VII SA/Wa 165/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K. i W. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem postanawia: odmówić przyznania W. M. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych W. K. i W. M. wnieśli w dniu 18 grudnia 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Wyrokiem z dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ich skargę. W. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku. Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł. W odpowiedzi skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z formularza wynika, iż prowadzi on wspólne gospodarstwo ze skarżącą W. K. i uzyskują łączne dochody netto w kwocie 10 235 zł, zaś stałe wydatki wynoszą 3 900 zł. Ponadto skarżący posiada samochód Renault Megane z 2002 r. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sprzeciw od tego postanowienia wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika. Wskazano w nim, że kwota 3 900 zł nie stanowi wszystkich kosztów, jakie ponosi skarżący i W. K., a skarżący dotychczas poniósł już dotychczas i tak wysokie koszty związane z postępowaniem sądowym. Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni: braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie (pod rygorem odrzucenia sprzeciwu) oraz do uzupełnienia wniosku poprzez podanie wszystkich wydatków miesięcznych, jakie ponosi gospodarstwo domowe skarżącego w przeciętnym miesiącu i wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych skarżącego oraz osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe. W zakreślonym terminie nadesłano jedynie podpisany sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z treścią art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, przychody w wysokości 10 235 zł – przy uwzględnieniu kosztów utrzymania w kwocie 3 900 zł – pozwalają na uiszczenie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł. Skarżący nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy o żądane informacje, zatem nie jest możliwe uwzględnienie zawartego w sprzeciwie twierdzenia, że ponosi on jeszcze inne koszty niż wskazane we wniosku, skoro nie jest znana wysokość ani przeznaczenie tych wydatków. W tej sytuacji udzielenie skarżącemu prawa pomocy byłoby niezasadne, bowiem nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść dalszych kosztów postępowania, a dotychczas koszty te ponosił. Skarżącego nie sposób też zaliczyć do osób ubogich, dla których przyznanie prawa pomocy jest jedyną szansą na zapewnienie prawa do dostępu do sądu. Uwzględniając powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.