VII SA/Wa 1642/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr 813/17 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić zmiany pkt 2 postanowienia referendarza sądowego z 21 września 2017 r. M. P. reprezentowana przez pełnomocnika w treści zażalenia wniesionego na postanowienie z dnia 29 grudnia 2017 r. zawarła jednocześnie wniosek o zwolnienie od wpisu od zażalenia. Składając następnie w dniu 2 marca 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zauważyć przede wszystkim trzeba, że wniosek M. P. z dnia 2 marca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest kolejnym wnioskiem skarżącej w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 21 września 2017 r., po rozpoznaniu wcześniejszego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata (pkt 1 postanowienia), natomiast oddalił wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (pkt 2). W takiej sytuacji kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych należy traktować jako wniosek o zmianę pkt 2 postanowienia z dnia 21 września 2017 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zatem zmienione, musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy - stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych, które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy może być zatem uwzględniony wówczas, gdy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy. Zauważyć wobec tego trzeba, że z pierwotnego wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w niniejszej sprawie wynikało, że M. P. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z konkubentem oraz córką i synem, utrzymuje się z rodziną z dochodów w łącznej wysokości 3340 zł. Jako stałe wydatki skarżąca wymieniła wówczas: opłaty za media – 650 zł, podatek – 95 zł, koszty leczenia – 220 zł. Jak wynika z wniosku złożonego w dniu 2 marca 2018 r., obecnie M. P. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z konkubentem oraz synem. Skarżąca oświadczyła, że utrzymuje się z rodziną z dochodów w łącznej wysokości 4130,53 zł, na które składa się renta konkubenta skarżącej oraz wynagrodzenie za pracę uzyskiwane przez M. P. Do stałych wydatków skarżąca zaliczyła: opłaty za media – 850 zł, podatek – 95 zł, koszty leczenia – 260 zł. Dokonując oceny kolejnego wniosku skarżącej stwierdzić trzeba, że M. P. nie wykazała, aby nastąpiło pogorszenie jej sytuacji finansowej w porównaniu z sytuacją przedstawioną w poprzednim wniosku (rozpoznanym postanowieniem z dnia 21 września 2017 r.). Z porównania złożonych w niniejszej sprawie wniosków wynika, że sytuacja finansowa skarżącej poprawiła się. Jak bowiem wynika z aktualnie rozpoznawanego wniosku, wzrosła wysokość dochodów, z których skarżąca utrzymuje się wraz z rodziną (poprzednio M. P. deklarowała dochody w wysokości 3340 zł, obecnie wskazała, że dochody wynoszą 4130,53 zł). Ponadto w dacie składania poprzedniego wniosku we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącą pozostawały trzy osoby, obecnie – dwie. W takiej sytuacji brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że aktualna sytuacja finansowa M. P. nie pozwala jej na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie (zauważyć jednocześnie trzeba, że na obecnym etapie postępowania jedyne koszty sądowe to wpis od zażalenia na postanowienie z 29 grudnia 2017 r. w wysokości 100 zł). Nie zachodzą więc podstawy do zmiany pkt 2 postanowienia z dnia 21 września 2017 r., którym odmówiono przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165 oraz art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.