VII SA/Wa 1636/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. F., P. F., M. M., B. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie postanawia: odmówić B. F. i P. F. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. Sąd oddalił skargę B. F., P. F., M. M., B. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. Sąd odmówił B. F. i P. F. sporządzenia uzasadnienia wyroku, wskazując, iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia został wniesiony po terminie określonym w art. 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). W dniu 28 lipca 2011 r. B. F. i P. F. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w którym podnieśli, że w dniu 16 lutego 2011 r. wystąpili o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jednak mylnie podali sygnaturę akt – VII SA/Wa 1635/10, zamiast VII SA/Wa 1636/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wynika zatem z art. 87 powołanej ustawy, jedną z przesłanek, które muszą być spełnione, aby możliwe było przywrócenie terminu jest złożenie prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Zauważyć w związku z tym trzeba, że w dniu 23 maja 2011 r. skarżący złożyli wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w którym to wniosku podnieśli, że w dniu 16 lutego 2011 r. wystąpili o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jednakże błędnie podali sygnaturę akt (VII SA/Wa 1635/10, zamiast VII SA/Wa 1636/10). Należy zatem przyjąć, że najpóźniej w tej dacie ustała przeszkoda, która w ocenie skarżących uniemożliwiała złożenie wniosku w terminie (bowiem już w tym dniu skarżący byli świadomi pomyłki). Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie wyroku z uzasadnieniem winien być zatem złożony najpóźniej do dnia 30 maja 2011r.. Skoro zaś B. i P. F. wystąpili z takim wnioskiem dopiero w dniu 28 lipca 2011r., nie została spełniona jedna z obligatoryjnych przesłanek określonych w art. 87 ustawy, co przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu. Niezależnie od tego, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazali, iż uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Za taką nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie można uznać okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku. Skarżący składając wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku winni byli dokładnie sprawdzić jego treść przed wniesieniem do Sądu, zwracając szczególną uwagę na konieczne elementy pisma przewidziane w art. 46 ustawy, do których należy m.in. oznaczenie sygnatury akt (§ 2). Brak takich działań ze strony skarżących jest wyrazem braku szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw i nie może być potraktowane jako przeszkoda, której skarżący nie byli w stanie przezwyciężyć. Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.