VII SA/Wa 164/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Asesor WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2005 r. sprawy ze skargi A i R Z M O i B C na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2004 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na remont i modernizację budynku we wznowionym postępowaniu skargę oddala. VII SA 163 -164/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Starosty (...) z dnia (...) czerwca 2001 r. K i K D oraz A D przedstawiciele spółki cywilnej "Apteka (...)" otrzymali pozwolenie i zatwierdzenie projektu budowlanego na remont i modernizację budynku handlowo – usługowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i gazu ziemnego oraz wewnętrznej instalacji gazowej na działce nr (...) przy ulicy (...) w (...) . Organ stwierdził ,że decyzja ta jako zgodna z żądaniem stron stała się ostateczna w dniu (...) czerwca 2001 r. R Z wnioskiem z dnia (...) kwietnia 2003 r. wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją wskazując ,że jako współwłaściciel działki nr (...) sąsiadującej z działką nr (...) na której przeprowadzony był remont , nie brał udziału w postępowaniu jako strona. Postanowieniem z 26 maja 2003 r. Starosta (...) na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 , art.147 , art. 149 § 1 , art. 150 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie zakończone decyzją o pozwoleniu na remont z dnia (...) czerwca 2001 r. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2003 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 , art. 150 § 1 , art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty (...) z (...) czerwca 2001 r. o pozwoleniu na remont i modernizację budynku handlowo – usługowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i gazu ziemnego oraz wewnętrznej instalacji gazowej na działce nr (...) położonej przy ulicy (...) w (...) . W uzasadnieniu organ stwierdził , że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na remont wydana została bez udziału R Z i innych stron ( współwłaścicieli sąsiedniej działki ) . Decyzji tej nie otrzymali także do wiadomości . Analizując sprawę w postępowaniu wznowieniowym organ stwierdził ,że budynek objęty decyzją istnieje od lat 20 tych XX wieku a zatwierdzony zakres robót remontowych odbywał się w obrysie ścian obiektu , natomiast przyłączce kanalizacyjne i gazu ziemnego przebiega przez działkę inwestora i Gminy (...) . Pomimo braku udziału właścicieli sąsiedniej działki w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na remont i modernizację budynku nie było podstaw do uchylenia decyzji z (...) czerwca 2001 r. ponieważ w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej ( art. 146 § 2 kpa ) . Odwołanie od decyzji z dnia (...) czerwca 2003 r. złożyli : R Z , A Z , B C , M Os . W odwołaniu powołali się na fakt , iż nie uczestniczyli w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę . Nadto zarzucili ,że w trakcie realizacji robót odstąpiono od projektu i tak : - w odległości 3,7 m od granicy wykonano nowy otwór okienny na I piętrze - w szczycie wykonano daszek nie przewidziany w projekcie w odległości 2,4 m - wjazd na parking nieruchomości inwestorów znajduje się zbyt blisko granicy , woda deszczowa z tego parkingu odprowadzana jest do kanalizacji przebiegającej przez działkę skarżących co powoduje jej zalewanie podczas obfitych opadów - instalacja gazowa została wadliwe zaprojektowana gdyż włączenie pieca u inwestorów powoduje zmniejszenie ilości gazu w instalacjach skarżących co uniemożliwia pracę urządzeń skarżących , w tym ich pieca - na poddaszu wykonano kilka gabinetów lekarskich czego nie przewidywał projekt - projekt nie został uzgodniony z Konserwatorem Zabytków - zmieniono dachówkę ceramiczną na blachodachówkę co skutkuje zsuwaniem się śniegu na nieruchomość skarżących - na parterze niezgodnie z projektem wykonano okno znajdujące się w odległości 3,7 m od granicy - brak jest wc na parkingu zaprojektowanym na ok. 40 samochodów - brak jest ekranu akustycznego od strony parkingu a samochody zakłócają ciszę . Po rozpatrzeniu tych odwołań Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2004 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy . W uzasadnieniu organ wskazał ,że z dniem (...) lipca 2003 r. weszły w życie zmiany przepisów ustawy Prawo budowlane i na terenach gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ architektoniczno- budowlany orzeka o pozwoleniu na budowę na podstawie ustaleń tego planu . Nie jest w tym przypadku wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt sprawy oraz stanowiska Prezydenta (...) z dnia (...) grudnia 2003 r. wynika , że teren na którym zlokalizowany jest budynek oznaczony jest w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego dzielnicy (...) w (...) zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej (...) z (...) listopada 1999 r. ( publik. w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) Nr (...) , poz (...)) symbolem (...) – teren pod usługi użyteczności publicznej . Inwestycja jest zatem zgodna z ustaleniami planu . Z inwentaryzacji architektonicznej budynku , oraz z dokumentacji fotograficznej wynikało , że w ścianie szczytowej budynku od strony działki R Z na parterze znajdowało się okno oraz drzwi z zadaszeniem . Z projektu modernizacji wynika , że w ścianie szczytowej zrezygnowano z otworu na parterze i zadaszenia a zaprojektowano otwór na I piętrze . Ogólna liczba otworów okiennych i drzwiowych w ścianie szczytowej nie uległa zmianie . Tym samym zachowano dotychczasowe warunki użytkowe i przeciwpożarowe dla strony skarżącej . Organ wskazał , że przedmiotem badania w postępowaniu wznowieniowym nie mogą być odstępstwa od projektu wprowadzone przez inwestora w toku jego realizacji , gdyby były one samowolne to mogą być przedmiotem działania organów nadzoru budowlanego . Organ wskazał , że z projektu zagospodarowania działki wynika ,że od strony podwórza zaprojektowano plac z 12 miejscami postojowymi a nie jak twierdzi skarżący 40 miejscami . Wszystkie przyłącza posiadają opinie i uzgodnienia dokumentacji , zmiany adaptacyjne uwzględnione w projekcie miały na celu przystosowanie budynku do warunków miejscowych . Organ odwoławczy uznał , że nie ma podstaw do uchylenia decyzji z (...) czerwca 2001 r. i zmiany treści udzielonego pozwolenia na budowę . R Z , A Z , B C i M O złożyli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia . W skardze podniesiono ,że narusza ono ich prawa gdyż w momencie włączenia pieca inwestorów skarżący nie mogą korzystać z własnych urządzeń gazowych co wiąże się ze zbyt małą średnicą instalacji doprowadzających gaz ( 32 mm ) . Wskazali ,że już w odwołaniu podnosili, że instalacja gazowa oraz piec o mocy 60 Kw są nieodpowiednie . Z przyłącza gazowego korzysta bowiem 5 rodzin a ilość doprowadzanego gazu jest za mała . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowa argumentację . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga nie jest zasadna i dlatego podlega oddaleniu . Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 , poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie . Oznacza to , że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego . Badając zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania ,że nie narusza ona prawa a dostrzeżona w powołanej podstawie prawnej wadliwość nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy . Stwierdzić trzeba , iż niewątpliwie istniały przesłanki do wznowienia postępowania albowiem skarżący R Z jako współwłaściciel sąsiedniej nieruchomości to jest działki nr (...) nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia (...) czerwca 2001 r. o pozwoleniu na remont i modernizację . Okoliczność ta była podstawą do badania czy wydane pozwolenie na remont i modernizację obiektu nie naruszało przepisów prawa . Jakkolwiek brak udziału R Z oraz współwłaścicieli sąsiedniej działki w postępowaniu był naruszeniem przepisów prawa to fakt ten sam przez się nie stanowił o konieczności uchylenia kwestionowanej decyzji . Wprawdzie organ w swoim rozstrzygnięciu przywołał przepis art. 151 § 1 pkt 1 kpa który przewiduje , że w razie braku podstaw z art. 145 § 1 kpa odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, to w istocie swoje rozstrzygniecie jak wyraźnie wynika z uzasadnienia oparł na przepisie art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa. Wadliwość przepisu powołanego w podstawie prawnej nie czyniła wadliwą całej decyzji , wskazane bowiem w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia i przywołane tam przepisy były prawidłowe . Jakkolwiek istniały podstawy z art. 145 § 1 kpa do wznowienia postępowania to jednak organ kontrolowanej decyzji nie uchylił uznając ,że mogłaby zapaść tylko decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej . W wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego obligował art. 149 § 2) w oparciu o przepisy prawa materialnego organ rozstrzygnął sprawę tak, jak została rozstrzygnięta kwestionowaną decyzją ostateczną i w konsekwencji wydał decyzję w oparciu o przepis art. 146 § 2 kpa. W uzasadnieniu decyzji wyraźnie stwierdził , że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Poza tym Starosta (...) w uzasadnieniu odniósł się do zarzutów i twierdzeń R Z poddał je prawidłowej ocenie . Dlatego stwierdzenie , że mogłaby zapaść wyłącznie taka sama decyzja jak kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania było zasadne . W szczególności organ odniósł się do zarzutów które dotyczyły zatwierdzonego projektu budowlanego albowiem jak słusznie podniósł zarzuty , które dotyczyły odstępstw od projektu budowlanego jeśli nawet w rzeczywistości istniały nie mogły być skutecznie podnoszone w tym postępowaniu a jedynie w postępowaniu właściwym dla organu nadzoru budowlanego . Większość zarzutów miała charakter faktyczny związany z nie akceptowaniem zmienionego przeznaczenia i nowego charakteru obiektu ( np. brak ekranu akustycznego i wc na parkingu inwestora , zarzut dotyczący blachododochówki ) . W przeważającej części podnoszone zarzuty nie odnosiły się do naruszeń przepisów prawa budowlanego w tym przepisów technicznych a wskazywały jedynie na pogorszenie funkcjonowania obiektu skarżącego w związku z modernizacją przedmiotowego obiektu . Zarzut związany ze zmianą położenia okna w ścianie od strony skarżącego, przeniesionego z parteru na piętro organ zasadnie ocenił jako nie mogący skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji albowiem nie zostały poprzez tę zmianę naruszone interesy skarżącego i nie spowodowało to zwiększenia ilości i wielkości otworów . Należy podkreślić , iż obiekt ten w wyniku modernizacji nie uległ w obrysie ani konstrukcji żadnej zmianie , która powodowałaby naruszenie interesów skarżącego i wpływała negatywnie na jego zabudowania . Inwestor ma prawo w granicach wyznaczonych przepisami korzystać ze swojej nieruchomości tak jak mu to odpowiada , w tym również prowadzić w obiekcie dozwoloną działalność handlową czy usługową . Wzajemne oddziaływanie obiektów powoduje często negatywne konsekwencje , jeżeli jednak nie są one skutkiem naruszenia przepisów prawa budowlanego to nie mogą być podnoszone przed organami administracji budowlanej . Także w ten sposób ocenić trzeba zarzut skargi dotyczący zbyt małego ciśnienia gazu w istniejącym przyłączu . Nie może on być podstawą do wzruszenia pozwolenia budowlanego a zastrzeżenia należy kierować do przedsiębiorstwa przesyłowego, które winno zapewnić prawidłowe warunki odbioru gazu . Decyzja stwierdzająca wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny. Mając na uwadze powyższą argumentację to przedstawione w skardze zarzuty ocenić trzeba jako niezasadne i nie mogące odnieść zamierzonego skutku. Skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa to na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.