VII SA/Wa 1623/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2005 r. sprawy ze skargi "[...]" Powszechna Spółdzielnia Spożywców w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2004 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku "[...]" [...] Spółdzielni [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własną decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...], uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2003 r., Nr [...] i odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia M. i W. H. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego oraz przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach nr ew. gruntów [...], [...] i [...], położonych w [...] przy ul. [...]. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. będąca przedmiotem weryfikacji w prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa, w sposób rażący naruszając, będący podstawą jej wydania art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż inwestor spełnił wszelkie wymagania zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zatem Starosta [...] nie miał podstaw, aby odmówić wydania pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Wskazał również, iż Wojewoda [...] w swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. przyjął błędną argumentację odnośnie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Obowiązujące w dacie orzekania przepisy, nie posługują się bowiem przytoczonym przez Wojewodę [...] pojęciem "piętra" a jedynie "kondygnacji", którą w myśl § 3 ust. 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie stanowią jedynie piwnice, sutereny, antresole oraz poddasza nieużytkowe. Obowiązujące przepisy nie definiują ponadto pojęcia "poddasza użytkowego", ani nie określają też wymogów, jakie winno spełniać takie pomieszczenie, aby uznać je, bądź nie uznać, za poddasze użytkowe. Uznał również, iż nierozstrzygnięcie kwestii miejsc postojowych dla pojazdów przez organ I instancji przy wydawaniu pozwolenia na budowę, nie stanowiło wystarczającej podstawy do uchylenia przez Wojewodę [...] decyzji Starosty [...] i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda [...], działając jako organ odwoławczy winien bowiem wezwać inwestora do uzupełnienia dokumentacji, a tym samym wyeliminować naruszenia prawa materialnego, procesowego oraz inne nieprawidłowości, których dopuścił się organ I instancji. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "[...]" [...] Spółdzielnia [...]. W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca wskazała, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. jak również jego decyzja z dnia [...] lipca 2004 r. zapadły z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Stwierdziła, iż sporne stanowisko stron co do interpretacji pojęć "poddasze użytkowe, kondygnacja, piętro" pozostawia do uznania Sądowi. Jednakże nie może się zgodzić ze stanowiskiem organu, iż brak wezwania inwestora do uzupełnienia dokumentacji w części dotyczącej miejsc parkingowych, na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego przez Wojewodę [...], stanowi przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Sprawa miejsc parkingowych była podnoszona przez skarżącą przed wydaniem pozwolenia budowlanego. Tymczasem Starostwo Powiatowe w [...], reprezentując niejako interesy inwestora, ogólnie stwierdziło w warunkach pozwolenia budowlanego, że klienci, przyszłego pawilonu będą parkować na parkingach sąsiednich właścicieli. Zdaniem skarżącej Państwo [...] na dzień wydania pozwolenia budowlanego, w czasie trwania postępowania odwoławczego jak też na chwilę obecną nie mają żadnych możliwości wykonania miejsc parkingowych przy ich pawilonie, jest to dla nich przeszkoda nieusuwalna. Chociażby z tych względów, zdaniem "[...]" [...] Spółdzielnia [...] decyzja Wojewody [...] uchylająca pozwolenie budowlane odpowiadała prawu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do regulacji art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej jest zobowiązany stwierdzić nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 kpa jest takie naruszenie normy prawa obowiązującego, która jest na tyle wyraźna, że nie budzi wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyrok z dnia 18 lipca 1994 r. V SA535/94 ONSA 1995/2 poz. 91). W przedmiotowej sprawie inwestorzy legitymowali się ważną decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lutego 2002 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego (handel artykułami rolno – spożywczymi), murowanego, parterowego z poddaszem użytkowym na terenie działek położonych w [...] przy ul. [...] Maja, oznaczonych numerami ewidencyjnymi gruntów – [...] Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał M. i W. H. pozwolenie na budowę przedmiotowego pawilonu handlowego z poddaszem użytkowym. Jeżeli zatem w rozpoznawanej przez Sąd sprawie w projekcie budowlanym wyraźnie przewidziano budynek parterowy z poddaszem użytkowym, nie można twierdzić jak to czyni Wojewoda [...], iż jest to obiekt piętrowy. W przepisach Prawa budowlanego nie ma pojęcia "piętra". Regulacja zawarta w § 3 ust. 14 obowiązującego w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, posługuje się pojęciem kondygnacji. W myśl powołanego przepisu, kondygnacji nie stanowią jedynie piwnice, sutereny, antresole oraz poddasza nieużytkowe. Obowiązujące przepisy, jak trafnie zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie definiują pojęcia poddasza użytkowego, ani też nie określają, jakie wymogi winno spełniać pomieszczenie, aby mogło być uznane bądź nie zostać uznane jako poddasze użytkowe. Trudno więc skutecznie zarzucić Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, iż ten błędnie, bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, zastosował w sprawie normę art. 156 § 1 pkt 2 kpa i w konsekwencji stwierdził nieważność przedmiotowej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Jeżeli zaś chodzi o kwestię miejsc postojowych dla pojazdów, należy wskazać, iż nie ma ona większego znaczenia z uwagi na fakt ewidentnego, nie budzącego wątpliwości naruszenia normy § 3 ust. 14 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, wyczerpującego dyspozycję art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. W wielu przypadkach układ urbanistyczny, gęstość zabudowy i wielkość działek uniemożliwia lub znacznie utrudnia zabezpieczenie przez inwestorów "własnych" miejsc parkingowych. Okoliczność ta nie może automatycznie wyłączać możliwości wykorzystania działki zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli w sąsiedztwie są miejsca parkingowe ogólnodostępne. Strona skarżąca nie wykazała, żeby brak "własnych" miejsc parkingowych na terenie przedmiotowej inwestycji naruszał jej interes prawny. W zaistniałej sytuacji w grę może wchodzić co najwyżej naruszenie interesu faktycznego związanego z powstaniem konkurencyjnego obiektu handlowego. W żadnym przypadku ewentualne naruszenie tego interesu nie uzasadnia odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.