VII SA/Wa 163/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych skargę oddala Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 kpa oraz art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów, po rozpatrzeniu odwołania Z. W. od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2005 r. odmawiającej nadani uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. odmówiono nadania uprawnień budowlanych, gdyż Z. W. nie udokumentował spełnienia wymagań określonych przepisami prawa budowlanego. Wnioskodawca zaliczył jedynie okres 12-tu z wymaganych 24 miesięcy praktyki projektowej, odbytej w ramach prowadzonej własnej działalności gospodarczej, nie zaliczył także praktyki odbytej w ramach nadzoru budowlanego, bowiem nie przedstawił wymaganego zaświadczenia. Rozpatrując wniesione odwołanie organ odwoławczy przede wszystkim wskazał, iż do niniejszego postępowania mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 8, poz. 38 ze zm.), bowiem zgodnie z § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie (Dz. U. nr 96, poz. 817), które uchyliło rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy podzielił argumentację skarżącego, iż ten będąc zatrudniony w Starostwie Powiatowym, mógł odbyć, niejako po godzinach, praktykę projektową w pełnym wymiarze 2 lat, która została udokumentowana w książce praktyki zawodowej, dołączonej do wniosku. Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń zobowiązana jest także do odbycia rocznej praktyki na budowie. Wnioskodawca wniósł o zaliczenie praktyki jaką odbył w organach nadzoru budowlanego, na podstawie § 6 ust. 5a cyt. rozporządzenia, który dopuszcza zaliczenie do praktyki zawodowej także pracy w organach nadzoru budowlanego, związanej z koniecznością fachowej oceny zjawisk lub samodzielnego rozwiązywania zagadnień architektonicznych i technicznych, stanowiącą nie więcej niż połowę okresu praktyki, wymaganej przy uzyskaniu uprawnień. Wymagany przez przepisy prawa okres praktyki na budowie wynosi 1 rok i zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem praktyka w organach nadzoru budowlanego może stanowić nie więcej niż połowę tego okresu. W tej sytuacji, zdaniem organu, nawet gdyby zgodzić się z argumentami strony co do charakteru praktyki odbytej w organach nadzoru budowlanego, można zaliczyć jedynie 6 miesięcy tej praktyki, pozostałe 6 miesięcy skarżący musi odbyć na budowie, a nie jako urzędnik w organach nadzoru budowlanego. Nie odbycie rocznej praktyki oznacza odmowę nadania uprawnień budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł Z. W., zarzucając jej naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 12 § 1 i 2, 73 § 1, 74 § 2, 75 § 1, 76 § 3, 77 § 1 i § 4, 78, 80, 81, 107 § 3 kpa oraz § 6 ust. 5a rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, art. 7 Konstytucji RP. W bardzo obszernej skardze opisującej przebieg postępowania administracyjnego skarżący wskazał, iż Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nie zapewniła mu udziału w toczącym się postępowaniu, uniemożliwiła wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Nie był także informowany o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, nie udzielono mu także wskazówek wyjaśnień. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy może utrzymać decyzję organu I instancji tylko wówczas, gdy w pełni podziela stanowisko wyrażone w tej decyzji. W niniejszej sprawie, w zaskarżonej decyzji zakwestionowano rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczące czasokresu odbycia praktyki projektowej, dlatego też decyzja pierwszoinstancyjna powinna zostać uchylona na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Skarżący wskazał, że spełnia wszystkie wymogi określone w art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. b i c ustawy Prawo budowlane, tj. odbył dwuletnią praktykę przy sporządzaniu projektów oraz roczną praktykę na budowie, która odbył w ramach zdobywania wcześniejszych uprawnień w specjalności architektonicznej, dlatego też odmowa nadania mu wnioskowanych uprawnień jest całkowicie bezzasadna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sprawuje kontrolę legalności działalności administracji publicznej, a więc zgodność z prawem. Oceniając w tym zakresie zaskarżoną decyzję Sad nie dopatrzył się aby wydana ona została z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego. Zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) uzyskanie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej wymaga posiadania wyższego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności, odbycia dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów oraz odbycia rocznej praktyki na budowie. Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 8, poz. 38 ze zm.), w § 6 ust. 5a dają możliwość zaliczenia do wymaganej rocznej praktyki zawodowej na budowie pracy w organach nadzoru budowlanego, związanej z konicznością fachowej oceny zjawisk lub samodzielnego rozwiązywania zagadnień architektonicznych i technicznych, oraz techniczno-organizacyjnych, stanowiącą jednak nie więcej niż połowę okresu praktyki wymaganej przy uzyskaniu uprawnień. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszego postępowania uznać należy, iż Krajowa Komisja Kwalifikacyjna prawidłowo oceniła, iż skarżący posiadając wymagane wyższe wykształcenie udokumentował jedynie wymaganą 2 letnią praktykę przy sporządzaniu projektów. Zaliczenie do praktyki zawodowej pracy wykonywanej przez Z. W. w organach nadzoru budowlanego nie oznacza jednak spełnienia wymagań określonych w art. 14 ust. 3 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, wymagany bowiem przez wskazany przepis okres praktyki na budowie wynosi jeden rok, a zgodnie z § 6 ust. 5a cyt. rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, praca w organach nadzoru budowlanego może stanowić nie więcej niż połowę okresu praktyki zawodowej, wymaganej przy uzyskaniu uprawnień. Takie brzmienie przepisu oznacza, iż niezależnie od długości okresu zatrudnienia w organach nadzoru budowlanego, przy założeniu, że wykonywana praca swoim charakterem odpowiada wymogom określonym w art. 14 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i § 6 ust. 5a cyt. rozporządzenia, zaliczeniu do praktyki zawodowej podlega jedynie okres 6 miesięcy, pozostałe 6 m-cy skarżący powinien odbyć na budowie. W aktach postępowania administracyjnego brak jest jakiegokolwiek dokumentu pozwalającego na przyjęcie, iż skarżący spełnił wymóg odbycia rocznej praktyki na budowie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wobec nie spełnienia przesłanek określonych w art. 14 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, słusznie odmówiono skarżącemu nadania uprawnień budowlanych, o które wnosił. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w złożonej skardze uznać należy, iż są one bezzasadne. Wbrew twierdzeniom skarżącego z akt postępowania administracyjnego wynika, iż był on prawidłowo informowany o wszystkich podejmowanych w sprawie czynnościach. Organ I instancji dwukrotnie, prawidłowo doręczonymi, postanowieniami wzywał skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku. Skarżący, wskazując na naruszenie szeregu przepisów kpa, nie precyzuje konkretnych zarzutów, a Sąd z urzędu nie stwierdził naruszenia przepisów kpa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.