VII SA/Wa 1625/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji skargę oddala Wojewoda O. decyzją znak [...] wydaną [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z [...] nakazującą Prezesowi Spółdzielni Mieszkaniowej Budownictwa Jednorodzinnego "A." S. R. dokonanie w segmencie budynku jednorodzinnego zrealizowanym w zabudowie szeregowej przy ul. [...] w O. przylegającym bezpośrednio do użytkowanego budynku jednorodzinnego, przy ul.[...], rozbiórki ściany kominowej przylegającej bezpośrednio do tego budynku, rozbiórki klatki schodowej, a następnie wykonanie ich zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją, oraz wykonanie odprowadzenia wód opadowych z połaci dachowej budynku. W dniu 8 grudnia 2008r. J. S. złożył wniosek o dokonanie wykładni w/w decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak: [...] wydanym [...] na podstawie art. 113 § 2 kpa. odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, podnosząc, że uwzględnienie wniosku czyli doprecyzowanie decyzji byłoby ponownym rozstrzygnięciem sprawy a nie wyjaśnieniem jej treści. Zażalenie na to postanowienie złożył J. S., podnosząc, iż decyzja której dotyczy wniosek jest obarczona wadą, gdyż Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej uznano za stronę postępowania i do niego skierowano nakazy wymienione w rozstrzygnięciu. Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak: [...] wydanym [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił postanowienie z [...] w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że decyzja Wojewody O. z [...], której dotyczył wniosek została wyeliminowana z obrotu prawnego w wyniku postępowania nadzorczego. Organ podał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] stwierdził nieważność w/w decyzji. Następnie organ ten na skutek wniosku o ponowne rozstrzygnięcie, decyzją ostateczną z [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9.06.2009r. oddalił skargę na rozstrzygnięcie organu z [...]. Wobec tego, że decyzja objęta wnioskiem została wyeliminowana z obrotu prawnego zdaniem organu – postępowanie w trybie art. 113 § 2 kpa. mające na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jej treści jest bezprzedmiotowe z przyczyn przedmiotowych. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. S. zarzucając organowi naruszenie art. 19 i 65 § 1 kpa. oraz podając merytoryczne zarzuty do decyzji objętej wnioskiem, a także podnosząc, że organem właściwym do rozpatrzenia sprawy był Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. a nie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego . W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. u. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest nie zasadna. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane [...] uchylające postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] odmawiające wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Wojewody O. z dnia [...] i umarzające postępowanie organu I instancji. W ocenie sądu zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Pismo skarżącego z 8 grudnia 2008r. zawierało żądanie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji na podstawie art. 113 kpa. Jak wynika z treści tego przepisu, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach, a także na żądanie strony lub organu egzekucyjnego organ wyjaśnia wątpliwości co do treści decyzji. Tryb ten pozwala na usunięcie nieistotnych błędów i oczywistych omyłek w wydanych aktach, oraz wyjaśnienia sformułowań z tym, że nie można z zastosowaniem tego przepisu zmienić takiego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. Poza tym tryb przewidziany w art. 113 kpa może być zastosowany – co jest oczywiste - do istniejącego w obrocie prawnym rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie decyzja, której dotyczył wniosek została wyeliminowana z obrotu prawnego – ze skutkiem ex tunc – ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w dniu [...] – wydaną w postępowaniu nieważnościowym. Wobec tego prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że wobec tego, iż objęta wnioskiem decyzja Wojewody O. nie funkcjonuje w obrocie prawnym (nie funkcjonowała już w dacie rozstrzygania przez organ I instancji), bezprzedmiotowym było – z uwagi na brak przedmiotu postępowania, podejmowanie wobec niej trybu określonego w art. 113 kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi należy uznać, iż z uwagi na charakter zapadłego rozstrzygnięcia pozostają bez wpływu na jego treść. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.