VII SA/Wa 1650/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. zatwierdził projekt budowlany obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, od strony [...] i udzielił pozwolenia na budowę wjazdu (teren dz. nr ew. [...]), jezdni lokalnej wzdłuż [...] z chodnikiem i miejscami postojowymi (dz. nr ew. [...]), przebudowy ścieżki rowerowej (grunt dz. nr ew. [...]) i chodnika przyulicznego (teren dz. nr ew. [...] i cześć działki nr ew. [...]) położonych w Warszawie przy [...] w rejonie ul. [...] – dla Spółdzielni [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż inwestor złożył uzupełniony projekt budowlany posiadający opinie, pozwolenia, sprawdzenia, a także uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. i nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji jest zgodne z prawem. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia [...], wskazując, iż projekt zag0spodarowania terenu stanowiący integralną część decyzji nie jest odzwierciedleniem stanu rzeczywistego, zwłaszcza w zakresie gabarytów budynku przy ul. [...], a przedmiotowa inwestycja zamknie przejazd do [...] poprzez istniejącą drogę wewnętrzną, co pozbawi wymaganego dojazdu pożarowego do budynków mieszkalnych przy ul. [...] i [...]. Nadto odwołująca podnosi konieczność ustanowienia służebności drogi wewnętrznej, co znalazło odbicie na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 1996 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2005 r., po rozpatrzeniu odwołania S. [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany wraz z wszystkimi wymaganymi pozwoleniami, opiniami i uzgodnieniami. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, iż ograniczone prawo rzeczowe, jakim jest służebność, powstaje w myśl art. 245 kc w drodze oświadczenia woli właściciela nieruchomości (nie zaś decyzji administracyjnej), złożonej pod rygorem nieważności w formie aktu notarialnego, a wobec braku takiego aktu zarzut naruszenia praw użytkownika wieczystego sąsiedniej nieruchomości należy uznać za bezpodstawny. Zdaniem organu II instancji, brak usytuowania drogi pożarowej dla istniejących budynków, nie może być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wydanego dla inwestora posiadającego prawo do dysponowania nieruchomością sąsiednią, objętą ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza dokumentacji projektowej i geodezyjnej wskazuje zaś, iż nawet w trakcie wykonywania przez inwestora wjazdu do [...], skarżąca nie będzie pozbawiona dostępu do drogi publicznej, bowiem korzysta z istniejącego wjazdu, a realizacja wjazdu zgodnie z projektem znacznie ułatwi dostęp do drogi publicznej. Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. [...] Komendant Wojewódzkiego PSP uzgodnił projektowany przebieg drogi pożarowej dla przedmiotowego budynku. Zarzut dotyczący zmniejszenia gabarytów budynku przy ul. [...] jest o tyle prawdziwy, iż na projekcie zagospodarowania terenu nie został wrysowany dobudowany do tego budynku od strony południowej jednokondygnacyjny pawilon, jednak pozostaje to bez znaczenia dla przebiegu przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółdzielnia [...], zarzucając jej naruszenie: – art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie w projekcie zagospodarowania działki możliwości dostępu do drogi publicznej dla istniejącej zabudowy terenów sąsiednich; – art. 5 ust. 1 pkt 9 – dotyczącego konieczności poszanowania uzgodnionych interesów osób trzecich; – art. 33 ust. 1 przez nieuwzględnienie zasad pozwolenia na budowę, określonych w tym przepisie; – art. 34 ust. 1 poprzez pominięcie na mapie geodezyjnej terenu jednokondygnacyjnej części usługowej budynku przy ul. [...]. Skarżąca podniosła ponadto, iż inwestor nabył w dniu [...] grudnia 1997 r. od Gminy W. nieruchomość położoną w W. przy zbiegu ulic [...] i ul. [...], z pominięciem w umowie notarialnej wzmianki o projektowanej służebności przejścia i przejazdu przez działkę nr [...], czym pozbawiono odpowiedniego spełniającego przepisy przeciwpożarowego dojazdu do budynków przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. O oddalenie skargi wniósł także inwestor Spółdzielnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż przedmiotem rozstrzygnięcia organów obu instancji było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jedynie części inwestycji w zakresie jej infrastruktury komunikacyjnej, tj. jezdni lokalnej wzdłuż [...] z chodnikiem i miejscami postojowymi (dz. ew. nr [...]), przebudowy ścieżki rowerowej ( i chodnika przyulicznego. Należy podkreślić, iż skarżąca w toku postępowania administracyjnego, ani postępowania sądowoadministracyjnego nie wykazała w jaki sposób tak określona inwestycja narusza jej interes chroniony prawem. Badanie bowiem dokumentacji technicznej prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa inwestycja nie wpływa na dostęp skarżącej do [...] oraz przebiegu drogi pożarowej do budynków przy ul. [...], a wręcz przeciwnie budowa wjazdu poprawi dostęp do drogi pożarowej. Nie ulega wątpliwości, iż inwestor swoje zamierzenie inwestycyjne zamierza, zgodnie z projektem, przeprowadzić na terenie, co do którego złożył wymagane prawem oświadczenie o dysponowaniu nim na cele budowlane. Oznacza to, że skarżąca nie wykazała się żadnym ograniczonym prawem rzeczowym do działki nr [...], a uwzględnienie przez organ w procesie inwestycyjnym "projektowanej służebności Przechodu i przejazdu" stanowiłoby naruszenie art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W tym zakresie zarzuty Spółdzielnia [...] są całkowicie bezzasadne, wobec braku aktu notarialnego lub prawomocnego wyroku sądu powszechnego w przedmiocie ustanowienia takiej służebności. Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, powinno uwzględniać interesy, często sprzeczne, inwestora i pozostałych stron postępowania, których prawa mogą być naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy ustawy Prawo budowlane oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów techniczno-budowlanych. Co za tym idzie o naruszeniu interesów osób trzecich można mówić jedynie wówczas, gdy naruszone zostały konkretne przepisy prawa materialnego. W ocenie Sądu organy obu instancji, zwłaszcza organ odwoławczy, prawidłowo oceniły interesy obu stron uznając, iż przedmiotowa inwestycja w żadnym stopniu nie narusza prawem chronionych interesów skarżącej (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1997 r., III RN 94/96, OSNAPiUS 1997, nr 19, poz. 366). Nie należy także zapominać, iż ochrona interesu osoby trzeciej nie może prowadzić w konsekwencji do naruszenia konstytucyjnego prawa właściciela nieruchomości do korzystania z niej, również w kontekście jej zabudowy, w sytuacji z jaką mamy do czynienia w sprawie niniejszej, gdy projekt inwestycji jest zgodny z przepisami Prawa budowlanego i przepisami techniczno-budowlanymi, posiada wszelkie wymagane uzgodnienia i opinie. Na marginesie zauważyć trzeba, iż o tym, że inwestor dba o interesy mieszkańców Spółdzielni [...] świadczy sporządzona na jego zlecenie ekspertyza warunków dojazdu pożarowego do budynków przy ul. [...] oraz postanowienie [...] Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2006 r. wyrażającym zgodę na projektowany przebieg drogi pożarowej do tych budynków. Chybionym jest także zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem przedmiot kwestionowanego pozwolenia na budowę obejmuje obiekty, które mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z ich przeznaczeniem. Okolicznością natomiast bezsporną, która była przedmiotem oceny i analizy organu jest fakt, iż plan zagospodarowania terenu, stanowiący część dokumentacji technicznej, nie odzwierciedla rzeczywistych gabarytów budynku przy ul. [...], bowiem nie zawiera dobudowanego od strony południowej jednokondygnacyjnego obiektu usługowego. Fakt ten pozostaje jednak bez znaczenia dla prawidłowego ustalenia przebiegu inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, a już z pewnością (jak to wywodzi skarga) nie przesądza o niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która z istoty swojej dotyczy zabudowy jedynie terenu objętego inwestycją, a nie gruntów sąsiednich. Z tych wszystkich względów, skoro zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).