VII SA/Wa 1621/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. O. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] uchyloną dnia [...] czerwca 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji tj. Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r. podjętej po wznowieniu postępowania i odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o udzielenie pozwolenia [...] S.A. na budowę sieci energetycznej w miejscowości [...] gm. [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podał, że Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółka Akcyjna decyzją nr [...] z dnia [...]stycznia 2011 r. znak-[...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę sieci energetycznej w miejscowości [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu 24 stycznia 2011 r. W dniu 21 maja 2012 r. do Starostwa [...] wpłynął wniosek J. O. właściciela działki nr [...], sąsiadującej z przedmiotową inwestycją, o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją, który jako podstawę prawną powołał art.145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, twierdząc, iż jako strona nie brał udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. W wyniku rozpatrzenia wniosku Starosta [...] decyzją z dnia[...].06.2012r. znak [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...]. Pan J. O. złożył odwołanie do Wojewody [...], który decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, jako że wydane rozstrzygnięcie zostało podjęte w nieprawidłowej formie decyzji, zamiast przewidzianej obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami, formie postanowienia. Następnie Starosta [...] postanowieniem z dnia [...].08.2012r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...].01.2011 r., gdyż według organu wnioskodawca nie jest stroną tej decyzji. J. O. zaskarżył w w. rozstrzygnięcie Starosty [...] do Wojewody [...], który postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2012 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ze wskazaniem rozważenia możliwości wznowienia postępowania. Starosta [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia [...].10.2012r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...]. Następnie decyzją z dnia [...].12.2012r. znak [...] odmówił uchylenia ww. decyzji Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę sieci energetycznej w miejscowości [...], dla [...] S.A. gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Pan J. O. złożył odwołanie do Wojewody [...], który zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...].03.2013 r. Następnie J. O. zaskarżył decyzję organu drugiej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 9 października 2013r. Sygn. akt VII SA/Wa 918/13 uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013r. znak [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...].12.2012r. znak [...]. Starosta [...] ponownie rozpatrując sprawę, mając na względzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2013r. przeprowadził postępowanie wyjaśniające i decyzją z dnia [...].05.2014r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...].01.2011r wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę gdyż wnioskodawca nie jest stroną postępowania. Kontrolując w/w decyzję w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa i zgoda z prawem. Podkreślił, że ponieważ J. O., jako przesłankę wznowienia podał art. 145 § 4 kpa, wskazując, że nie brał udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] udzielającą pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia [...].01.2011r., obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek było w pierwszej kolejności ustalenie, czy wnioskodawcy przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a jeśli tak, to czy został pozbawiony możliwości udziału w tym postępowaniu. W przypadku przedmiotowej sprawy organ pierwszej instancji biorąc pod uwagę zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2013r. Sygn. akt SA/Wa 918/13 zwrócił się do Inwestora o złożenie wyjaśnienia w sprawie projektu budowlanego oraz dołączenie projektu zagospodarowania działek opracowanego na aktualnej mapie d/c projektowych, jeśli pierwotna nie ma walorów aktualności. W odpowiedzi na ww. pismo Inwestor złożył stosowane wyjaśnienia oraz przedłożył projekt zagospodarowania działek opracowany na mapie do celów projektowych, która została zaktualizowana w dn. 05.03.2014 r. Przedmiotowa inwestycja, na którą Starosta [...] udzielił pozwolenia na budowę Nr [...] znak [...] z dnia [...].01.2011 r. polega na budowie sieci elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV, budowie słupowej stacji transformatorowej 15/0.4 kV i odcinka napowietrznej linii SN, a w zakresie sieci nN kablowej linii nN wraz ze złączami kablowymi, inwestycja zgodnie z pozwoleniem na budowę zrealizowana jest na działkach nr [...] - obręb [...] w miejscowości [...], Urządzenia służą do zasilania budynków mieszkalnych, planowanych na dz nr [...], a także zgodnie z technicznymi warunkami zasilania wydanymi przez [...] S.A Rejon Energetyczny [...] do zasilania istniejących budynków mieszkalnych i usługowych zlokalizowanych na działkach przy ulicy [...]. Projektowana sieć elektroenergetyczna SN 15 kV i nN wchodzi w skład lokalnej infrastruktury technicznej, która dozwolona jest zgodnie z § 4 uchwały Nr [...] Rady i Gminy [...] z dnia [...] lutego 2004r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wsi [...], na terenie m.in. oznaczonym na rysunku planu symbolem MN jak również symbolem UC. Z § 12 ww. planu zagospodarowania przestrzennego określającego szczegółowe zasady kształtowania systemów infrastruktury technicznej wynika m.in. 1. Ustala się trasy sieci infrastruktury technicznej obsługującej zabudowę w obszarze planu jak na rysunku planu. 2. Oznaczenia w części graficznej planu tras infrastruktury technicznej należy interpretować jako zasady ich położenia w liniach rozgraniczających ulic lub poza tymi ulicami, 1) dopuszczalne są korekty tras w fazie projektu budowlanego uzasadnione warunkami technicznymi i ekonomiką budowy, 2) dopuszczalne jest projektowanie tras innej infrastruktury technicznej nie oznaczonych w części graficznej planu, jeśli są one niezbędne dla właściwego użytkowania terenu i budynków oraz nie spowoduje to konieczności wywłaszczenia gruntów. Natomiast w § 13 omawianego planu, ustalone zostały sposoby zagospodarowania w strefach uciążliwych i strefach ochronnych, w tym w strefie uciążliwości od napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV. Organ zauważył, iż § 13 nie zawiera żadnych ustaleń w stosunku do linii średniego napięcia 15 kV dotyczących zakazów lub nakazów w zagospodarowaniu terenów w pobliżu" usytuowania takich linii, które nie są zaliczone do zamierzeń mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl przepisów § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213poz. 1397) oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 poz.1882 i 1883 zał.2 pkt 33) w związku z czym przedmiotowa inwestycja nie wymaga ustalenia stref ochronnych przed promieniowaniem elektroenergetycznym oraz nie wymaga pomiarów poziomu pól elektroenergetycznych w otoczeniu linii. Starosta [...] przed podjęciem zaskarżonego rozstrzygnięcia dokonał oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego m.in. pod kątem spełnienia wymagań art.35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Podkreślił, że zgodnie z ww. przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowuj przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypada braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochroni| udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwolą i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. ą ust. 1 pkt Ib. a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. Dokonując analizy przedmiotowych akt stwierdził, iż w przypadku przedmiotowej sprawy warunki wynikające z wyżej przytoczonych przepisów zostały spełnione. Wyjaśnić, iż zgodnie z informacją uzyskaną w Starostwie [...], działka nr [...] w [...] określona w ewidencji gruntów jako użytki rolne, stanowi współwłasność A. i M. S., Z. i K. S. oraz K. S.. Przedmiotowa nieruchomość, na której usytuowana jest sporna inwestycja stanowi dojazd do drogi publicznej - ul. [...], a określana jest przez organ pierwszej instancji, jako droga o szerokości 8m. Z uwagi na to, że działka nr [...] stanowi własność prywatną, czyli jest drogą o charakterze drogi wewnętrznej, powołane przez skarżącego rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w przypadku przedmiotowej sprawy nie ma zastosowania. Wydzielenie działki stanowiącej dojazd do drogi publicznej, zgodne jest z § 11 planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wsi [...]. Biorąc pod uwagę wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...].05.2014 r., jak również własne rozważania organ, drugiej instancji uznał, że inwestycja polegająca na budowie sieci elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV, budowie słupowej stacji transformatorowej 15/0.4 kV i odcinka napowietrznej linii SN z przewodami pełnoizolowanymi, sieci nN kablowej linii nN wraz ze złączami kablowymi zrealizowana na działkach w miejscowości [...], nie ograniczy możliwości zabudowy na działce nr [...] zgodnie z miejscowym, planem zagospodarowania przestrzennego jak również zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym J. O. w przypadku przedmiotowej sprawy nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. O. zarzucając organowi: 1. naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie wykonanie wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09.10.2013 r. sygn. Akt VII SA/WA 918/13. 2. naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne stwierdzenie, iż nie jest stroną postępowania. 3. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w myśl którego organ architektoniczno - budowlany przed wydaniem decyzji ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami. 4. brak zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. 5. brak wskazania ograniczenia wynikającego z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z którego wynika, że minimalna odległość planowanego na jego działce budynku mieszkalnego od stacji transformatorowej słupowej powinna wynosić co najmniej 10 m. 6. błędną interpretacją § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w konsekwencji brak zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania. Udzielenie pozwolenia na budowę sieci elektroenergetycznej średniego napięcia, która przyłączona jest do linii przeznaczonej do rozbiórki. 7. naruszenie art. 35 ust 1 Prawa budowlanego poprzez błędne stwierdzenie, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w konsekwencji decyzja udzielająca pozwolenia na budowę wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co w świetle Art. 156. § 1. Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest podstawą do stwierdzenia jej nieważności. 8. błędne określenie działki nr [...] jako drogi o szerokości 8 m w liniach rozgraniczeniowych. Projekt zagospodarowania przedstawia linie rozgraniczeniowe przez co naruszony został § 3 pkt 3 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto błędnie zinterpretowano § 8 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 9. błędną interpretacją § 55.1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, który powoduje powstanie dodatkowych' uciążliwości związanych wybudowaną inwestycją. 10. naruszenie art. 5 ust. 1, pkt 9, art. 3 pkt 20, art. 35 Prawa budowlanego oraz art. 6, 7, 8, 9,11 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. 11. naruszenie pkt 23 normy N SEP-E-003 Elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego, przez co błędnie określono minimalną odległość linii od drzew. 12. błędnie określony, na projekcie zagospodarowania działki, przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] oraz [...] 13. błędne określenie, w projekcie zagospodarowania, granic obszaru zadrzewionego. 14. błędnie określony, w projekcie zagospodarowania terenu, obszar oddziaływania linii elektroenergetycznej SN 15 kV oraz stacji transformatorowej słupowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 270 z późn. zim., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art, 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] czerwca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r. odmawiającą uchylenie we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2011 r. wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę sieci energetycznej. W kontrolowanych decyzjach organy przyjęły, iż nie zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa – bowiem wnioskujący J. O. nie miał przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W tym miejscu – w pierwszej kolejności należy podkreślić, że powyższe decyzje zostały wydane po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 918/13. W uzasadnieniu wyroku Sąd przesądził, iż nieruchomość której właścicielem jest skarżący znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości inwestycyjnej co uzasadnia twierdzenie, że posiada on prawo żądania wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 kpa., przy czym bezspornym jest, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. którą udzielono pozwolenia na budowę. Sąd podkreślił również, iż z okoliczności sprawy – wskazanych również przez organy wynika, że prowadzone było postępowanie mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem w zakresie zmiany kabli "gołych" na kable pełnoizolowane. Konieczność takiej zmiany w projekcie związana była z bliską odległością przedmiotowej inwestycji w omawianym zakresie od nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, na której znajdowały się drzewa, które kolidowały z linią napowietrzną. W ocenie Sądu skoro organ uznał, że istnieje konieczność takich zmian (jako nieistotnych zmian w projekcie) to należało przyjąć, że przyznał skarżącemu prawa strony w postępowaniu skoro działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji (choćby ze względu na rosnące wysokie drzewa, które kolidują z przebiegiem inwestycji), a więc uznał że to skarżący niewątpliwie posiada przymiot strony. W kontrolowanym w niniejszej sprawie postępowaniu – wydając ponownie orzeczenia i będąc związane oceną prawną dokonaną przez sąd organy nie zastosowały się do dyrektyw wynikających z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Zarówno organ administracji, jak i sąd administracyjny, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie oceną prawną oznacza z kolei, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. W kontekście wyżej przedstawionych uwag należy przypomnieć, zreferowaną przez Sąd, ocenę prawną, iż nieruchomość skarżącego J. O. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji na budowę której wydano pozwolenie na budowę i posiada w tej sprawie przymiot strony. W tej sytuacji należy uznać, że organy wydały rozstrzygnięcie naruszając w/w art. 153 ustawy co uzasadnia ich uchylenie. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy winny uwzględnić powyższe uwagi Sądu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji uzasadnienie.