VII SA/Wa 1633/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. F. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. skargę oddala Decyzją [...] grudnia 2008 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z pózn. zm.), zwanej dalej k.p.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy wszczętej z wniosku M. D. z dnia 3 stycznia 2008 r., stwierdził nieważność w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. F. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego o funkcję usług podstawowych w zakresie handlu na działce o nr ewid. [...] w [...] na os. [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 59 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. F. w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 10 kwietnia 2009 r. wpłynęło pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego przesyłające wniosek S. F. w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Organ odwoławczy wskazał, że S. F. nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Stwierdzenie, że "przeoczenie terminu odwołania od tej decyzji nastąpiło nie z mojej winy, gdyż jej osobiście nie odbierałem, ani nie upoważniałem nikogo do ich odbioru" nie usprawiedliwia wniesienia odwołania po terminie. Ponadto organ zauważył, że w aktach sprawy znajduje się przesyłka listowa polecona adresowana do S. F., zawierająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] znak [...]. Powyższa przesyłka listowa opatrzona jest datą 9 grudnia 2008 r. i podpisem listonosza oraz adnotacją: "adresat odmówił przyjęcia". W związku z powyższym organ II Instancji uznał, że wniesienie odwołania po terminie nie nastąpiło z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od wnioskodawcy. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. F[. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że decyzja jest dla niego bardzo krzywdząca, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustosunkował się wyłącznie do zachowania bądź nie terminu do wniesienia odwołania, a nie zwrócił uwagi na konsekwencje decyzji wydanych wcześniej. Pozostałe zarzuty skargi odnoszą się do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi, w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...], odmawiające S. F. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. F. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego o funkcję usług podstawowych w zakresie handlu na działce o nr ewid. [...] w [...] na os. [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 59 § 2 k.p.a., zgodnie z którym o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Art. 58 § 1 stanowi, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Ponadto, stosownie do art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Warunkiem sine qua non przywrócenia terminu na prośbę zainteresowanego jest uprawdopodobnienie braku winy. Kryterium braku winy jako zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1999 r. sygn. akt III SA 7432/98, Lex nr 39470). Od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu (wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 1781/99, Lex nr 47160). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy. Może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 794/99, Lex nr 40381). Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, zalicza się np.: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r. sygn. akt I SA 1072/00, Lex nr 55307). Nawet zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę, np. sporządzenia zażalenia i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika (wyrok NSA z dnia 1 marca 1993 r. sygn. akt II SA 45/99, Lex nr 46785). Przywrócić termin można zatem tylko wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony, których nie mogła ona przezwyciężyć. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Okoliczność braku odbioru decyzji osobiście przez skarżącego oraz braku upoważnienia innej osoby do odbioru decyzji nie może stanowić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się przesyłka listowa polecona, adresowana do S. F., zawierająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], opatrzona datą 9 grudnia 2008 r. i podpisem listonosza wraz z adnotacją "adresat odmówił przyjęcia". Zgodnie z art. 47 § 1 k.p.a., jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W takich przypadkach uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy przyjęcia przez adresata, o czym stanowi art. 47 § 2 k.p.a. Skoro przepis ustawowy dopuszcza sposób doręczenia decyzji, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie wobec skarżącego, nie wystąpiła z tej przyczyny trudna do przezwyciężenia przeszkoda, niezależna od wnioskodawcy, która mogłaby uniemożliwić skarżącemu wniesienie odwołania w terminie. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.