VII SA/Wa 1638/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia[...]maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zakazu eksploatacji budynku skargę oddala Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. [...][...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m. [...]z dnia [...] marca 2013 r. znak [...], wydanej w sprawie zakazu eksploatacji budynku przy ul. [...] w[...]do chwili uzyskania zgody na użytkowanie oraz zapewnienia wymaganych prawem warunków ochrony przeciwpożarowej w zakresie budowlanym i instalacyjnym - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że w dniu 20 lutego 2013 r. przedstawiciel Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m. [...] przeprowadził czynności kontrolno - rozpoznawcze w budynku handlowo - biurowym przy ul. [...] w [...].Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego: brak wyposażenia ewakuacyjnych klatek schodowych w samoczynne urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu, w sposób określony w przepisach techniczno - budowlanych (pkt 1 decyzji); wymiar spocznika ewakuacyjnej klatki schodowej na półpiętrze pomiędzy ostatnią kondygnacją i piętrem poniżej wynosi 0, 96 m (pkt 2 decyzji); brak instrukcji bezpieczeństwa pożarowego opracowanej dla przedmiotowego obiektu; brak protokołów z badań instalacji odgromowej, instalacji elektrycznej oraz instalacji oświetlenia awaryjnego, potwierdzających ich sprawność techniczną. W ocenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej organ pierwszej instancji jednoznacznie wykazał, iż występujące nieprawidłowości wymienione w punktach 1 i 2 zaskarżonej decyzji stanowią o zagrożeniu życia ludzi. Ponadto postępowanie dowiodło również, iż poza nieprawidłowymi warunkami ewakuacji, obiekt nie posiada właściwych, wymaganych prawem dokumentów poświadczających sprawność instalacji, w które jest wyposażony. Organ podkreślił też, że obiekt eksploatowany jest bez stosownych zgód wynikających z przepisów Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego budynek przy ul. [...]w [...] jest nieprzygotowany odpowiednio do eksploatowania, z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, wobec czego decyzja organu pierwszej instancji została wydana zgodnie z prawem. Skargę na decyzję [...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2013 r. złożyła [...] Sp. z o.o., wskazując na pominięcie przez organ istnienia w odległości kilku metrów od spornego spocznika innej klatki schodowej, spełniającej wymagane parametry co do szerokości biegów schodowych i wielkości spoczników. Spółka wniosła ponadto o powołanie biegłego sądowego w celu ustalenia rzeczywistej powierzchni spocznika. Wskazała też, że w wyniku kontroli został zainstalowany system oddymiania klatki schodowej, tj. centrala oddymiania, przycisk alarmowy, czujka dymowo - optyczna, siłownik zębatkowy, a pozostałe braki techniczne obiektu zostaną wyeliminowane w najbliższym czasie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jego wydania. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną decyzji organów orzekających w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r., nr 12, poz. 68 ze zm.), zgodnie z którym komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że w spornym obiekcie występują uchybienia przepisom dotyczącym bezpieczeństwa pożarowego mogące powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru, co uzasadniało orzeczenie zakazu eksploatacji budynku przy ul. [...] w [...]. Przesłanki uznania użytkowanego budynku za zagrażający życiu ludzi określa § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 109 poz. 719). Przepis ten przewiduje, iż użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi (ust. 1). W ust. 2 tego przepisu ustawodawca wskazał, że podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, może być: 1) szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych; 2) długość przejścia lub dojścia ewakuacyjnego większa o ponad 100 % od określonej w przepisach techniczno-budowlanych; 3) występowanie w pomieszczeniu strefy pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V albo na drodze ewakuacyjnej: a) okładziny sufitu lub sufitu podwieszonego z materiału łatwo zapalnego lub kapiącego pod wpływem ognia, bądź wykładziny podłogowej z materiału łatwo zapalnego, b) okładziny ściennej z materiału łatwo zapalnego na drodze ewakuacyjnej, jeżeli nie zapewniono dwóch kierunków ewakuacji; 4) niewydzielenie ewakuacyjnej klatki schodowej budynku wysokiego innego niż mieszkalny lub wysokościowego, w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych; 5) niezabezpieczenie przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych, w sposób w nich określonych; 6) brak wymaganego oświetlenia awaryjnego w odniesieniu do strefy pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V albo na drodze ewakuacyjnej prowadzącej z tej strefy na zewnątrz budynku. Warto też zauważyć, że z ust. 3 § 16 wynika obowiązek właściciela lub zarządcy budynku zastosowania rozwiązań zapewniających spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych. Jednym z uchybień przepisom o bezpieczeństwie pożarowym, stwierdzonym w niniejszej sprawie, które skutkowały orzeczeniem zakazu eksploatacji budynku przy ul. [...] w [...] było ustalenie, że klatki schodowe budynku nie zostały zabezpieczone przed zadymieniem. Wymagania w tym zakresie wynikają z § 245 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.), który przewiduje, że w budynku średniowysokim (SW), zawierającym strefę pożarową ZL III (a do takich budynków zalicza się przedmiotowy obiekt), należy stosować klatki schodowe obudowane i zamykane drzwiami oraz wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. Z ustaleń organu, niekwestionowanych przez stronę skarżącą, wynika, że klatki schodowe w budynku przy ul. [...] w [...] nie posiadają takich urządzeń. W toku postępowania ustalono ponadto, że wymiar spocznika ewakuacyjnej klatki schodowej na półpiętrze pomiędzy ostatnią kondygnacją i piętrem poniżej wynosi 0,96 m. Takie rozwiązanie jest niezgodne z § 68 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), który stanowi, że w budynkach użyteczności publicznej (do których zalicza się sporny budynek), łączną szerokość użytkową biegów oraz łączną szerokość użytkową spoczników w klatkach schodowych, stanowiących drogę ewakuacyjną, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać równocześnie na kondygnacji, na której przewiduje się obecność największej ich liczby, przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, lecz nie mniej niż określono to w ust. 1. Z ust. 1 wynika natomiast, że w przypadku budynków użyteczności publicznej minimalna szerokość użytkowa spocznika wynosi 1,5 m. Jak zatem prawidłowo ustaliły organy, szerokość spocznika jest mniejsza o ponad jedną trzecią od wymaganej przepisami. Jednocześnie, w związku z zarzutami zawartymi w skardze zauważyć należy, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń organu co do wymiarów spocznika. Wskazane uchybienia, zgodnie z § 16 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 i pkt 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej (...), stanowią podstawę do stwierdzenia, że w budynku przy ul. [...] w [...] występują warunki techniczne niezapewniające możliwości ewakuacji ludzi, które skutkują uznaniem budynku za zagrażający życiu ludzi. Podczas czynności kontrolnych stwierdzono ponadto, że obiekt nie posiada instrukcji bezpieczeństwa pożarowego, wymaganej § 6 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej (...), która powinna zawierać m.in. warunki ochrony przeciwpożarowej, wynikające z przeznaczenia, sposobu użytkowania, prowadzonego procesu technologicznego, magazynowania i warunków technicznych obiektu; określenie wyposażenia w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice oraz sposoby poddawania ich przeglądom technicznym i czynnościom konserwacyjnym; sposoby postępowania na wypadek pożaru; plany obiektu i która powinna się znajdować w miejscach dostępnych dla ekip ratowniczych. Budynek nie posiada także protokołów z badań instalacji odgromowej, elektrycznej oraz instalacji oświetlenia awaryjnego. Brak tej dokumentacji nie pozwala na potwierdzenie sprawności technicznej ww. instalacji, które mają znaczący wpływ na bezpieczeństwo przeciwpożarowe. Jak ponadto ustaliły organy, obiekt jest eksploatowany bez uzyskania zgody na użytkowanie wydanej przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego materiału dowodowego i argumentów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, nie budzi wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonej decyzji. W budynku przy ul. [...] w [...] stwierdzono szereg nieprawidłowości związanych z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, w tym skutkujących uznaniem budynku za zagrażający życiu i zdrowiu ludzi. Zaistniały zatem przesłanki do orzeczenia zakazu eksploatacji budynku na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzeczono, jak w sentencji.