu w kształcie przyjętym zaskarżoną uchwałą, uniemożliwia skarżącemu podjęcie inwestycji, które byłby możliwe do przeprowadzenia bez istnienia planu. Tym samym, poprzez uchwalenie planu został naruszony interes faktyczny i prawny skarżącego. Uchwalenie planu uniemożliwia wykorzystanie terenów objętych zaskarżoną uchwałą zgodnie z ich dotychczasowymi przeznaczeniem. W przypadku ww. działek plan przewiduje możliwość wybudowania jedynie parkingu z usługami, ograniczenie intensywności zabudowy, wysokości zabudowy, itp. Dodatkowo plan wprowadza między obszarami terenów drogi wewnętrzne, co zdecydowanie zmniejszyło nieprzekraczalną linię zabudowy. Realne wykorzystanie ww. działek zgodnie z przeznaczeniem planu będzie niemożliwe, albowiem będzie stanowiło bardzo duże obciążenie finansowe dla skarżącego - praktycznie niemożliwe do poniesienia. Co więcej, wybudowanie parkingów i ich zaprojektowanie zgodnie z nowym planem miejscowym, spowoduje uzyskanie brył budynków, która nie będą reprezentacyjne i nie będą komponowały się z istniejącym otoczeniem oraz okoliczną zabudową mieszkaniową. Z całą pewnością lokalizacja funkcji garażu wielopoziomowego spowoduje pogorszenie przestrzeni urbanistycznej tej części osiedla, którym zarządza skarżący. Konsekwencją powyższego jest całkowite uniemożliwienie korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa i brak możliwości wykonywania przez Spółdzielnię prawa użytkowania wieczystego poprzez brak możliwości podejmowania działań inwestycyjnych na tym terenie, nawet na własny użytek. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art 17 u.p.z.p. i art. 19 u.p.z.p., w skardze wskazano, że Rada m.st. Warszawy w dniu 28 stycznia 2016 r. stwierdziła konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego oraz wprowadziła na wniosek Komisji Ł. (uchwała nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., druk nr [...]) 91 poprawek do projektu powyższego planu (wyciąg z protokołu XXIII/16, obrad XXIII sesji Rady m.st Warszawy z dnia 28 stycznia 2016 r.). Przyjęcie przez Radę m.st. Warszawy winno skutkować podziałem planu, jego ponownym wyłożeniem orz koniecznością zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy. Uchwałą zmieniającą nr LXIII/1733/2018 Rady m.st. Warszawy z dnia 22 marca 2018 r., podzielono na cztery części obszar planu, nadając im następujące nazwy: S., S. w rejonie K., S. cz. I, S. cz. II. Wydzielony obszar planu, tj. S. cz. I został ponownie przedłożony do uzgodnień oraz opiniowania na początku 2023 r. Następnie, Prezydent m.st. Warszawy ogłosił ponownie w Biuletynie Informacji Publicznej o trzecim wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w terminie od 4 maja do 25 maja 2023 roku. Przedstawiony projekt planu zawierał korekty wynikające z podjętych zmian (91 poprawek) oraz wprowadzono poza procedurą inne, liczne zmiany, które nie wynikały z przyjętych przez Rade m.st. Warszawy wiążących poprawek w 2016 r. Nadto, projekt planu był niezgodny z wcześniejszymi uwagami przyjętymi przez Prezydenta w toku procedury planistycznej. Tereny, na których ustalenia są niezgodne z poprzednią wersją planu oraz ze zmianami wprowadzonymi przez Radę m.st. Warszawy w dniu 28 stycznia 2016 r., oznaczone symbolem [...] i [...] - zmieniono podstawowe oraz dopuszczalne przeznaczenie terenu, parametry zabudowy m.in.:, maksymalną intensywność zabudowy, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej dla działki. Dodatkowo zapis w obecnym brzmieniu może być sprzeczny z ustaleniami Studium. Po rozpatrzeniu wniesionych uwag w związku z procedurą wyłożenia planu, ponowiono uzgodnienia w niezbędnym zakresie, a następnie projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. cz. I przedłożono Radzie m. st. Warszawy w celu uchwalenia. Rada m.st. Warszawy wprowadzając w toku trwającej procedury planistycznej w dniu 28 stycznia 2016 roku zmiany (91 poprawek), w trybie art 19 upzp związała Prezydenta m.st. Warszawy tymi zmianami. Obligując go jednocześnie do ponowienia uzgodnień i innych czynności z art. 17 u.p.z.p. w niezbędnym zakresie. Art. 19 upzp stanowi, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, (...) wymagających ponowienia uzgodnień, czynności (...) ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu miejscowego objęta zmianą. Zatem zgodnie z procedurą planistyczną przyjęte zmiany przez Radę m.st. Warszawy w formie poprawek mogły być jedynie wprowadzone do projektu planu. Następnie powinno nastąpić ponowienie niezbędnych czynności. Na tym etapie Prezydent m.st. Warszawy, realizując powierzone przez Radę m.st. Warszawy wykonanie uchwały, nie miał możliwości faktycznych ani prawnych do wprowadzenia innych poprawek czy zmian do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. cz. I, niż te określone przez organ stanowiący w dniu 28 stycznia 2016 r. Zatem w przedstawionym przypadku, doszło do naruszenia, w sposób istotny, zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza zgodnie z wymogiem art 28 ust. 1 upzp konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w części tekstowej i graficznej na terenie objętym niniejszą skargą. Na terenie oznaczonym jako [...], [...], (tj. działki nr [...] oraz [...]), uchwalenie planu w kształcie przyjętym umożliwia jedynie wzniesienie parkingu wielopoziomowego z usługami w parterze. W studium ww. tereny znajdują się obszarze oznaczonym jako Ml.30, gdzie jako funkcję podstawową dla ww. terenu ustalono: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zaś jako uzupełniającą: zabudowa usług powszechnych lub usług nieuciążliwych. Ponadto wybudowanie parkingów wielopoziomowych będzie zaburzało ład przestrzenny oraz sąsiedztwo. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne. Spółdzielnia na ww. terenie planowała zrealizować inwestycje mieszkaniową lub usługową, która to inwestycje byłby w pełni spójne z pobliskim sąsiedztwem. Wybudowanie zaś parkingu zgodnie z nowym planem miejscowym spowoduje uzyskanie bryły budynku, która nie będzie reprezentacyjna i nie będzie komponowała się z otoczeniem. Zbudowanie przez skarżącego parkingów jest z punktu widzenia ekonomicznego praktycznie niemożliwe, albowiem koszty wybudowania parkingu są bardzo wysokie, zaś Spółdzielnia nie posiada wystarczających środków własnych na tego typu cele. Odmienna sytuacja występuje w przypadku realizacji inwestycji mieszkaniowych lub usługowych, gdzie inwestor, w tym wypadku Spółdzielnia może budować ze środków pochodzących z wpłat klientów i w ramach rzeczonych inwestycji wybudować miejsca postojowe służące mieszkańcom osiedla. Realizacja inwestycji mieszkaniowej lub usługowej z miejsca postojowymi pozostawałaby w zasięgu możliwości ekonomicznych Spółdzielni. Dodatkowo należy zauważyć, iż zbudowanie parkingów na ww. terenie będzie również obciążało finansowo członków Spółdzielni, gdyż Spółdzielnia będzie zmuszona ten teren utrzymywać i nim zarządzać z wykorzystaniem środków pochodzących m.in. od członków Spółdzielni. Warto również wskazać, iż poza zmianą przeznaczenia uchwałodawca wprowadził szereg ograniczeń na ww. terenach polegających na niskim wskaźniku zabudowy, wprowadzeniu nieprzekraczalnej linii zabudowy, wprowadzeniu drogi wewnętrznej pomiędzy działkami, wprowadzeniu wysokiego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej oraz wprowadzeniu strefy zieleni oraz drzew o szczególnych walorach przyrodniczo - krajobrazowych, których lokalizację przewidziano w sąsiedztwie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Skarżący dokonał głębokiej analizy uchwalonego m.p.z.p. i porównał go z projektem planu sprzed podziału na 4 części, tj. projektem planu z II wyłożenia z lipca 2012 roku. Uprzedni projekt planu zawiera wiele odmiennych uwarunkowań, które nie znalazły odzwierciedlenia w ostatecznie uchwalonym planie, do którego to planu wprowadzono uwagi i poprawki poza procedurą planistyczną. Na potrzeby przedmiotowej sprawy skarżący dołącza rzeczone porównanie do niniejszej skargi. Powyższe obrazuje, iż po podziale planu na 4 części istotne uwarunkowania poprzedniego projektu planu bez umocowania prawnego uległy diametralnej zmianie, jak choćby przeznaczenie podstawowe terenów objętych niniejszą skargą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia procedury planistycznej, pełnomocnik organu wskazał, że w trakcie prowadzenia procedury zainicjowanej uchwałą nr LVI/1516/2005 Rady m.st. Warszawy z dnia 8 lipca 2005 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S., projekt dot. przedmiotowego obszaru został przedstawiony Radzie m.st. Warszawy do uchwalenia w 2016 r. Jednak w związku z przyjętymi przez radnych poprawkami, których skutkiem była konieczność ponowienia czynności proceduralnych, projekt został zwrócony sporządzającemu plan miejscowy, tj. Prezydentowi m.st. Warszawy. W związku ze zróżnicowanym charakterem zagospodarowania obszaru S., zasadnym było podzielenie ww. projektu planu miejscowego na 4 części do oddzielnego procedowania. Uchwałą nr LXIII/1733/2018 Rady m.st. Warszawy z dnia 22 marca 2018 r. zmieniono uchwałę nr LVI/1516/2005 Rady m.st. Warszawy z dnia 8 lipca 2005 r. i podzielono ww. opracowanie na cztery części do odrębnego procedowania, którym nadano następujące nazwy: S, S. w rejonie K., S. cz. I, S. cz. II. Poprawki radnych przyjęte w 2016 r., po podziale opracowania na 4 odrębne procedury planistyczne w 2018 r., w przeważającym zakresie dotyczyły obszaru znajdującego się poza granicami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. cz. I. Organ podkreślił, że art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprost wskazuje, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu miejscowego (...) - czynności, o których mowa w art. 17 (...) ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że do projektu planu mogły być jedynie wprowadzone przyjęte przez Radę m.st. Warszawy w 2016 r. zmiany i że Prezydent m.st. Warszawy nie miał możliwości faktycznych ani prawnych do wprowadzenia innych poprawek niż te, które wynikały z przegłosowanych zmian radnych. Zwrot normatywny: "w niezbędnym zakresie" jest pojęciem nieostrym i może wywoływać wątpliwości, co do zakresu ponowienia czynności planistycznych. Zasadniczo należy przyjąć, że nie odnosi się do wszystkich sytuacji, w których dochodzi do zmiany w planie w wyniku uwzględnienia uwag, lecz jedynie do sytuacji wyjątkowych. Trzeba przede wszystkim mieć na względzie charakter prawny uwzględnionych uwag. Uwagi indywidualne, nieistotne mogą być uwzględniane przez organ wykonawczy bez obowiązku ponawiania procedury planistycznej. Natomiast uwagi istotne, o charakterze ogólnym, które mogą się wiązać z konfliktem interesów poszczególnych podmiotów, wymagają ponowienia w niezbędnym zakresie czynności planistycznych. Powtórzenie czynności ponownego wykładania projektu planu powinno zatem następować tylko w sytuacji daleko idących zmian projektu, zmieniających jego koncepcję lub prowadzących w zasadzie do sporządzenia projektu planu w nowej postaci. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 2 u.p.z.p: przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu miejscowego objęta zmianą. W ocenie organu, wykładnia powołanego przepisu oznacza, że dopuszczalne jest by ponowienie czynności odnosiło się nie do całego planu, ale tylko do tych części, które objęte zostały zmianami. Przepis ten nie reguluje dopuszczalności wprowadzenia zmian w szerszym zakresie niż te, które zostały wskazane w art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Norma zawarta w art. 19 ust. 2 odnosi się do zagadnienia wynikającego systemowo z art. 19 ust. 1. tj. do czynności, o których mowa w art. 17 pkt 5a, pkt 6 lit. b, pkt 9 lit. b, pkt 13c i 14, i zakresu ich ponawiania. W ocenie organu, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, jakoby z przepisu tego wynikał zakaz wprowadzenia jakichkolwiek innych zmian do projektu planu poza tymi, które wskazane zostały przez radę gminy. W ocenie organu, zmiany takie są nie tylko dopuszczalne, ale niekiedy nawet konieczne, jednakowoż każdorazowo organ zobowiązany jest ocenić, czy wymagane jest ponowienie procedury planistycznej. Niewątpliwie w przypadku przedmiotowego planu wprowadzone zostały liczne zmiany, w tym niewynikające z uwag Rady m.st. Warszawy. W konsekwencji konieczne było ponowienie czynności planistycznych w szerokim razie, celem zapewnienia partycypacji społecznej w odniesieniu do wszystkich prowadzonych zmian. Oceny dot. zakresu korekt i ponowienia etapu procedury planistycznej, dokonuje organ wykonawczy, czyli Prezydent m.st. Warszawy jako sporządzający plan miejscowy. Procedurę sporządzenia mpzp prowadzi Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego, a projekt planu sporządza osoba o odpowiednich kwalifikacjach, która jednocześnie kieruje zespołem projektowym i spełnia warunki niezbędne do sporządzania projektów mpzp zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130). Wyjaśniając konieczność wprowadzenia stosownych zmian w projekcie planu należy zwrócić uwagę na fakt, że w ciągu 7 lat, tj. od 2016 r. kiedy projekt planu miejscowego był przygotowywany do uchwalenia i zwrócony do Prezydenta m.st. Warszawy aż do 2023 r. zaszły istotne przesłanki do stosownego skorygowania i zaktualizowania przedmiotowego opracowania. Trwająca od 2005 r. procedura planistyczna dot. przedmiotowego obszaru, zmieniające się zapisy aktów prawnych, wydawane decyzje administracyjne, jak również ponowna analiza lokalnych uwarunkowań i oczekiwań społecznych przyczyniły się do konieczności skorygowania ustaleń planistycznych w pierwszej kolejności dla projektu mpzp S. cz. I. Przyjęte rozwiązania planistyczne miały na celu przede wszystkim stworzenie takiego aktu prawa miejscowego, który będzie odpowiadał aktualnym wyzwaniom oraz potencjałowi miejsca przy jednoczesnym uwzględnieniu jego pierwotnych założeń i społeczno-ekonomicznym aspektów. W związku z tym, że korekty w projekcie planu miejscowego zostały uznane za istotne, zaktualizowany projekt planu miejscowego wymagał ponowienia niezbędnych czynności proceduralnych, tj. od etapu uzgodnień i opinii a następnie wyłożenie projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. W związku z powyższym zaktualizowany projekt planu miejscowego został rozesłany do ustawowych uzgodnień i opinii na początku 2023 r. a następnie wyłożony do publicznego wglądu w terminie od 4 maja do 25 maja 2023 r. Wszelkie niezbędne informacje nt. wyłożenia do publicznego wglądu zostały zamieszczone w ogłoszeniu i obwieszczeniu ws. wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, zamieszczonym w prasie lokalnej 27 kwietnia 2023 r. oraz na Elektronicznej Tablicy Ogłoszeń. Projekt planu miejscowego podczas wyłożenia został również wywieszony w Biurze Architektury i Planowania Przestrzennego oraz opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej (www.bip.warszawa.pl). Każdy zainteresowany mógł się zapoznać ze skorygowanym projektem planu i składać do niego postulaty w formie uwag. Spółdzielnia Mieszkaniowa S. również brała czynny udział w konsultacjach społecznych, w tym podczas dyskusji publicznej i zgłosiła także uwagi do projektu planu miejscowego. Dzięki zapewnieniu udziału społeczeństwa w pracach nad sporządzaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym, przy użyciu środków komunikacji elektronicznej oraz zachowaniu jawności i przejrzystości przedmiotowej procedury planistycznej zmiany w treści i rysunku projektu planu miejscowego nie pozostały poza wiedzą zainteresowanej społeczności i poza jej kontrolą. Do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. cz. I, zaprezentowanego na Komisji Ł. Rady m.st. Warszawy w dniu 4 lipca 2024 r. nie zostały zgłoszone żadne poprawki i Komisja Ł. Rady m.st. Warszawy zaopiniowała ww. projekt pozytywnie. Również na sesji Rady m.st. Warszawy ww. projekt został przegłosowany bez żadnych poprawek. Organ wskazał, że działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] są obecnie niezabudowane. Na działkach tych znajduje się część urządzonej drogi ul. [...] oraz dostępny z niej parking naziemny. Po wschodniej stronie działek ew. nr [...] i [...] obrębu [...], pomiędzy istniejącymi budynkami zlokalizowany jest plac zabaw dla dzieci, całość poza parkingiem stanowi gęsto zadrzewiony i porośnięty roślinnością osiedlową teren rekreacyjny dla mieszkańców. Od wschodu i południa znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne osiedla S., od północy pas drogowy ul. [...] oraz skrzyżowanie ulic [...], [...], [...] i [...] (na skrzyżowaniu ul. [...] zmienia nazwę na ul. [...]). Po drugiej stronie ulicy [...] zlokalizowany jest teren ze szkołą i przedszkolem oraz teren Zakonu O. z kościołem, klasztorem i zabudową gospodarczą. Po drugiej stronie ul. [...] zlokalizowane są tereny usług motoryzacyjnych. Od strony zachodniej działki ew. nr [...] i [...] obrębu [...] przylegają do ul. [...]. Po zachodniej stronie ul. [...] znajduje się Cmentarz na S. przy ul. [...]. Po przeanalizowaniu dokumentów dot. procedury planistycznej organ wskazał, że podczas I wyłożenia do publicznego wglądu w terminie 21.09 - 20.10.2011 r. skarżąca złożyła uwagi do przedmiotowego planu miejscowego m.in.: - 11.82. Wnioskujemy o zmianę na KS z dopuszczeniem usług na 1 kondygnacji nadziemnej bez nakazywania realizacji usług, (w odniesieniu do terenu [...] obecnie [...], - 11.83 Zmniejszyć maksymalną wysokość zabudowy do 12 m i nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne (w odniesieniu do terenu [...] obecnie [...]), - 11.85. Wnioskujemy o zmianę na KS z dopuszczeniem usług na 1 kondygnacji nadziemnej bez nakazywania realizacji usług (w odniesieniu do terenu [...] obecnie [...]). Jednocześnie wpłynęły wówczas przeciwstawne uwagi od mieszkańców oraz Burmistrza Dzielnicy Mokotów w których podkreślano, że na tym obszarze: występują znaczne braki w ilości miejsc parkingowych (uwaga 1), należy zachować ciąg pieszo-jezdny prowadzący wzdłuż budynku [...] od ulicy [...] do jezdni [...] (uwaga 15), żądamy usunięcia z projektu planu wszelkich zapisów dopuszczających budowę na terenie osiedla S. nowych domów mieszkalnych i biurowców (uwaga 37), należy zmienić funkcję z [...] (obecne [...] na KS, co umożliwi wykorzystanie powierzchni przeznaczonej na usługi tylko na miejsca postojowe w garażach wielokondygnacyjnych (uwaga 45), należy zmienić funkcję obszaru [...] na funkcję [...] (obecnie [...]) (uwaga 45), na terenie [...] (obecnie [...]) należy ustalić maksymalną wysokość zabudowy 9 m, nie więcej niż 3 kondygnacje (uwaga 45). Ponadto na dyskusji publicznej, która odbyła się 3.10.2011 r. w siedzibie Urzędu m.st. Warszawy wybrzmiało, że mieszkańcy sprzeciwiają się wobec nowych inwestycji na terenie osiedla S.i jego dogęszczaniu oraz chcą uporządkowania kwestii parkowania i rozpoczęcia budowy parkingów wielopoziomowych. Podczas II wyłożenia do publicznego wglądu w terminie 18.06 - 23.07.2012 r. Spółdzielnia mieszkaniowa S. również złożyła swoje uwagi do projektu planu miejscowego m.in. wnosząc o: -"8.6 wnioskujemy o dopuszczenie do zachowania istniejących wjazdów ze wszystkich ulic objętych Planem na poszczególne obszary i nieruchomości, w szczególności dot. ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] " (tereny [...] oraz [...] - wjazdy na obszar [...]. Ponadto Spółdzielnia Mieszkaniowa S.nie wniosła żadnego sprzeciwu do skarżonych terenów podczas II wyłożenia projektu planu miejscowego, co jest równoznaczne z zaakceptowaniem zapisów planu miejscowego. Jednocześnie wpłynęły wówczas przeciwstawne uwagi od mieszkańców, w których podkreślano, że na terenie [...] (obecnie [...]) postulujemy odwrócenie priorytetów, dopuszczając usługi na terenie parkingu wielopoziomowego (uwaga 18), wybudowanie na terenie [...] i [...] (obecnie [...] i [...]) parkingu bez usług (parking 4- kondygnacyjny: 1 podziemna, 1 na poziomie gruntu, 2 powyżej gruntu) - uwzględniający fakt korzystania z tego parkingu również przez osoby przyjeżdżające na cmentarz przy ul. [...] (uwaga 18), domagam się określenia maksymalnej wysokości zabudowy na terenach [...] i [...] (obecnie [...] i [...]) na 12 m i 3 kondygnacje naziemne oraz zapisu pozwalającego na nie więcej niż 1 kondygnację przeznaczoną na usługi inne niż parking (uwaga 406), wnoszę o zmianę terenu [...] na [...] (obecnie [...]) o jednej kondygnacji podziemnej i 3 kondygnacjach nadziemnych (uwaga 1360), zaleca się tereny parkingowe otoczyć wąskim pasem z nasadzeniami szlachetnych drzew iglastych (uwaga 1360). Podczas III wyłożenia do publicznego wglądu w terminie 4.05 - 25.05.2023 r. skarżąca wniosła m.in. następujące uwagi: "6.3 wnioskujemy o zmianę przeznaczenia terenów KS - parkingi terenowe na KS(U) parkingi wielopoziomowe z dopuszczeniem usług. Wprowadzenie terenów KS ogranicza teren do rewitalizacji i zmiany otoczenia jak również rozwoju osiedla. Wprowadzenie KS(U) pozwoli zrealizować inwestycję, która zapewni większą ilość miejsc postojowych na osiedlu oraz zapewni dostęp do usług poprawiających komfort życia." W trakcie dyskusji publicznej, która odbyła się 10.05.2023 r. Spółdzielnia mieszkaniowa "S." wniosła o zmianę ustaleń na terenach [...] i [...] na usługi z parkingami, aby sfinansować budowę miejsc parkingowych. Dodatkowo na dyskusji publicznej w imieniu mieszkańców zawnioskowano o zachowanie istniejących parkingów naziemnych wzdłuż ul. [...], gdyż parking na terenie [...] jest jedynym ogólnodostępnym parkingiem w najbliższej okolicy, natomiast parking na terenie [...] jest ogrodzony. Ponadto podnosili, że budowanie kolejnych bloków w celu sfinansowania budowy parkingów nie poprawi bilansu miejsc parkingowych, a jedynie sprawi, że ogólnodostępne miejsca staną się płatne. Zgodnie z powyższym ustalenie parkingów wielopoziomowych na działkach skarżącej wynikało z wyważenia przez Zespół projektowy celów prywatnych, jak i celów publicznych, wielu postulatów złożonych przez mieszkańców, a także samej skarżącej. Parametry oraz linie zabudowy dla terenów [...] oraz [...] zostały ustalone w taki sposób, aby nie ingerować w nasłonecznienie budynków sąsiednich oraz nie naruszać istniejącej zieleni. Wprowadzenie w tym miejscu zabudowy mieszkaniowej ingerowałoby w układ urbanistyczny osiedla i znacząco obniżałoby komfort zamieszkania w okolicznych budynkach. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że przedmiotowe tereny znajdują się w strefie sanitarnej w odległości 50 m cmentarza, w której zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze § 3 ust. 1 "Odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone." Skarżąca podnosi, że "uchwalenie planu uniemożliwia wykorzystanie terenów objętych zaskarżoną uchwałą zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem", należy jednak zauważyć, że działki nr [...] oraz [...] z obrębu [...] zostały przeznaczone pod parkingi wielopoziomowe z dopuszczeniem usług, natomiast zarówno obecnie jak i przed uchwaleniem przedmiotowego planu miejscowego teren ten wykorzystywany jest i był pod parking naziemny. Dodatkowo zgodnie z mapami historycznymi już od 1982 r. obecna działka ew. nr [...] z ob. [...] była wykorzystywana pod parking (zdjęcie po lewej stronie), natomiast parking naziemny na działce nr [...] z ob. [...] istnieje od co najmniej 1987 roku (zdjęcie po prawej stronie). W związku z powyższym z przeprowadzonej analizy wynika, że skarżony teren od prawie 40 lat wykorzystywany jest pod parking naziemny, a uchwalony w 2023 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego S. cz. I umożliwił właścicielom zainwestowanie tego terenu częściowo w zabudowę usługową (w parterach budynku) oraz pod garaże wielopoziomowe. Objęte skargą działki nigdy nie były więc przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. W odniesieniu do terenów [...] oraz [...], organ wyjaśnił, że zapewniają one ciągłość powiązań osiedlowych istniejących ciągów pieszo-jezdnych, które mają przebieg pomiędzy budynkami mieszkaniowymi od ul. [...] do ul. [...]. Dodatkowo ww. tereny zostały wyznaczone po istniejących dojazdach do parkingów naziemnych zlokalizowanych na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]. Ponadto w księgach wieczystych założonych dla przedmiotowych działek zapisano prawo do nieodpłatnej służebności gruntowej polegającej na prawie dojścia i dojazdu od ulicy [...] istniejącym ciągiem komunikacyjnym. Strefy zieleni w terenie [...] zostały wyznaczone zgodnie ze stanem istniejącym. W odniesieniu do zarzutów wymienionych w skardze I pkt 2) lit. c) skargi organ wyjaśnił, że na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...] nie została wyznaczona strefa zieleni, ani drzewa o szczególnych walorach przyrodniczo-krajobrazowych. W odniesieniu do zarzutu Spółdzielni Mieszkaniowej dotyczącego niezgodności zapisów dla terenów [...] i [...] w planie miejscowym ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m.W. organ wskazał, że w Studium "Podstawową zasadą dla kierunków zmian w przeznaczaniu terenów jest równoważenie funkcji na całym obszarze miasta i tworzenie wielofunkcyjnych struktur przestrzennych. Przyjmując to założenie wydzielono w strefach funkcjonalnych niewielkie tereny o jednorodnych lub niekolidujących ze sobą rodzajach zainwestowania (o powierzchni powyżej 0,5 ha). Zasięgi wydzieleń terenowych należy traktować orientacyjnie. Stanowią one wytyczne do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i należy je w nich uszczegółowić." Tereny obejmujące działki skarżącej znajdują się w jednostce funkcjonalnej oznaczonej w Studium symbolem Ml.30, tj. w terenie o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, przy czym m.in. dla terenu Ml "ustala się (...) priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych (...) oraz dopuszcza się lokalizowanie na terenach Ml i M2 funkcji usługowej, z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie." Zdaniem organu, przeznaczenie podstawowe powyższego terenu pod parking wielopoziomowy z dopuszczeniem usług w formie lokali użytkowych w obiektach przeznaczenia podstawowego jest zgodne z ww. ustaleniami obowiązującego Studium co do przeznaczania, jak i zaproponowanych parametrów zabudowy. Funkcja parkingowa jest funkcją komplementarną i obsługującą funkcję mieszkaniową. Stanowi ona wraz z funkcją mieszkalną w wydzieleniu M1.30 funkcjonalną i użytkową całość. Ma to tym większe znaczenie na terenie osiedli modernistycznych, na których współczesne potrzeby parkingowe nie przystają do pierwotnie zaprojektowanych na nich miejscach do parkowania. Brak miejsc parkingowych w zabudowie mieszkaniowej może mieć szereg konsekwencji, zarówno dla mieszkańców, jak i dla ogólnego funkcjonowania danej okolicy. Ograniczenie ilości miejsc parkingowych prowadzić może do trudności z parkowaniem, co skutkować będzie: parkowaniem na chodnikach lub w innych niedozwolonych miejscach, co może utrudniać ruch pieszy i stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa; wzrostem zatłoczenia ulic, co negatywnie wpływa na komfort życia w okolicy czy długim czasem poszukiwania miejsca parkingowego, co obniża jakość życia mieszkańców i zwiększa zanieczyszczenie powietrza na Osiedlu. Nie bez znaczenia są również kwestie bezpieczeństwa, bowiem, jeżeli mieszkańcy nie mają dostępu do odpowiednich miejsc parkingowych, mogą parkować w nieodpowiednich miejscach, co może to prowadzić do zwiększenia ryzyka wypadków drogowych, zwłaszcza w wąskich uliczkach czy w rejonach z intensywnym ruchem pieszym oraz problemy z dostępem służb ratunkowych (np. karetki, straż pożarna) w przypadku sytuacji awaryjnych, jeśli samochody blokują wąskie przejazdy. Zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 140 k.c., art. 233 k.c., art. 21 oraz 64 Konstytucji RP w zw. z art. 251 k.c., wobec zgodnej z prawem ingerencji organu w prawo użytkowania wieczystego w zakresie nie naruszającym jego istoty organ uznał za pozbawiony podstawy. Rada m.st. Warszawy nie ograniczyła prawa własności skarżącej, gdyż działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] od wielu lat funkcjonują jako parkingi naziemne, a obowiązujący plan miejscowy umożliwił rozbudowę i realizację parkingu jako wielopoziomowy w odpowiedzi na zgłaszane przez okolicznych mieszkańców Spółdzielni problemy parkingowe osiedla dot. niewystarczającej ilości miejsc do parkowania. Jednocześnie rozwiązanie projektowe jest zgodne z postulatami skarżącej podczas wyłożeń projektu planu do publicznego wglądu: na I wyłożeniu - wnioskowano o zmianę na KS z dopuszczeniem usług na 1 kondygnacji nadziemnej, na II wyłożeniu - nie wniesiono uwag do skarżonych terenów a zgłoszono do innych terenów, na II wyłożeniu - wnioskowano o zmianę przeznaczenia terenów KS - parkingi terenowe na KS(U) parkingi wielopoziomowe z dopuszczeniem usług. Dodatkowo działki skarżącej położone są w strefie 50 m od cmentarza na S. przy ul. [...], co dyskwalifikuje je z przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ dodał, że w przypadku przedmiotowej uchwały organ nadzoru nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego, ani nie wniósł skargi do sądu na jego zapisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, dalej: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżący musi zatem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną. W związku z tym, podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Jak wynika z dokumentów dołączonych do skargi, skarżąca Spółdzielnia jest użytkownikiem wieczystym działek nr [...] i [...] z obrębu [...], których właścicielem jest Miasto Stołeczne Warszawa. W związku z tym, że zaskarżona uchwała wprowadza ograniczenia w zakresie zagospodarowania nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym skarżącej (możliwość budowy wyłącznie parkingów wielopoziomowych), które skarżąca kwestionuje, to warunek wykazania naruszenia interesu prawnego w tej sprawie został spełniony. Przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej u.p.z.p.) i są to: istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 17 u.p.z.p. i art. 19 u.p.z.p. poprzez naruszenie w sposób istotny zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego poprzez pominięcie i nieprzyjęcie w treści planu poprawek przyjętych przez Radę m.st. Warszawę w dniu 28 stycznia 2016 r. na wniosek Komisji Ł. 91 poprawek do projektu powyższego planu, zaś uwzględnienie uwag i poprawek przyjętych poza procedurą planistyczną. Sąd uznał, że przedmiotowy zarzut dotyczy w istocie naruszenia nie zasad, lecz trybu sporządzenia planu miejscowego. W orzecznictwie wskazuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, jakie zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. wyrok NSA z 25 maja 2021 r., II OSK 1874/18, wszystkie powołane orzeczenie publ. Centralna baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, to naruszenie podstawowych wartości, które wiążą przy jego sporządzeniu (zob. wyrok NSA z 4 listopada 2020 r. II OSK 3593/18). Z analizowanego przepisu wynika zatem, że nie każde naruszenie zasad sporządzania aktu planistycznego skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania studium. Instrument ten należy traktować jako służący eliminowaniu z obrotu aktów planistycznych dotkniętych rażącymi wadliwościami (zob. wyrok NSA z 5 października 2021 r., II OSK 220/21). Zgodnie z art.17 u.p.z.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: – ogłasza w prasie miejscowej, przez obwieszczenie oraz udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia; – zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu; – sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko; – sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 u.p.z.p.; – występuje o opinie o projekcie planu oraz o uzgodnienie projektu planu z właściwymi organami; – występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne; – wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie co najmniej jedną dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami; – wyznacza termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu; – rozpatruje uwagi, o których mowa powyżej, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; – wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia ww. uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia; – przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 1 u.p.z.p., jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu – czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. W świetle art. 19 ust. 2 u.p.z.p., przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą. Z przepisu tego wynika, że ponowienie czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p. może jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu. Zatem nie tylko uwzględnienie uwag stanowi podstawę do ponowienia procedury planistycznej, lecz również stwierdzenie przez radę gminy konieczności dokonania innych zmian w projekcie planu miejscowego. W rozpoznawanej sprawie przyjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło w wyniku wieloletniego i skomplikowanego postępowania planistycznego, zainicjowanego uchwałą Rady m.st. Warszawy z 8 lipca 2005 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. W 2009 r. ogłoszono zawiadomienie o przystąpieniu do sporządzania planu z informacją o możliwości zgłaszania wniosków. W kolejnych latach projekt planu w jego pierwotnym zakresie podlegał uzgodnieniu i opiniowaniu, a we wrześniu 2011 r. zorganizowano wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, a w październiku 2011 r. publiczne spotkanie konsultacyjne. W toku tych czynności zgłoszono liczne uwagi do projektu planu, a ponowne wyłożenie planu nastąpiło w wykonaniu zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy z 6 czerwca 2012 r. Projekt planu został przedłożony Radzie w 2016 r., jednak zgłoszono wówczas liczne poprawki, w następstwie których projekt wrócił do projektodawcy. Następnie Rada m.st. Warszawy podjęła uchwałę z 22 marca 2018 r. zmieniającą uchwałę z 8 lipca 2005 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. W następstwie tej uchwały, prace planistyczne zostały rozdzielone do odrębnego przygotowywania czterech różnych projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – dla czterech różnych obszarów, mieszczących się w granicach obszaru pierwotnego – tj. 1) S., 2) S. w rejonie K., 3) S. cz. I, 4) S. cz. II. Uchwała Rady m.st. Warszawy z 22 marca 2018 r. zmieniła zakres projektu planu miejscowego. W związku z tym, ta uchwała stanowiła podstawę do ponownego dokonania przez Prezydenta m.st. Warszawy czynności przewidzianych m.in. w art. 15 i 17 u.p.z.p. w odniesieniu do nowego projektu planu miejscowego – w tym przypadku w odniesieniu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. – część I. Czynności te zostały przeprowadzone w niezbędnym zakresie. Prezydent m.st. Warszawy wystąpił bowiem na początku 2023 r. do właściwych podmiotów o uzgodnienie nowego projektu i opinie o nowym projekcie. Została również sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko, jak również prognoza skutków finansowych uchwalenia planu – odnoszące się do aktualnej wersji projektu. Nowy projekt planu miejscowego, w kształcie wynikającym z uchwały z 22 marca 2018 r. podlegał następnie wyłożeniu do publicznego wglądu (ogłoszenie z 24 kwietnia 2023 r., wyłożenie od 4 do 25 maja 2023 r.), a 10 maja 2023 r. zorganizowano dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w tym projekcie. W związku z tym, do projektu zgłoszono liczne uwagi, które podlegały rozpatrzeniu przez organy planistyczne. Ostatecznie, zaskarżoną wersję planu przyjęto 4 lipca 2024 r. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących poprawek do projektu planu z 28 stycznia 2016 r., wskazać należy, iż odnosiły się one do innego projektu planu miejscowego niż ten, którego dotyczy skarga i który jest następstwem uchwały zmieniającej z 22 marca 2018 r. Skarżący nie wykazał, aby jakieś istotne z punktu widzenia jego interesu prawnego poprawki nie zostały wprowadzone do nowego projektu. Organ trafnie wskazuje, że na skutek m.in. wskazanych poprawek, projekt planu został zwrócony do Prezydenta m.st. Warszawy, który następnie zaproponował Radzie rozdzielnie procedury na odrębne opracowania planistyczne. W związku z tym rozdzieleniem, Prezydent m.st. Warszawy nie miał obowiązku uwzględnienia w nowym projekcie planu wszystkich czynności dokonanych w odniesieniu do nieaktualnego już projektu planu. Uchwała zmieniająca upoważniła bowiem Prezydenta m.st. Warszawy do opracowania nowego projektu planu, który – jak już wyżej zauważono – podlegał w zasadzie nowej całościowej procedurze planistycznej obejmującej opiniowanie, uzgodnienia i wyłożenie, łącznie z rozpatrywaniem uwag wniesionych do nowego planu. Strona skarżąca nie wykazała natomiast, aby w odniesieniu do nowego projektu planu w zakresie dotyczącym działek nr [...] i [...] organy nie dochowały jakiegokolwiek z elementów procedury planistycznej. Nie było zatem podstaw do tego aby stwierdzić, że w procedurze zmierzającej do przyjęcia zaskarżonej uchwały doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu – w zakresie wyznaczonym granicami interesu prawnego skarżącej Spółdzielni. Sąd podziela stanowisko organu, że z art. 19 ust. 2 u.p.z.p. nie wynika zakaz wprowadzenia jakichkolwiek innych zmian do projektu planu poza tymi, które wskazane zostały przez radę gminy. To organ wykonawczy gminy jest dysponentem projektu planu miejscowego i ma prawo wnieść do projektu nowe poprawki, zwłaszcza jeżeli uzasadniają to zmiany faktyczne na danym terenie i zmiany przepisów prawa, lecz wymaga to powtórzenia procedury planistycznej. W przedmiotowej sprawie po podjęciu przez Radę m.st. Warszawy uchwały z dnia 22 marca 2018 r. zmieniającej uchwałę z dnia 8 lipca 2005 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. i po podziale pierwotnego projektu na cztery części procedura planistyczna dla planu dotyczącego S. cz. I została powtórzona w odniesieniu do nowego projektu. Przeprowadzono wymagane uzgodnienia i opiniowanie, nowy projekt został wyłożony do publicznego wglądu (wyłożenie od 4 do 25 maja 2023 r.), a 10 maja 2023 r. zorganizowano dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w tym projekcie. Zatem podmioty zainteresowane planem miejscowym dla tego obszaru miały możliwość zapoznania się z nowym projektem i związaną z nim dokumentacją i zgłoszenia uwag do tego projektu, które zostały następnie rozpatrzone przez właściwe organy. W związku z powyższym, Sąd uznał, że w tej sprawie nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, które mogłoby powodować stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Podobne stanowisko odnośnie do trybu sporządzenia tej samej uchwały zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 czerwca 2025 r., VII SA/Wa 120/25. Skarżąca Spółdzielnia kwestionuje uchwałę w części dotyczącej terenu [...], tj. działki nr [...] w zakresie § 70, tj. w szczególności w zakresie, w jakim tekst planu określa: przeznaczenie podstawowe, przeznaczenie dopuszczalne, wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną wysokość zabudowy, maksymalny udział powierzchni zabudowy, załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza nieprzekraczalną linię zabudowy, załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza strefę zieleni oraz załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza drogi wewnętrzne. Przedmiotem skargi jest również część uchwały dotycząca terenu [...], tj. działki [...] w zakresie § 68, tj. w szczególności w zakresie, w jakim tekst planu określa: przeznaczenie podstawowe, przeznaczenie dopuszczalne, wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną wysokość zabudowy, maksymalny udział powierzchni zabudowy, załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza nieprzekraczalną linię zabudowy, załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wprowadza strefę zieleni oraz drzewa o szczególnych walorach przyrodniczo-krajobrazowych posadowionych w bardzo bliskim sąsiedztwie nieprzekraczalnej linii zabudowy, załącznika graficznego do ww. uchwały w zakresie, w jakim uchwała wydziela obszar drogi wewnętrznej [...] i [...]. Skarżąca kwestionuje przede wszystkim przeznaczenie terenu jej dwóch działek nr [...] i [...] pod parkingi wielopoziomowe i przeznaczenie dopuszczalne pod usługi w formie lokali użytkowych w obiektach przeznaczenia podstawowego (§ 68 ust. 1 i § 70 ust. 1 uchwały). W zakresie maksymalnej wysokości zabudowy dla terenów [...] i [...] ustalono 12,0 m, lecz nie więcej niż 4 kondygnacje naziemne. Z § 68 ust. 3 pkt 2 i § 70 ust. 3 pkt 2 uchwały wprowadzono ograniczenia w granicach stref sanitarnych w odległości 50 m oraz 150 m od cmentarza wskazane w § 8 ust. 4 uchwały. Przepis ten stanowi, że wskazuje się na rysunku planu granicę strefy sanitarnej: 1) w odległości 50 m od cmentarza, w obrębie której zakazuje się lokalizowania nowej zabudowy mieszkaniowej, zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego oraz zakładów przechowujących żywność, zgodnie z przepisami odrębnymi; 2) w odległości 150 m od cmentarza, w obrębie której zakazuje się lokalizacji ujęć wody służących do czerpania wody do picia i potrzeby gospodarcze, zgodnie z przepisami odrębnymi. Dokonując merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi, Sąd uznał, że nie mogą zostać one uwzględnione. Przede wszystkim wskazać należy, iż prawo użytkowania wieczystego skarżącej Spółdzielni zostało naruszone, lecz w ramach władztwa planistycznego uregulowanego w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Gmina ma prawo ingerencji w prawo własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości znajdujących się na terenie objętym planem. Wynika to wprost z art. 6 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ingerencja gminy w prawo własności właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym musi jednak mieścić się w granicach interesu publicznego i mieć racjonalne uzasadnienie. Zdaniem Sądu, organ nie przekroczył w tej sprawie granic władztwa planistycznego i racjonalnie uzasadnił ustalenie na terenie wskazanych działek przeznaczenia podstawowego pod parkingi wielopoziomowe. Jak wykazał organ od blisko 40 lat na tym terenie znajdują się parkingi i są one niezbędne dla mieszkańców zamieszkałych w wielorodzinnych budynkach Spółdzielni. W toku procedury planistycznej pojawiły się przytoczone w odpowiedzi na skargę postulaty społeczne zwiększenia liczby miejsc parkingowych na tym terenie, zwłaszcza, że teren ten sąsiaduje z cmentarzem. W § 68 ust. 2 pkt 2 i w § 70 ust. 2 pkt 2 uchwały dopuszczono zachowanie istniejących parkingów naziemnych dla samochodów osobowych, zatem stan zagospodarowania istniejący na tym terenie może nie ulec zmianie. Plan miejscowy umożliwia Spółdzielni dodatkowo wybudowanie parkingów wielopoziomowych, aby zwiększyć liczbę miejsc parkingowych na osiedlu. Natomiast przeznaczenie dopuszczalne pod usługi w formie lokali użytkowych w obiektach przeznaczenia podstawowego zostało wprowadzone w wyniku uwzględnienia postulatów Spółdzielni. Sformułowane w skardze żądanie Spółdzielni wprowadzenia na tym terenie zabudowy mieszkaniowej jest nieuzasadnione i nie było w toku procedury planistycznej podnoszone przez skarżącą dla przedmiotowych działek. Od pierwszego wyłożenia planu w 2011 r. Spółdzielnia postulowała, aby zabudowa terenów do niej należących była zgodna z jej potrzebami mieszkaniowymi i parkingowymi. Po wyłożeniu planu do publicznego wglądu w 2023 r. Spółdzielnia wniosła o zmianę przeznaczenia tego terenu (działki nr [...] i [...]) na budynek usługowy z garażem podziemnym (uwaga 6.20 z dnia 12 czerwca 2023 r.) zgodnie z załączoną koncepcją architektoniczną, gdyż garaż wielopoziomowy nie wpisuje się w część reprezentacyjną. Uwagi te nie zostały uwzględnione przez organy planistyczne, ze wskazaniem, że przyjęte przeznaczenie jest kontynuacją dotychczasowego sposobu wykorzystania terenu pod parkingi, które są niezbędne w celu zaspokojenia potrzeb parkingowych na osiedlu. Z przepisów odrębnych wynika, że funkcja mieszkaniowa na tym terenie nie jest dopuszczalna ze względu na bliskość cmentarza. Organ wskazał, że proponowana przez Spółdzielnię zabudowa ingerowałaby w układ urbanistyczny osiedla i znacząco obniżyłaby komfort zamieszkania w okolicznych budynkach. Ustalenia planu w dotychczasowej formie są zgodne z ustaleniami Studium Warszawy. Wynika to również z uwzględnienia uwag złożonych przez mieszkańców dotyczących postulatów o niedogęszczaniu osiedla wysokimi budynkami, w szczególności w rejonie cmentarza. Sąd w pełni podziela tę argumentację organu, zarówno co do przeznaczenia tego terenu, jak i w odniesieniu do parametrów zabudowy, które zostały dostosowane do zabudowy w postaci parkingów wielopoziomowych. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że naruszają one prawo w sposób uzasadniający stwierdzenie ich nieważności. Przede wszystkim bowiem, linie rozgraniczające wyznaczone w planie w jednostkach oznaczonych symbolami [...] i [...]. zostały poprowadzone w taki sposób, aby umożliwić racjonalne rozwiązania przestrzenne parkingów wielopoziomowych. Strona skarżąca nie wskazała ponadto, na czym miałoby polegać naruszenie prawa przez ustalenie szczegółowych parametrów dopuszczalnej zabudowy na terenach [...] i [...]. Racjonalne i zgodne ze stanem istniejącym jest również uzasadnienie organu dotyczące terenów [...] oraz [...] (drogi wewnętrzne - § 67 i 69 planu), że zapewniają one ciągłość powiązań osiedlowych istniejących ciągów pieszo-jezdnych, które mają przebieg pomiędzy budynkami mieszkaniowymi od ul. [...] do ul. [...]. Dodatkowo ww. tereny zostały wyznaczone po istniejących dojazdach do parkingów naziemnych zlokalizowanych na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]. Strefy zieleni w terenie [...] zostały wyznaczone zgodnie ze stanem istniejącym, a na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...] nie została wyznaczona strefa zieleni, ani drzewa o szczególnych walorach przyrodniczo-krajobrazowych, co potwierdza rysunek planu. Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować te ustalenia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu wbrew zasadzie ładu przestrzennego, tj. urbanistyki i architektury, w szczególności w kontekście zabudowy działek objętych przedmiotowym postępowaniem, tj. [...] i [...], na których plan przewiduje konieczność wzniesienia parkingów wielopoziomowych z usługami zamiast budynku mieszkalnego w ślad za dotychczasową sąsiednią zabudową, wskazać należy, iż przeznaczenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową nie jest możliwe, ponieważ znajduje się on w strefie ochrony sanitarnej cmentarza. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r., Nr 52, poz. 315) odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Rację ma skarżąca, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), lecz również uwzględnia się wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (Dz. U. z 2022 r. poz. 2240 oraz z 2024 r. poz. 731) (pkt 5) i potrzeby interesu publicznego (pkt 9). Wartości te powinny zostać wyważone w planie miejscowym, a - jak wskazał organ – na przedmiotowym terenie istnieje społeczna potrzeba zwiększenia liczby miejsc parkingowych, co wpłynie na zmniejszenie emisji spalin, hałasu i poprawi bezpieczeństwo i komfort zamieszkania na osiedlu. Sąd uznał za nieuzasadniony również zarzut naruszenia przez organ art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszającego ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę m.st. Warszawy w formie ujednoliconej uchwałą Nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 10.10.2006 r. W skardze nie wskazano konkretnie, które zapisy Studium zostały naruszone i w jaki sposób. W myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, zaś zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Tereny, których dotyczy skarga znajdują się w jednostce funkcjonalnej oznaczonej w Studium symbolem M1.30, tj. w terenie o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, przy czym m.in. dla terenu M1 "ustala się (...) priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych (...) oraz dopuszcza się lokalizowanie na terenach M1 i M2 funkcji usługowej, z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie." Rację ma zatem organ, że przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne terenów [...] [...] mieści się w granicach wyznaczonych przez Studium, gdyż funkcja parkingowa jest funkcją komplementarną i obsługującą funkcję mieszkaniową. Stanowi ona wraz z funkcją mieszkalną w wydzieleniu M1.30 funkcjonalną i użytkową całość. Ma to tym większe znaczenie na terenie osiedli modernistycznych, na których współczesne potrzeby parkingowe nie przystają do pierwotnie zaprojektowanych na nich miejscach do parkowania. Tym samym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie w sposób istotny zasad sporządzania planu w odniesieniu do działek nr [...] i [...], m.in. wskutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego z postanowieniami studium. Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia przez organ art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., 233 k.c., art. 21 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 251 k.c. polegające na ograniczeniu uchwałą, prawa skarżącego, jako użytkownika wieczystego działek ew. nr [...] i [...], do korzystania z ww. nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa poprzez uniemożliwienie skarżącemu realizacji na ww. terenie wcześniej planowanych inwestycji budowlanej o charakterze mieszkaniowym lub usługowym. Plan przewiduje zabudowę działek nr [...] i [...] obiektami budowlanymi w postaci parkingu wielopoziomowego, dopuszczając w tych obiektach funkcję usługową w formie lokali użytkowych. W wyniku wejścia w życie zaskarżonej uchwały nie doszło zatem do pozbawienia prawa do zagospodarowania tego terenu ani też prawa do zabudowy tego terenu. Nie doszło również do uchylenia możliwości korzystania przez Spółdzielnię z prawa użytkowania wieczystego tego gruntu zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Prawo użytkowania wieczystego (ani też prawo własności) nie obejmuje absolutnego prawa zabudowy nieruchomości wszystkimi możliwymi formami zabudowy. Podkreślić trzeba, że uprawnienie, polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności i użytkowania wieczystego, jest włączone w istotę władztwa planistycznego gminy. W ramach realizacji tego uprawnienia gmina zobowiązana jest do kierowania się interesem publicznym oraz odpowiednim jego wyważeniem w odniesieniu do interesu prywatnego, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasady proporcjonalności i racjonalnego postępowania w perspektywie oddziaływania na prawo własności i ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że badanie, czy w konkretnym przypadku nie doszło do naruszenia granic władztwa planistycznego wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na argumentację organu gminy mającą uzasadniać wprowadzone ograniczenia. To właśnie ona pozwala ocenić wprowadzone ograniczenia w kontekście zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyroki NSA z 30 października 2014 r. II OSK 922/13; 15 grudnia 2017 r. II OSK 335/17 i powołane tam orzeczenia). Zdaniem Sądu, ograniczenie możliwości zabudowy działek nr [...] i [...] do obiektów wskazanych w § 68 i 70 planu nie narusza obowiązującego prawa, w tym wskazanych przez skarżącą 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., 233 k.c., art. 21 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 251 k.c. Organ w sposób racjonalny uzasadnił zachowanie przeznaczenia tego terenu pod funkcję parkingową istniejącą tam od blisko 40 lat. Wskazane działki znajdują się w obszarze intensywnej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a większość okolicznych budynków mieszkalnych powstała w czasach, w których wymogi dotyczące liczby miejsc postojowych nie odpowiadają aktualnemu zapotrzebowaniu. Wyniki doświadczenia życiowego wskazują, że organ trafnie zidentyfikował potrzebę społeczności lokalnej dotyczącej zwiększenia liczby miejsc postojowych, jak i postulaty dotyczące niezagęszczania istniejącej zabudowy na terenie przylegającym do cmentarza. Wynika to m.in. z uwag i wniosków zgromadzonych w toku procedury planistycznej, zgłaszanych przez osoby fizyczne zamieszkujące w tamtej okolicy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach władztwa planistycznego, organ kierował się uzasadnionym interesem publicznym, co z perspektywy adekwatnych norm odniesienia uzasadnia ograniczenie prawa własności/użytkowania wieczystego nieruchomości. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził z urzędu, aby przy wydaniu zaskarżonej uchwały doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.