VII SA/Wa 1637/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi M.[...] w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/WA 1637/05 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2002r. Burmistrz Gminy [...]na podstawie porozumienia administracyjnego z dnia [...] marca 2001r. pomiędzy Starostą Powiatu [...] a Gminą [...]( Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2001r., poz. [...]), art. 28, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000r. z późn. zm. ) i art. 104 kpa zatwierdził projekt budowlany - budynku mieszkalnego z garażami podziemnymi pod budynkiem przy ulicy [...] w W., zezwolił na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma poziomami garaży pod budynkiem przy ulicy [...] oraz realizację sieci infrastruktury technicznej na nieruchomości będącej własnością Gminy [...], w użytkowaniu wieczystym M.[...] w W. i nałożył na inwestora obowiązki. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ulicy [...] wystąpiła z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2004r. ( data wpływu pisma do Urzędu [...]) o stwierdzenie nieważności oraz o wstrzymanie wykonania wyżej wskazanej decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lipca 2002r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku Wspólnota wskazała, że M.[...] nie posiadała prawa do terenu, na obszarze którego została zaprojektowana droga p/pożarowa oraz wyjazd z garaży, gdyż teren ten o powierzchni 186,1 m² przy wyjeździe z garaży należy do Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [...]. M.[...] miała wprawdzie ustanowioną służebność drogi koniecznej ale jedynie na czas określony, tj. budowy, co zostało zapisane w akcie notarialnym z dnia [...] grudnia 2001r. Repertorium A nr [...]. Ponadto w ocenie wnioskodawcy zatwierdzone rozwiązanie wyjazdu z garaży stwarza zagrożenie dla zdrowia i mienia. Po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] września 2005r. nr [...] na podstawie art. 157 § 3 kpa w zw. z art. 28 kpa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lipca 2002r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że podstawą do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji był fakt, iż wnioskodawcy Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [...] nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym. Wojewoda przywołał brzmienie art. 28 kpa oraz odniósł się do własnej, podobnej oceny przymiotu strony Wspólnoty dokonanej w innym – wznowieniowym postępowaniu . Nadto zdaniem organu w momencie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działką nr [...] oraz miał uregulowany stan prawny odnośnie działki nr [...] co wynika z aktu notarialnego z dnia [...]grudnia 2001r. Inwestor poza tym przedłożył porozumienie z dnia [...] listopada 2001r. zawarte z [...] Sp z o. o. odnośnie działki nr ew. [...], a sposób obsługi komunikacyjnej inwestycji został uzgodniony przez ZDM. Odwołująca się Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ulicy[...] podniosła, że przyczyną złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji była droga p/pożarowa i wspólny wyjazd z garaży przy ulicy [...]. Wskazała również, iż przebieg kabli zasilających nieruchomość przy ulicy [...], został zaprojektowany z naruszeniem praw właścicieli działki nr [...], na której posadowiony jest budynek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [...]. Ponadto zarzucała, iż obowiązkiem organu wydającego pozwolenie na budowę było należyte określenie kręgu podmiotów zainteresowanych i przyznanie istniejącej już wtedy Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [...] przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym. Na dowód tego Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ulicy [...] do odwołania załączyła kserokopię aktu notarialnego z dnia [...] marca 2002r. dokumentującego zebranie na którym ukonstytuowała się. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2005r. znak[...] na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W jej uzasadnieniu podniósł, że Wojewoda [...] nie podał przyczyny uzasadniającej odmowę przyznania wnioskodawcy statusu strony postępowania, ograniczając się jedynie do przytoczenia art. 28 kpa, dotyczącego strony postępowania, bez odniesienia do uwag wnioskodawcy i okoliczności faktycznych sprawy. W ten sposób decyzja została pozbawiona jednego z jej obligatoryjnych elementów, tj. właściwego uzasadnienia. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż decyzja Wojewody [...] została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy zebrany w sprawie. W aktach brak było bowiem oryginału lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lipca 2002r. jak również, będącego jej załącznikiem projektu budowlanego. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania organ odwoławczy wskazał, że nie może podzielić stanowiska Wojewody [...], iż wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony. Ponieważ z uzasadnienia załączonej do akt sprawy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...]wynikało, iż zatwierdzony decyzją nr [...] projekt budowlany tom 3- instalacje elektryczne, przewidywał zasilanie energetyczne budynku M.[...] ze stacji transformatorowej znajdującej się na poziomie -2 garażu budynku przy ulicy [...], a więc należącego do wnioskodawcy. Zatem część robót budowlanych, objętych przedmiotową decyzją, udzielającą pozwolenia na budowę, była prowadzona na terenie należącym do wnioskodawcy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M.[...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. znak [...] wskazała, że organ nie miał merytorycznych podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. Organ I instancji nie był uprawniony do badania i oceny czynności prawnych objętych aktem notarialnym z punktu widzenia ich ważności. Natomiast żadne inne podstawy stwierdzenia nieważności nie wynikały ani ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ani nie zostały podniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ulicy [...]. Dlatego zdaniem skarżącej decyzja organu I instancji była zasadna i prawidłowa natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję nr [...] nadużył swoich kompetencji kasacyjnych i naruszył art. 138 § 2 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 6 kpa, art.7 kpa i 107 § 3 kpa. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem wydawanych przez nie rozstrzygnięć. Przedmiotem postępowania sądowego w niniejszej sprawie była weryfikacja prawidłowości ustalenia w świetle przepisu art. 28 kpa praw Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [...] jako strony inicjującej postępowanie nieważnościowe. Stosownie do art. 28 kpa stroną w postępowaniu administracyjnym, uprawnioną do domagania się od organu wydania decyzji może być tylko taka osoba, która legitymuje się interesem prawnym. Posiadanie interesu prawnego zaś to posiadanie uprawnień i obowiązków prawem chronionych. Oznacza to, że stroną w rozumieniu art. 28 kpa jest ten, czyjego uprawnień lub obowiązków, opartych na prawie, dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swoje, na prawie oparte uprawnienie lub obowiązek ( por. wyrok NSA z dnia 22.07.1998r.- IV SAB 27/98; LEX nr 43219). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dana osoba jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego interesu poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącego stanowić podstawę skierowanego żądania określonych czynności organu administracyjnego. W takiej sytuacji osobie tej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ulicy [...] złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lipca 2002r. podnosząc, iż kwestionowana decyzja wkraczała w sferę jej praw, albowiem zatwierdzała projekt budowlany przewidujący realizację inwestycji także na obszarze jej działki . Twierdzenie to jest zasadne . Jak wynika bowiem z decyzji Prezydenta[...]z dnia [...] kwietnia 2004r., nr [...] zatwierdzony decyzją nr [...] projekt budowlany tom 3- instalacje elektryczne przewidywał zasilanie energetyczne budynku M.[...] ze stacji transformatorowej znajdującej się na poziomie-2 garażu nieruchomości przy ulicy [...] należącego do skarżącej wspólnoty . Ponadto z mapy geodezyjnej, aktu notarialnego oraz z protokołu Zgromadzenia Wspólników jednoznacznie wynikało, iż działka wnioskodawcy graniczy z działką skarżącego, posiadają wspólny wyjazd z garaży przy ulicy [...], dojazd do drogi p/pożarowej oraz wspólnie ponoszą koszty utrzymania w/ w wyjazdu. W związku z tym stosownie do art. 28 kpa wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym i może domagać się wydania decyzji, skoro posiada uzasadniony interes prawny. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy słusznie przyjął, iż wnioskodawca posiada przymiot strony, co skutkowało na podstawie art. 138 § 2 kpa koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia celem jej merytorycznego rozpoznania , co w tym przypadku było konieczne gdyż organ II instancji nie mógł rozstrzygać merytorycznie bez takiej oceny organu I instancji . W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako niezasadną należało oddalić.