VII SA/Wa 1631/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2007 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki konstrukcji reklamy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VIISA/Wa 1631/06 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2006 roku, na podstawie art. 49b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane nakazał B. R. rozbiórkę konstrukcji reklamy usytuowanej na działce przy ulicy [...] w R., od strony [...]. W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem nr [...]wydanym dnia [...] stycznia 2006 roku nałożono na inwestorkę obowiązek przedstawienia dokumentów umożliwiających legalizację samowoli budowlanej. Mimo upływu wyznaczonego terminu żądane dokumenty nie zostały złożone. Odwołanie od tej decyzji wniosła B. R. podnosząc, że jest właścicielką nieruchomości położonej w R. przy ulicy [...] i na jej nieruchomości nie jest posadowiona żadna konstrukcja reklamowa. Podała także, że na jej nieruchomości nie była przeprowadzana wizja lokalna, na którą powołuje się inspektor nadzoru budowlanego, nie była powiadamiana o terminie wizji. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] czerwca 2006 roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że fakt wykonania przez odwołującą się konstrukcji urządzenia reklamowego na posesji przy ulicy [...] w R. potwierdza protokół kontroli sporządzony w dniu [...] lipca 2003 roku podpisany przez odwołującą oraz dokumentacja fotograficzna. B. R. wykonała konstrukcję urządzenia reklamowego niezgodnie z obowiązującymi przepisami, które wymagają dla takiej inwestycji zgłoszenia i akceptacji właściwego organu administracji publicznej. Dostrzegając możliwość legalizacji tego obiektu budowlanego organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia odpowiedniej dokumentacji budowlanej działając w trybie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Z powyższego obowiązku odwołująca się nie wywiązała, co zobligowało organ do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 49b ust. 1 (w związku z art. 49b ust. 3), czyli do orzeczenia rozbiórki obiektu. Argumenty przedstawione przez stronę Skarżącą w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest reklama znajdująca się na terenie nieruchomości przy ulicy [...] w R. Reklama zlokalizowana przy [...] w R. objęta jest odrębnym postępowaniem. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B. R. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca podała, że na jej działce przy ulicy [...] w R. nie ma zamontowanej reklamy, natomiast tablica reklamowa usytuowana jest na posesji przy ulicy [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) Sądy Administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] czerwca 2006 roku, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2006 roku nakazującą rozbiórkę konstrukcji reklamy usytuowanej przy ulicy [...] w R. Zdaniem Sądu skarga jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasada prawdy obiektywnej wyróżniona w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie, obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają być ustalane przez organy w taki sposób, aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak wskazuje art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony. Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzeć wszystkie dowody zgromadzone w sprawie w ich wzajemnej łączności. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji, związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a dodatkowo jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ, to może skorzystać z przepisu art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy naruszyły omówione przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest jedynie to, że B. R. wykonała na działce będącej jej własnością, zlokalizowanej w R. konstrukcję metalową reklamy o wysokości 4 metrów bez wymaganego prawem zgłoszenia. W odwołaniu od decyzji organu I instancji B. R. podnosiła, że na działce wskazanej w decyzji tj. przy ulicy [...] nie jest zlokalizowana żadna konstrukcja reklamy, oraz że wizja na ustalenia której powołuje się organ nie był przeprowadzona na tej działce. Organ odwoławczy działając w oparciu o art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego miał obowiązek nie tylko dokonania oceny organu I instancji i przeprowadzonego przez ten organ postępowania, lecz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem twierdzeń i zarzutów odwołania od decyzji I instancji a w razie potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego w takim zakresie jaki uznał za niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W rozpoznawanej sprawie było to właściwe ustalenie i określenie w podjętym rozstrzygnięciu miejsca usytuowania samowolnie wykonanej konstrukcji – co jest istotne w dalszym postępowaniu mającym na celu wykonanie wydanej decyzji. Jak podała skarżąca w skardze wniesionej do Sądu (a potwierdziła na rozprawie) przedmiotowa konstrukcja reklamy jest usytuowana na odrębnej działce (stanowiącej również jej własność) przy [...]. Organ odwoławczy pominął istotne zarzuty odwołującej się, uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną i w oparciu o zgromadzony przez organ I instancji niekompletny materiał dowodowy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, czym w ocenie Sądu naruszył art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji nie można uznać, iż sprawa została wszechstronnie wyjaśniona. Należy wskazać, że zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, to na organie administracji ciąży obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji gdy organ ma możliwość właściwego zbadania sprawy, wynikającą chociażby z posiadania informacji o osobie, która obiekt budowała. Naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, z którym wiąże się niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, mających wpływ na rozstrzygnięcie, zobowiązuje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na względzie wskazane wyżej uchybienia Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.