VII SA/Wa 1619/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku dostarczenia określonych dokumentów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący Z. W. reprezentowany przez pełnomocnika adw. A. D. w skardze postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego znak: [...] z dnia [...] marca 2017 r., nakazujące Z. W. wstrzymać roboty budowlane polegające na wykonaniu rozbudowy budynku garażowego z sieciarnią, tj. na wykonaniu pomieszczenia higieniczno-sanitarnego szczegółowo określonego w postanowieniu; oraz nakładające na Z. W. obowiązek przedstawienia zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] o zgodności rozbudowy ww. obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów o których mowa w art. 33 ust.2 pkt 1 i 4 lit. a) ustawy Prawo budowlane tj. 4 egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego rozbudowy ww. obiektu budowlanego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, w tym zgody Dyrektora Urzędu [...] w [...] w formie decyzji administracyjnej na wykorzystywanie obszaru pasa technicznego do zabudowy przedmiotową częścią budynku oraz postanowienia Prezydenta Miasta [...] o uzgodnieniu projektowanych rozwiązań w zakresie linii zabudowy oraz elewacji wzniesionej części budynku od strony miejsc publicznych; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie postanowienia naraża skarżącego na znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Skarżący we wniosku nie podniósł okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca wskazała jedynie, że wykonanie postanowienia naraża skarżącego na znaczną szkodę. Tym samym uznać należy, że wniosek nie został w ogóle uzasadniony. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji/postanowienia nie może domniemywać, że - jak w niniejszej sprawie - wstrzymanie wykonywania robót budowlanych i nakazanie przedstawienia określonej dokumentacji spowoduje powstanie szkody, którą dodatkowo można będzie określić w stosunku do majątku zobowiązanego jako znaczną. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że warunkiem merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest właściwe jego uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskodawcę, że w sprawie zachodzą dwie przesłanki z art. 61 § 3 ww. ustawy, strona argumentów odnoszących się do ustawowych przesłanek nie podała. Kierując się powyższą argumentacją Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.