VII SA/Wa 163/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Operatora [...] S.A. Oddział w T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Operatora [...] S.A. Oddział w T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] listopada 2016 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Operator [...] S.A. Oddział w T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] listopada 2016 r., znak [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nakładające na inwestora - Operatora [...] S.A. Oddział w T., karę w wysokości 40.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego – gazociągu przemysłowego wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6,3 MPa relacji Ł. – Ś. – Z. na odcinku przekroczenia pod rzeką [...] w km [...] w miejscowości [...]. W skardze zwarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, że zapłata kary pieniężnej w wysokości 40.000 zł mogłaby spowodować poważną szkodę majątkową wynikającą z faktu – zdaniem strony skarżącej – późniejszego uznania niniejszej skargi za oczywiście uzasadnioną. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia umożliwi obronę interesów strony skarżącej, ale i interesów Skarbu Państwa z uwagi na 100% akcjonariat Skarbu Państwa w podmiocie składającym niniejszą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanej z art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając przedmiotowy wniosek podkreślić należy, że nie każdy akt administracyjny wymaga wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2009r. (sygn. akt II FSK 136/09) wskazał, iż przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem proceduralnym, bowiem utrzymuje w mocy postanowienie organu I instancji nakładające kartę pieniężną. Natomiast nie nakłada na adresata żadnych obowiązków. Nadto wskazać należy, że wnioskodawca poza ogólnymi twierdzeniami, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie poważnej szkody majątkowej (wynikającej z faktu późniejszego uznania skargi za uzasadnioną) oraz że wstrzymanie wykonania postanowienia umożliwi obronę własnych interesów, nie wykazał na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Samo powoływanie się na treść przepisu, nie poparte żadnymi dokumentami, ani dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżącego nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżąca Spółka nie udokumentowała w jaki sposób wykonanie postanowienia wpłynie na jej sytuację finansową. Wprawdzie art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na stronę jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia przesłanek tam wskazanych, nie oznacza to jednak, że strona może poprzestać na ogólnych stwierdzeniach. Sąd nie może bowiem domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji (postanowieniu) obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla Spółki znacząca, niezależnie od wysokości nałożonej kary. Równocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżone postanowienie zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.