VII SA/Wa 1622/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2014 r. po rozpoznaniu wniosku S. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. D. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadłego w sprawie VII SAB/Wa 97/10 postanawia: 1. przyznać S. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 25 sierpnia 2014 r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy S. D., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawił swoją sytuację materialną, finansową i rodzinną. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie oceniając dane przedstawione we wniosku stwierdzono, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i córką. Podał, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 3.439,79 złotych netto miesięcznie. Na kwotę tą składa się renta inwalidzka wnioskodawcy w wysokości 1.137,98 złotych wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym, emerytura małżonki w wysokości 1.801,81 złotych oraz z wynajmu lokalu w wysokości 500,00 złotych. Wnioskodawca zakreślił w formularzu, że posiada z małżonką dom mieszkalny o pow. 87 m² , działkę budowlaną o pow. 1809 m², nieruchomość rolną o pow. 0,62 ha oraz samochód osobowy Volwagen Polo z 2002r zakupiony na raty przy pomocy Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Oświadczył, że nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawca poinformował, że z żoną utrzymują studiująca córkę, która nie uzyskuje dochodów, zamieszkuje w domu studenckim, za który ponoszą opłatę. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podkreślił, że jest osobą bardzo schorowaną, wymagającą pomocy osób drugich przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych. Zaznaczył, że miesięcznie na zakup leków ratujących życie przeznacza około 500,00 złotych miesięcznie. Dodał, że korzysta z rehabilitacji i stosuje dietę cukrzycową, co wiąże się także w ponoszeniem wydatków. Wnioskodawca nadmienił, że małżonka jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, na zakup lekarstw wydaje miesięcznie ok. 70.00 złotych. Mając na uwadze wskazane przez wnioskodawcę okoliczności dotyczące jego sytuacji materialnej i zdrowotnej uznano, iż nie jest on w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniono, że byłby to wydatek wykraczający poza jego rzeczywiste możliwości finansowe. Z tego względu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca jest na tyle osobą ubogą, iż jego rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają mu wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca mając wspólnie z żoną stały dochód miesięczny we wskazanej wyżej wysokości plus dochód uzyskiwany z tytułu wynajmu lokalu jest w stanie samodzielnie ponieść pełne koszty postępowania w niniejszej sprawie. Uznano, że poniesienie kosztów sądowych przez wnioskodawcę nie spowoduje utraty jego płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.