VII SA/Wa 1651/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi P.[...] S.A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Gminie Miastu [...] drogi wojewódzkiej nr [...] – ul. [...] w [...] na odcinku ulicy [...] do ulicy [...] w pikietażu [...] w zakresie obejmującym budowę: – jezdni – ciągów pieszo-jezdnych – chodników – ścieżek pieszo-rowerowych – kanalizacji deszczowej – sieci telekomunikacyjnej z przyłączami – sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia z przyłączami – oświetlenia ulicznego – sieci wodociągowej – sieci gazowej z przyłączami – zasilanie sygnalizacji świetlnej na odcinku od km [...] w granicach pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] (nr ew. działek [...], [..], [...]. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez Prezydenta Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. oraz przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. z zastrzeżeniem, iż po dopuszczeniu przedsięwzięcia do użytkowania w terminie 2 miesięcy należy przedłożyć pomiary natężenia hałasu, a w przypadku wystąpienia przekroczeń dopuszczalnych natężeń zastosować rozwiązanie ograniczające hałas. Prezydent Miasta [...] oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniami z dnia [...]lipca oraz [...] lipca odstąpili od obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu inwestor spełnił warunki określone w art. 32 oraz art. 33 Prawa budowlanego: – przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. zmienioną decyzją z dnia [...] maja 2005 r., – inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], – inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stosownie do art. 32 ust. 4, – przedłożył projekt budowlany sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, – projekt zawiera wymagane opinie i uzgodnienia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P.[...] SA w P., zarzucając, iż planowane w projekcie oddzielenie jezdni dla przeciwnych kierunków ruchu pasem zieleni likwidującym istniejący wjazd (lewoskręt) na stację paliw, powoduje naruszenie interesu prawnego odwołującej się oraz utrudnia wykorzystanie pozostającego w jej użytkowaniu wieczystym terenu zgodnie z jego przeznaczeniem, co powoduje straty ekonomiczne spółki. Odwołanie wniosła także T. W. podnosząc, iż projektowana (równoległa) droga rokadowa o szerokości 6m uniemożliwia je swobodny wyjazd i wjazd z posesji (ul. [...]), co ogranicza także swobodę prowadzenia działalności gospodarczej wykonywanej przez jej męża z uwagi na trudności z dojazdem do zakładu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2005 r. znak [...], po rozpatrzeniu powyższych odwołań, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji, podkreślając, iż zatwierdzony projekt jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i posiada wymagane uzgodnienia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, organ wyjaśnił, iż dotyczą one kwestii organizacji i bezpieczeństwa ruchu drogowego, które nie podlegają regulacji Prawa budowlanego i nie mieszczą się w kompetencjach Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skargę na powyższą decyzję wniósł P.[...] SA, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarga zarzuca: – naruszenie art. 35 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, iż zaprojektowanie pasa rozdzielającego jezdnię nie stanowi naruszenia przepisów techniczno-budowlanych – naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Praw budowlanego, poprzez brak poszanowania uzasadnionego interesu skarżącego – naruszenie art. 77 kpa w związku z art. 8 i 9 kpa poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i nie uwzględnienie w toku postępowania zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń do planowanej przebudowy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W toku postępowania sądowego do skargi przyłącza się uczestniczka postępowania T. W., podnosząc zarzuty wskazane wcześniej w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wbrew twierdzeniom skargi należy podnieść, iż zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany nie narusza normy art. 5 ust. 1 pkt 9 Praw budowlanego, bowiem nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich i zapewnia skarżącej dostęp do drogi publicznej. Likwidacja "lewoskrętu" poprzez zaprojektowanie pasa rozdzielającego jezdnię, może w rzeczywistości naruszać jedynie interes ekonomiczny skarżącej, który jednak nie mieści się w kategorii "uzasadnionego interesu prawnego", chronionego przepisami Prawa budowlanego. O tym czy interes prawny strony zostaje naruszony nie decyduje sama wola czy też przekonanie danego podmiotu, ale okoliczności, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes tego podmiotu jako interes prawny. Poza kontrolą Sądu (a także organów) pozostaje, czy strona skarżąca zostanie narażona na straty spowodowane ograniczeniem liczby potencjalnych klientów, gdyż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ani też Prawa budowanego nie chronią interesów faktycznych, które mają w niniejszej sprawie charakter handlowy i które nie posiadają oparcia w przepisach prawa stanowionego, co też skutkuje nie uwzględnieniem zarzutów skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Należy także zauważyć, iż skarżąca nie zarzuca organom naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 z późn. zm.), a jedynie wskazuje, iż przepisy te dopuszczałyby inne, bardziej korzystne dla skarżącej rozwiązanie. Tymczasem, jak zostało to wyżej podniesione, jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego mogłoby stanowić przesłankę dla uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nietrafnym jest także zarzut naruszenia art. 140kc chroniący prawa właściciela rzeczy do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem, bowiem rozwiązania projektu takich ograniczeń nie zawierają, a kwestie związane z ewentualnym zmniejszeniem uzyskiwanych dochodów nie leżą w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. Projekt posiada wszelkie wymagane uzgodnienia i opinie, w tym uzgodnienie dotyczące organizacji i bezpieczeństwa ruchu, co czyni nieuzasadnionym zarzut skargi o naruszeniu art. 35 ust. 2 Praw budowlanego. Odnosząc się do podnoszonych przez T. W. w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego zarzutów, dotyczących zaprojektowanej drogi rokadowej wzdłuż ul. [...], należy wskazać, iż rozwiązanie powyższe zostało szczegółowo opisane w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...].07.2000 r. (Dz. Urz. Nr [...] z 2000 r., poz. [...]), które to ustalenia wiążą organ architektoniczno-budowlany przy udzielaniu pozwolenia na budowę. Zarzuty te nie mogą więc być uwzględnione w postępowaniu, w którym przedmiotem kontroli jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. Z tych względów należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).