VII SA/Wa 1638/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2015 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala. I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania I. D. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] dotyczącą rozbudowy gminnej oczyszczalni ścieków "[...]", polegającej na przebudowie pompowni ścieków: budynku wielofunkcyjnego (obiekt nr 2), bloku biologicznego oczyszczania (obiekt nr 4), budynku filtrów (obiekt nr 6), budynku dmuchaw (obiekt nr 7), budynku pras ze stacją wapnowania (obiekt nr 9), pompowni II (obiekt nr 11) oraz zbiornika wyrównawczego dla filtrów (obiekt nr 15), projektowanych obiektów: zbiornik na osad (obiekt nr 23), filtr powietrza budynku wielofunkcyjnego (obiekt nr 24), studni pomiarowej ścieków własnych (obiekt nr 26), budynku obsługowego (obiekt nr 27), na działkach nr ew. [...] - obręb [...], gmina [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że sprawa była rozpatrywana przez organy obu instancji, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2680/12 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] dotyczącą rozbudowy gminnej oczyszczalni ścieków "[...]" na działkach nr ew. [...] - obręb [...], gmina [...]. Organ podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że "Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia pochodzi bezspornie (w sposób nie budzący wątpliwości) od osoby nie mającej (nie mogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu albo, że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). (...) Organ będzie miał także na uwadze to, iż w trybie wznowienia postępowania można umorzyć postępowanie wznowieniowe, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, jednakże rozstrzygnięcie tego rodzaju może zapaść dopiero po wznowieniu przez organ postępowania w danej sprawie". Wojewoda [...] przywołał treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wskazał, że organy obu instancji są zobowiązane do wykonania dyspozycji zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ podał, że Starosta [...], biorąc pod uwagę treść powyższego wyroku WSA z dnia z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2680/12, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. wznowił postępowanie administracyjne na żądanie I. D. dotyczące decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] jako bezprzedmiotowe, bowiem w dniu 10 stycznia 2012 r. Gmina [...] złożyła wniosek dotyczący uchylenia decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], a Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], o czym I. D. została poinformowana pismem z dnia 3 lutego 2012 r., wobec czego organ umorzył postępowanie stosownie do art. 105 § 1 kpa. Od decyzji tej odwołanie złożyła I. D., podnosząc, że decyzja Starosty [...] jest bezprawna, oraz, że żąda udziału w postępowaniu prokuratora; zdaniem odwołującej się, została pominięta jako strona w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. 3. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy kpa oraz inne przepisy szczególne. Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z prawem proceduralnym określonym przepisami postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy oraz niewadliwe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego jak i procesowego. W niniejszym przypadku, jak stwierdził organ, nie zachodzi konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy, bowiem decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] została uchylona w całości decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], i w związku z tym nie ma jej w obrocie prawnym. W takim przypadku zachodzi konieczność umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2680/12 stwierdził, że w trybie wznowienia postępowania można umorzyć postępowanie wznowieniowe, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, jednakże rozstrzygnięcie tego rodzaju może zapaść dopiero po wznowieniu przez organ postępowania w danej sprawie. W niniejszym przypadku organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. wznowił postępowanie administracyjne na wniosek I. D. uznając, że wniosek pochodzi od strony i został wniesiony w ustawowym terminie (brak dowodów na okoliczność uchybienia terminu), w związku z czym wobec braku przedmiotu sprawy, której dotyczy wznowione postępowanie, należało je umorzyć jako bezprzedmiotowe. Wojewoda [...] biorąc pod uwagę powyższą argumentację stwierdził, że nie znajduje podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła I. D.. Skarżąca zarzuciła, że wszystkie decyzje administracyjne dotyczące oczyszczalni ścieków w [...] dotyczyły nieruchomości skarżącej w [...] dz. ewid. nr [...] przez co skarżąca poniosła znaczną szkodę majątkową z uwagi na fakt ograniczenia wykonywania prawa własności nieruchomości. Skarżąca jako strona została pominięta we wszystkich tych postępowaniach. Zarzuciła, że nie otrzymała odszkodowania od samorządu terytorialnego jako właściciel nieruchomości dz. ewid. nr [...] przeznaczonej pod inwestycję publiczną. 2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] dotyczącą rozbudowy gminnej oczyszczalni ścieków "[...]", na działkach nr ew. [...] - obręb [...], gmina [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Jak wynika z akt sprawy, dnia 29 sierpnia 2011 r. I. D. złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] dotyczącą rozbudowy gminnej oczyszczalni ścieków "[...]", na działkach nr ew. [...] - obręb [...], gmina [...]. Pismami z dnia 14 grudnia 2011 r. oraz ze stycznia 2012 r. I. D. była wzywana do uzupełnienia wniosku przez podanie informacji dotyczących warunków wznowienia postępowania. Z akt sprawy wynika również, że w dniu 10 stycznia 2012 r. Gmina [...] złożyła wniosek dotyczący uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], a Starosta [...] Zachodni decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r., o czym skarżąca I. D. została poinformowana pismem z dnia 3 lutego 2012 r. 3.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2680/12 wydanego w sprawie niniejszej stwierdził, że w trybie wznowienia postępowania można umorzyć postępowanie wznowieniowe, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, jednakże rozstrzygnięcie tego rodzaju może zapaść dopiero po wznowieniu przez organ postępowania w danej sprawie – Starosta [...], będąc związanym tym wyrokiem stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. wznowił postępowanie administracyjne na wniosek I. D., a skoro decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. została uchylona decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., wobec braku przedmiotu sprawy, której dotyczy wznowione postępowanie, umorzył je jako bezprzedmiotowe. 3.2. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Stwierdzić należy, że instytucja umorzenia postępowania związana jest z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania administracyjnego. Z art. 105 kpa wynika, że przepis ten dotyczy nie tyle przeszkód w prowadzeniu postępowania administracyjnego, lecz jego bezprzedmiotowości, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Z art. 105 § 1 kpa wynika, że przepis ten jest podstawą obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, po uprzednim zbadaniu przez organ, czy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa istnieje wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1, a zatem, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Skoro przedmiotem postępowania administracyjnego są sprawy indywidualne z zakresu prawa administracyjnego, to wszczęcie postępowania w sprawie, która nie jest sprawą administracyjną, jak i utrata w toku postępowania charakteru sprawy administracyjnej przez sprawę prowadzą do umorzenia postępowania. Zauważyć należy, że art. 105 § 1 kpa nie może być interpretowany rozszerzająco, przepis ten ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją. 3.3. Słusznie zatem Wojewoda [...] stwierdził, że skoro decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] została uchylona w całości decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], i w związku z tym nie ma jej w obrocie prawnym, to takim przypadku zachodzi konieczność umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa z uwagi na jego bezprzedmiotowość. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. V. Zdaniem Sądu organ zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2680/12 wydanego w sprawie, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.