VII SA/Wa 1650/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 (trzysta pięć) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych. Decyzją z dnia [...] maja 2009r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), po wszczęciu na wniosek H. P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r., znak: [...] odmówił nałożenia na T. T. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku garażowego położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2008r., znak: [...] uchylił ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. i umorzył postępowanie organu I instancji. Pismem z dnia 18 lipca 2008r. H. P. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r. Po rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r., znak: [...] nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności nie można jej zarzucić, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie naprawcze, w oparciu o art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w stosunku do budynku garażowego, położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...], który został wybudowany z istotnym odstępstwem od warunków pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r. znak: [...] Istotne odstąpienie polegało na wykonaniu przedmiotowego garażu o wymiarach 3,70 x 6,30 x 3,40 m zamiast projektowanych 4,00 x 6,58 x 3,40 m. Organy zasadnie ustaliły, że powyższe odstępstwa nie uchybiają warunkom technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowane, określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym inwentaryzacji powykonawczej posadowienia garażu na gruncie oraz projekcie zamiennym budynku garażowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na orzecznictwo sądowoadminnistracyjne stwierdził, że w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego, w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora uzna, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien po prostu umorzyć swoje postępowanie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w rozpatrywanym wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, organ stwierdził, że rozstrzygnięcie (sentencja) zawarte w skarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zgodne z przepisem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zaś błędne jest stanowisko skarżącego, iż przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. dopuszcza możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pod warunkiem, że najpierw zostanie zastosowana procedura uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części i orzeczenia co do istoty sprawy. Co do zarzutu, że lokalizacja budynku garażowego narusza normę prawną określoną w § 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ wskazał, że dokonane przez inwestora odstępstwo od pozwolenia na budowę nie dotyczyło usytuowania spornego budynku na działce na działce nr [...]. Decyzja o pozwoleniu na budowę spornego obiektu zezwalała na jego usytuowanie bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] i [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 20 maja 2009r, w uzasadnieniu podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Skargę na powyższą decyzję złożył, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, H.P. wnosząc o jej uchylenie. Stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę garażu na działce nr [...] została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem przepisów Prawa budowlanego art. 156 ust 1 pkt 2 k.p.a., w związku z naruszeniem następujących przepisów: art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym wymagającego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] pod budowę budynku garażowego; §12 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; art. 9 ust 1 Prawa budowlanego umożliwiającego usytuowanie garażu w bryle budynku mieszkalnego o zabudowie bliźniaczej zgodnie z założeniami projektowymi po obu stronach budynku mieszkalnego. Ponadto podniósł, że w wyniku decyzji dopuszczających budowę garażu w granicy doszło do utraty pierwotnej wartości jego nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. znak: [...] utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009r., znak: [...], którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a., po wszczęciu na wniosek H. P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, opisanej wyżej decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. Decyzją kontrolowaną zatem w postępowaniu nieważnościowym, była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r., znak: [...], która organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2007r., znak[...], odmawiającą nałożenia na T. T. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku garażowego położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Podkreślenia wymaga to, że niniejsze postępowanie prowadzone było w nadzwyczajnym trybie postępowania nieważnościowego. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki NSA z 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233, z 26 września 2000r., sygn. akt V SA 2998/99, LEX nr 51249 oraz z 5 października 2000r., sygn. akt III SA 2244/99, LEX nr 47084). Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego , że opisana wyżej decyzja, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym, nie jest obarczona żadną z wad skutkujących stwierdzenie jej nieważności w świetle dyspozycji przepisu art. 156 k.p.a. W toku postępowania administracyjnego wszczęta została procedura opisana w przepisie art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, po tym jak ujawniono, że inwestor T. T. wybudował budynek garażowy z istotnymi odstępstwami od decyzji pozwolenia na budowę Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004r., znak [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] decyzja z dnia [...] czerwca 2004r., znak [...]. Ustalono, że istotne odstąpienie polegało na wykonaniu przedmiotowego garażu o wymiarach 3,70 x 6,30 x 3,40 m zamiast projektowanych 4,00 x 6,58 x 3,40 m. Organy prawidłowo ustaliły, że powyższe odstępstwa nie uchybiają warunkom technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowane, określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Potwierdza te ustalenia inwentaryzacja powykonawcza posadowienia garażu na gruncie oraz projekt zamiennym budynku garażowego. Sąd podziela także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w okolicznościach niniejszej inwestycji doszło do zgodnego z przepisami prawa umorzenia postępowania prowadzonego przed organem nadzoru budowlanego, bowiem jego ingerencja w trybie przepisu art. 51 ustawy Prawo budowlane stała się bezprzedmiotowa. W ocenie Sądu zarzuty skarżącego zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jak i zarzuty zawarte w skardze pozostają bez wpływu na powyższą ocenę kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. W decyzji, zasadnie powołano przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z jego dyspozycją, organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. Podkreślenia wymaga to, że dokonane przez inwestora odstępstwo od pozwolenia na budowę nie dotyczyło usytuowania spornego budynku na działce na działce nr [...]. Decyzja o pozwoleniu na budowę tego obiektu zezwalała na jego usytuowanie bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] i [...]. Sąd stwierdza, że brew zarzutom skargi, ocenie pod względem zgodności z przepisami prawa, w niniejszym postępowaniu nieważnościowym, nie podlegała decyzja pozwolenia na budowę, zatem formułowane wobec niej zarzuty pozostają poza sądową kontrolą. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd skargę oddalił w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).