VII SA/Wa 1651/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło, Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, asesor WSA Lucyna Staniszewska (sprawozdawca), , Protokolant: referent Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 maja 2025 r. nr 754/OPO/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody Mazowieckiego (dalej: ,,Organ II instancji’’, ,,Wojewoda’’, ,,organ odwoławczy’’) z dnia 30 maja 2025 r., nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418), po rozpatrzeniu odwołania H. F. (dalej: ,,skarżący’’, ,,inwestor’’) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: ,,Organ I instancji’’) z dnia [...] lutego 2025 r., znak: [...] odmawiającą inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi oraz rozbiórką istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. N. [...] w Dzielnicy M. m. st. Warszawy. II. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okoliczności faktycznych i prawnych: 1. W dniu 3 kwietnia 2024 r. wpłynął wniosek inwestora (uzupełniony ostatecznie 31 października 2024 r.) w sprawie zatwierdzenia projektu oraz udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi oraz rozbiórką istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. N. [...] w Dzielnicy M. m.st. Warszawy (kat. XIII). Po analizie złożonego wniosku i dołączonej do niego dokumentacji projektowej postanowieniem z 16 kwietnia 2024 r. nr [...] nałożono na Inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji załączonej do wniosku w terminie 30 dni od daty odbioru postanowienia. Dnia 14 maja 2024 r. do organu administracji architektoniczno-budowlanej wpłynął wniosek pełnomocnika inwestora w sprawie zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie oraz wypożyczenia dokumentacji projektowej celem jej uzupełnienia. Postanowieniem z 20 maja 2024 r. nr [...] zawieszono ww. postępowanie. W dniu 24 maja 2024 r. T. J.-B. działając, na podstawie załączonego notarialnego pełnomocnictwa, w imieniu współwłaścicielek nieruchomości przy ul. S. [...] złożył pismo wnioskując o wydanie decyzji odmownej w ww. sprawie. Uzasadnił swoje stanowisko tym, że niedopuszczalna jest rozbiórka części budynku mieszkalnego (połowy tzw. "bliźniaka'’’) od strony ul. N. [...]. Ww. część budynku stanowi integralną część całości budynku mieszkalnego razem z częścią budynku położoną na działce ew. nr [...] przy ul. S. [...]. Wskazał, że brak jest podwójnej ściany działowej między obu częściami budynku. Podobnie E. M.-B. będąca współwłaścicielką nieruchomości przy ul. S. [...] przesłała pismo zawnioskowała o odmowę zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia. Poinformowała, że z jej wiedzy ściana wspólna budynków N. [...] i S. [...] jest pojedyncza, każda rozbiórka będzie więc prowadzić do odsłonięcia ściany wewnętrznej budynku, gdyż "obie nieruchomości (de facto jest to jeden budynek) są posadowione na niestabilnym, podmokłym terenie. Wszelkie wykopy poniżej poziomu obecnych fundamentów mogą skutkować katastrofą budowlaną budynku przy ul. S. [...]. W dniu 6 czerwca 2024 r. do organu administracji architektoniczno-budowlanego wpłynęło zażalenie współwłaścicielek nieruchomości przy ul. S. [...] w W. na postanowienie o zwieszeniu postępowania. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 29 lipca 2024 r. uchylił zaskarżone postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy. Pismem z 31 października 2024 r. pełnomocnik inwestora odniósł się do postanowienia nr [...] z 16 kwietnia 2024 r., składając trzy egzemplarze projektu budowlanego noszącego datę uzupełnienia 15 września 2024r. W związku z powyższym w dniu 5 listopada 2024 r. zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się, przed wydaniem decyzji, z projektem budowlanym w siedzibie Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy M. oraz zgłaszania ewentualnych wniosków i zastrzeżeń w terminie 7 dni od daty otrzymania ww. pisma. Współwłaściciele budynku na działce ew. nr [...] w piśmie sprzeciwiającym się wydaniu pozwolenia wskazali, że przedwojenny budynek mieszkalny przy ul. N. [...] stanowi monolit - jedną konstrukcyjną całość wraz z częścią budynku położoną na działce ew. nr [...] przy ul. S. [...]. Rozbiórka części budynku mieszkalnego od strony ul. N. [...] naruszy w istotnym stopniu elementy konstrukcyjne i tym samym uzależnioną od nich statykę pozostałej części budynku od strony ul. S. [...]. Do pisma załączono opracowanie "Opinia techniczna dot. dokumentacji projektowej rozbiórki i budowy na działce przy ul. N. [...] z punktu widzenia bezpieczeństwa budynku sąsiedniego przy ul. S. [...] w W.", sporządzone 13 listopada 2024 r. przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. budownictwa lądowego P. K. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, członka M. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...]. Przy piśmie z 20 listopada 2024 r. stanowisko współwłaścicieli budynku przy ul. S. [...] wraz z załączoną opinią techniczną zostało przesłane do inwestora z prośbą o pisemne odniesienie się do zawartych w nich uwag i zastrzeżeń stron. Przy piśmie z 3 grudnia 2024 r. pełnomocnik inwestora odniósł się do uwag i zastrzeżeń stron postępowania podkreślając, że zarówno projekt rozbiórki istniejącego budynku mieszkalnego jak i Projekt architektoniczno-budowlany nowoprojektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi na działce przy ul. N. [...] w W. zostały wykonane z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Projektanci zwracają w projekcie szczególną uwagę na usytuowanie w stosunku do budynku sąsiedniego, czego dowodem są zamieszczone dodatkowe informacje nie wymagane w takim zakresie zgodnie z § 23 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego dla tej fazy projektu, takie jak ekspertyza budowlana czy dodatkowe opracowanie dotyczące podłoża gruntowego w postaci. W dalszej części złożonego pisma pełnomocnik inwestora odnosząc się do przekazanej przez stronę opinii technicznej sporządzonej przez mgr inż. P. K. z dnia 13 listopada 2024 r. przedstawiając swoje stanowisko poinformował, że przedstawione w niej uwagi są pobieżne, o tendencyjnie pejoratywnym z góry założeniu. W zakresie opinii geologa inwestor wskazał, że jest ona zbędna. Kolejno postanowieniem z 9 grudnia 2024 r. nr [...] nałożono na Inwestora obowiązek dalszego uzupełnienia dokumentacji projektowej w poprzez dostosowanie projektu budowlanego do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. - część 1a, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta st. Warszawy z dnia 18 listopada 2021r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia 30 listopada 2021r. pod poz. Nr [...]., w zakresie zgodności z § 20 ust 1 pkt. 2) lit. a) planu, wykazanie zgodności projektu budowlanego z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) w zakresie zachowania minimalnej odległości od granicy działki budowlanej wynoszącej 1,5 m do pochyleni prowadząca do garażu podziemnego jeśli nie stanowi ona części projektowanego budynku, jak również nie jest to część podziemna budynku, dostosowanie projektu do zgodności z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1679) poprzez wykonanie szczegółowego bilansu terenu z rozbiciem na powierzchnie zabudowy wszystkich elementów projektowanego budynku, wyliczone oddzielnie powierzchnie dróg, parkingów, miejsc postojowych, zjazdu i chodników, powierzchnie biologicznie czynne oraz powierzchnie innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wykonanie prawidłowego zestawienia powierzchni całkowitej budynku z rozbiciem na powierzchnie całkowite poszczególnych kondygnacji z możliwością weryfikacji określonego planem maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy, odniesie się do wpływu realizacji wykopu pod projektowanym budynkiem na sąsiednie budynki z określeniem zasięgu strefy bezpośredniego oddziaływania oraz strefy oddziaływania wtórnego. Pismem z 21 stycznia 2025 r. pełnomocnik inwestora odniósł się do uwag zawartych postanowieniu z 9 grudnia 2024 r. nr [...]. 2. Organ I instancji odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji. W uzasadnieniu Organ wskazał, że przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu jest niespójny z wyjaśnieniami zawartymi w piśmie z 21 stycznia 2025 r. w kwestii zapewnienia wymaganej powierzchni biologicznie czynnej terenu działki. Ponadto, Organ I instancji wskazał, że projekt przewiduje dojście i dojazd do nowoprojektowanego budynku od strony ulicy N. poprzez istniejący zjazd, przy czym pochylnia/rampa zapewniająca obsługę komunikacyjną do podziemnego garażu została zaprojektowana od strony zachodniej nieruchomości w ostrej granicy z działką przy ul. S. [...]. Organ I instancji podkreślił, że dokumentacja projektowa w tym zakresie nie została prawidłowo uzupełniona. W ocenie Prezydenta m.st. Warszawy brak możliwości zastosowania względem pochylni/rampy § 12 ust 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazuje że w tym zakresie przedłożony projekt nie odpowiada przepisom prawa. W dalszej kolejności, Organ I instancji wskazał, że uzasadnione wątpliwości budzi również załączony do wniosku projekt rozbiórki istniejącego obecnie na nieruchomości przy ul. N. [...] jednorodzinnego budynku mieszkalnego. Przedstawione rysunki inwentaryzacyjne, zarówno rzuty jak i przekroje istniejącego na nieruchomości budynku nie zostały opisane rzędnymi wysokości. Nie podano ani rzędnych posadowienia ani rzędnych terenu, w tym terenu w granicy z nieruchomością przy ul. S. [...]. Projekt rozbiórki jest niepełny. Jednym z braków wskazanych w postanowieniu nr [...] z 16 kwietnia 2024 r. które inwestor winien był uzupełnić, była konieczność załączenia, ekspertyzy technicznej stanu budynku znajdującego się na terenie działki ew. [...] przy ul. S. [...]. Tymczasem we wnioskach i zaleceniach załączonej do projektu "Ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu obiektu istniejącego na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. S. [...] stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, w związku z planowaną budową nowego budynku na sąsiedniej działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. N. [...] w W." nie udzielono odpowiedzi na wskazane pytania organu. Przedstawiona ekspertyza nie zawiera wymaganych elementów, które prawidłowo sporządzona ekspertyza winna zawierać w celu wyeliminowania jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania na konstrukcję i statykę budynku przy ul. S. [...], spowodowanego rozbiórką istniejącego i wzniesieniem nowego budynku na sąsiedniej działce, tj. na nieruchomości przy ul. N. [...]. Organ I instancji zgodził się z twierdzeniami uczestników postępowania, że niedopuszczalne jest aby testem wytrzymałości statycznej budynku przy ul. S. [...] była dopiero budowa nowego budynku przy ul. N. [...], bo wtedy, jako następstwo prac rozbiórkowych może dojść do naruszeń nieodwracalnych lub w usunięciu niezwykle kosztownych. Tym samym, Organ I instancji uznał, że dokumentacja projektowa załączona do wniosku o pozwolenie na budowę z 3 kwietnia 2024 r. nie została uzupełniona zgodnie z postanowieniami nr [...] z 16 kwietnia 2024 r. oraz nr [...] z 9 grudnia 2024 r. W związku z powyższym, mając na uwadze art. 35 ust. 5 pkt. 1) ustawy Prawo budowlane, Organ I instancji wydał decyzję odmowną. 3. W odwołaniu z dnia 26 lutego 2025 r. inwestor zakwestionował ustalenia organu pierwszej instancji oraz zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 6 Kpa poprzez przekroczenie uprawnień i kompetencji wynikające z nieznajomości i braku rozumienia przepisów. 4. Wojewoda utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję uznał za trafne stanowisko organu I instancji. Organ II instancji przede wszystkim odniósł się do planowanej rozbiórki w części zlokalizowanej na terenie działki przy ul. N. [...], albowiem bez niej nie jest możliwa realizacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi. Wojewoda zauważył, że inwestor przedłożył Projekt prac rozbiórkowych budynku mieszkalnego przy ul. N. [...] w dzielnicy M. m. st. Warszawy, jako stanowiącego odrębną całość, usytuowaną na działce nr [...] z obrębu [...], traktowanego jako niezależny segment budynku bliźniaczego, którego drugi segment usytuowany jest na sąsiedniej działce przy ul. S. [...] Organ odwoławczy ustalił, że projekt zawiera wiele nieścisłości chociażby nie ustalono wymiarów ław, projektant też wskazał, że przed przystąpieniem do rozbiórki ściany w ostrej granicy należy upewnić się, że nie jest ona wspólna dla obu budynków na sąsiednich działkach, a do rozbiórki można przystąpić po ustaleniu, że oba budynki są oddylatowane od siebie. Wojewoda stwierdził, że uszło uwadze inwestora, że dokumentacja przedkładana organowi administracji architektoniczno-budowlanej musi być kompletna co do zakresu i sposobu prowadzenia robót budowlanych, albowiem na jej podstawie organ udziela pozwolenia na rozbiórkę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, udzielający pozwolenia na rozbiórkę, że może domniemywać odrębności obu segmentów. Ta kwestia musi być jednoznacznie ustalona przede udzieleniem pozwolenia na rozbiórkę. W niniejszym przypadku zachodzi zatem pytanie, czy segmenty obiektu budowlanego usytuowanego na działkach przy ul. N. [...] i ul. S. [...] mogą być traktowane jako odrębne budynki, czy też są posadowione na wspólnym fundamencie i maja wspólną ścianę dzielącą oba segmenty. Jak wynika z dokumentacji projektowej przedstawionej do zatwierdzenia organowi pierwszej instancji ta kwestia nie została przez inwestora jednoznacznie przedstawiona. Z projektu rozbiórki wynika, że projektant nie wie czy oba segmenty są rozdzielone, np. dylatacją czy też łączy je wspólna ściana. Zamierza tę kwestię rozstrzygnąć w trakcie robót rozbiórkowych co jest niedopuszczalne z punktu widzenia art. 34 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, który wymaga zgody pozostałych współwłaścicieli przed uzyskaniem pozwolenia na budowę co wynika z brzmienia art. 30b ust. 1 w związku z art. 30b ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewoda wskazał, że pozwolenie na rozbiórkę, analogicznie jak pozwolenie na budowę jest udzielane na jego wniosek. Oznacza to, że wniosek inicjujący postępowanie wyznacza jednocześnie jego ramy, zakreślając również jego przedmiot. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę określa zakres planowanej inwestycji i to wyłącznie on decyduje o tym zakresie, a organy administracji nie mają możliwości wyjścia poza ten wniosek. To inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji. Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku inwestora nie jest upoważniony z urzędu do korygowania zamierzeń Inwestora czy rozwiązań przyjętych we wniosku i dokumentacji projektowej o wydanie decyzji o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę. Oznacza to, że to do obowiązków Inwestora należy wykazanie, że rozbierany segment jest niezależny od pozostałej części budynku i może być rozbierany. Organ II instancji przy tym powołał się na art. 6 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Skoro inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę segmentu zabudowy bliźniaczej to na nim spoczywa przedłożenie dowodu, że segment objęty wnioskiem stanowi samodzielną całość i może być rozbierany. W niniejszej sprawie takiego kontr-dowodu na twierdzenia i dokumenty składane przez skarżących Inwestor nie przedłożył. Samodzielność segmentu nie wynika ani z dokumentów zgromadzonych w sprawie ani z dokumentacji projektowej czy też z przedłożonych opinii technicznych (ekspertyz). W niniejszej sprawie E. M.-B., reprezentowana przez adw. J. U., do pisma z dnia 21 stycznia 2025 r. dołączyła bowiem wypis z aktu notarialnego z dnia 30 grudnia 1957 r., z którego wynika, że M. i J.-B. po 1/2 nabyli od spadkobierców nieruchomość składającą się z placu o powierzchni 224,45m2, z czego pod ulicą N. 72,80m2 i pod placem 2168,65 m2 oraz z wypalonego w czasie wojny domu mieszkalnego bliźniaczego jednopiętrowego, którego jedna część położona jest od ulicy S. nr [...] i druga część położona jest od ul. N. nr [...]. W myśl aktu notarialnego zarówno nabywcy jak i sprzedający ustanowili wzajemne służebności dla nieruchomości od ul. N. [...] i dla nieruchomości od ulicy S. [...], a mianowicie, że ściana działowa, oddzielająca dom przy ul. N. nr [...] od domu przy ul. S. [...] - będzie wspólna dla obu tych domów. Dla niniejszej sprawy ważne jest to, że opisana w tym akcie ściana dzieląca oba budynki jest wspólna, co oznacza, że do rozbiórki przedmiotowej ściany niezbędna jest zgoda właścicieli obu domów. Inwestor, mimo wiedzy o przedmiotowym akcie notarialnych, nie przedstawił żadnych kontr dowodów, iż ustalenia wynikające z przedmiotowego aktu uległy zmianie. Powyższy stan prawny znajduje swoje potwierdzenie księdze wieczystej [...]. W opinii Wojewody Mazowieckiego przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty nie są wiarygodne. Inwestor nie może samodzielnie decydować o robotach rozbiórkowych przy ściennie dzielącej segmenty a zatem nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na rozbiórkę budynku położonego przy ul. N. [...] w Warszawie. Wojewoda zaznaczył, że skoro planowana inwestycja polega nie tylko na rozbiórce istniejącego budynku ale również na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi w miejscu dotychczasowego budynku, organ wojewódzki stoi na stanowisku, iż zasadna jest decyzja Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r., znak: [...] , odmawiająca zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi oraz rozbiórką istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. N. [...] w Dzielnicy M. m. st. Warszawy. Organ wojewódzki dodał także, że dołączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany również budzi zastrzeżenia. Przechodząc do obowiązkowych sprawdzeń w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, należy wskazać, iż na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i w związku z powyższym podstawę orzekania w sprawie przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę i wydania ww. decyzji przez Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r" znak: [...] , winien stanowić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru S. - część la, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 listopada 2021 r. Jak wynika z ustaleń m.p.z.p., działki o nr ew. 16 z obrębu 0304 przy ul. N. [...] w Dzielnicy M. m. st. Warszawy, położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku m.p.z.p. symbolem B-1MW - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 4 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p.). Wg § 20 m.p.z.p" w obszarze położonym pomiędzy: południową linią rozgraniczającą ulicy G., zachodnią pierzeją ulicy Cz. od ulicy G. do ulicy Ch., północną linią rozgraniczającą ulicy Ch. do ulicy B., wschodnią linią rozgraniczającą ulicy B. od ulicy Ch. do ulicy G. wprowadza się następujące ustalenia: w ust. 1. Dla terenu oznaczonego symbolem B-1 MW ustala się: 2) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: a) wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej na działce - 40%. Zgodnie z § 2 pkt 34 m.p.z.p., ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o wskaźniku minimalnej powierzchni biologicznie czynnej - to należy przez to rozumieć najmniejszą nieprzekraczalną wartość procentową stosunku powierzchni terenu biologicznie czynnego działki lub terenu do całkowitej powierzchni tej działki lub terenu. Z punktu 3 lit. 7 na str. 4 Projektu zagospodarowania terenu (PZT) wynika, że teren biologicznie czynny zagospodarowany zostanie zielenią niską. Projekt przewiduje zachowanie części drzew na terenie działki oraz wycinkę części drzew kolidujących z planowaną inwestycją jedynie w niezbędnym zakresie. Z tabeli zamieszczonej w pkt 4 lit. a na str. 4 PZT wynika, że powierzchnia terenu wynosi 861 m2. W pkt 4 lit c została opisana powierzchnia terenu biologicznie czynnego wynosząca 347,72m2 (40,38%), w tym: - zieleń niska na gruncie rodzimym - 176,48m2, - zieleń na dachach i tarasach -171,24m2 (50% z 342,48) w tym: - dachy i i tarasy nad kondygnacjami naziemnymi - 277,30m2 - stropodach na garażem podziemnym -65,18m2-65.18m2. Organ wojewódzki po zapoznaniu się z projektem zagospodarowania terenu (nr PZ1, str. 9; nr PZ3, str. 12), rzutem 1 piętra (nr A3, str. 37), rzutem dachu (nr A6, str. 40), przekrojem A-A, w tym oznaczeniem warstw podłóg i dachu - W4, W5, W6 (nr A7, str. 41), uznał, wbrew stanowisku odwołującego, za zasadne stanowisko organu pierwszej instancji. Organ wojewódzki podkreślił, że nieprawidłowo została wyliczona, a co za tym idzie przedstawiona lokalizacja miejsc postojowych, albowiem z § 20 ust. 1 pkt 6 lit. 6 m.p.z.p. wynika, że wskaźnik miejsc parkingowych - ilość miejsc postojowych winna być wyliczona zgodnie z § 12 ust. 2 i 3 m.p.z.p., a to oznacza, że na terenach, na których dopuszcza się zabudowę, dla budynków nowo realizowanych nakazuje się zapewnienie miejsc postojowych dla samochodów dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej minimum 1 miejsce postojowe na jeden lokal mieszkalny dla terenów położonych na północ od terenu [...] (ul. G.) oraz minimum 1 miejsce postojowe na jeden lokal mieszkalny nie mniej jednak niż 1 miejsce na 60m2 powierzchni użytkowej mieszkania na pozostałym obszarze objętym planem miejscowym, natomiast w z punktu 3 lit. 3 Projektu (str. [...]) wynika, że przewidziano 11 miejsc postojowych w garażu podziemnym, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych i jedno dla użytkowników przebywających okresowo licząc 1 miejsce na lokal mieszkalny, jednak nie mniej niż 1 miejsce na 60m2 powierzchni użytkowej mieszkania, przy czy do wyliczenia miejsc parkingowych przy 6 mieszkaniach zastosowano powierzchnię użytkową mieszkań: 590,16m2/60 = 9,84, a zatem niezgodnie z zapisami m.p.z.p., który nakazuje przewidzieć dwa miejsca postojowe na mieszkanie które ma powyżej 60m2 i 3 miejsca postojowe na mieszkanie, które ma powyżej 120m2. W budynku, zgodnie z punktem 4 na stronie od 3 do 4 Projektu architektoniczno-budowlanego (PA-B), wynika, że zaprojektowano 2 lokale o powierzchni poniżej 60m2, 1 lokal o powierzchni poniżej 120m2 i 3 lokale o powierzchni powyżej 120m2, co daje o wiele większą liczbę miejsc postojowych niż zaprojektowana (nr A1, str. 35 PA-B). Nie ulega natomiast wątpliwości, że pomiędzy ustaleniami m.p.z.p. a pozwoleniem na budowę występuje daleko idąca korelacja. Tym samym w ocenie organu odwoławczego niezgodność z ustaleniami planu miejscowego we wskazanym wyżej zakresie oznacza brak możliwości wydania pozytywnego rozstrzygnięcia. We wskazanych okolicznościach stanowisko organu pierwszej instancji należy uznać za zasadne. III. Skarga na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 maja 2025 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł H. F. zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 57 § 1 p.p.s.a., zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane [Dz.U. z 2025 r., poz. 418, t.j. ze zm., dalej: "Ustawa"] w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U. z 2024 r., poz. 572, t.j. ze zm., dalej: "kpa"] poprzez błędną wykładnię pierwszego z w/w przepisów [a w konsekwencji również niewłaściwe zastosowanie] i przekroczenie uprawnień oraz kompetencji, w szczególności w kontekście weryfikacji projektu technicznego, który w ogóle nie powinien podlegać weryfikacji w niniejszej sprawie z uwagi na treść w/w przepisu art. 35 ust. 1 Ustawy, żądając od Skarżącego uzupełnienia dokumentacji projektowej, tj. przedłożenia szeregu dokumentów, których uzyskanie naraziło Skarżącego na dodatkowe, nieuzasadnione koszty, b) art. 35 ust. 4 i 5 Ustawy poprzez błędne zastosowanie w/w przepisów i uznanie, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej uprawniony jest do wydania decyzji odmownej mimo spełnienia przez Skarżącego wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Ustawy oraz w sytuacji niewystąpienia przesłanek z art. 35 ust. 5 pkt 1, 2 i 3; c) art. 35 ust. 3 Ustawy poprzez błędną wykładnię w/w przepisu i przyjęcie, iż wystąpiły jakiekolwiek nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Ustawy, w konsekwencji czego doszło do niewłaściwego zastosowania powyższego przepisu poprzez wezwanie Skarżącego do uzupełnienia nieprawidłowości; 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7a § 1 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postaci niewyjaśnienia okoliczności faktycznych będących istotą sprawy, jak i nierozpatrzenie w całości zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie, jedynie na podstawie domniemań poczynionych na niekorzyść Skarżącego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że przewidziany do rozbiórki budynek przy ul. N. [...], nr księgi wieczystej [...] i istniejący budynek przy ul. S. [...],nr księgi wieczystej [...], [które to budynki stanowią dwie części bliźniaka] stanowią konstrukcyjną całość, nie posiadają dylatacji pomiędzy sobą i są posadowione na jednym fundamencie, w związku z czym, aby otrzymać pozwolenie na rozbiórkę w/w budynku usytuowanego przy ul. N. [...] konieczne jest uzyskanie zgody właściciela budynku usytuowanego przy ul. S. [...], w sytuacji gdy w chwili obecnej brak jest prawnych i faktycznych możliwości jednoznacznego stwierdzenia, czy i w jaki sposób oba w/w budynki mogą być ze sobą powiązane konstrukcyjnie; b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i pominięcie faktu, iż zgodnie z projektem zagospodarowania terenu część powierzchni biologicznie czynnych znajduje się na dachach budynków, w konsekwencji czego ustalono, iż w/w powierzchnie po zsumowaniu nie spełniają obowiązujących ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej na działce; c) art. 80 kpa poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na uznaniu przez Organ odwoławczy na podstawie materiału dowodowego, że przeprowadzone w sprawie dowody wskazują iż pisemne wyjaśnienia objęte odpowiedzią Skarżącego z dnia 21 stycznia 2025 r. na postanowienie Prezydenta Nr [...] z dnia 9 grudnia 2024 r., znak sprawy: [...] [dalej: "Drugie wezwanie do uzupełnienia braków"] nie stanowiły treści projektu budowlanego, przez co w/w projekt załączony do wniosku Skarżącego z dnia 3 kwietnia 2024 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Inwestycji [dalej: "Wniosek"] nie został uzupełniony w sposób prawidłowy, w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika bezsprzeczny fakt istnienia w treści projektu budowlanego informacji zawartych w pisemnych wyjaśnieniach objętych w/w odpowiedzią Skarżącego z dnia 21 stycznia 2025 r. na Drugie wezwanie do uzupełnienia braków, tym samym nie było potrzeby dodatkowego uzupełnienia dokumentacji projektowej; d) art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 12 kpa poprzez niezastosowanie w/w przepisów i dwukrotne, niedopuszczalne wezwanie Skarżącego do usunięcia braków dokumentacji załączonej do Wniosku, co skutkowało pogwałceniem zasady szybkości postępowania i doprowadziło do bezzasadnej przewlekłości postępowania, pochłaniając czas i środki Skarżącego, w sytuacji gdy ostateczne rozstrzygnięcie Organu odwoławczego i tak było niekorzystne dla Skarżącego, e) art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 kpa w zw. z art. 9 kpa w zw, z art. 11 kpa poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji w sposób należyty i wyczerpujący podstawy prawnej w/w decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, co skutkowało pogwałceniem zasady pogłębiania zaufania obywateli uregulowanej w art. 8 kpa, zasady informowania uregulowanej w art. 9 kpa oraz zasady przekonywania uregulowanej w art. 11 kpa. f) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej Decyzji. Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylenie w całości zaskarżonej decyzji a na podstawie art. 135 p.p.s.a., uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji. Nadto, na podstawie art. 135 p.p.s.a., uchylenie w całości obu poprzedzających wydanie decyzji postanowień organu I instancji, tj. postanowienia Prezydenta Nr [...] z dnia 16 kwietnia 2024 r., znak sprawy: [...] i drugiego wezwania do uzupełnienia braków oraz o zasądzenie, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, Nadto, skarżący wniósł o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ppsa, następujących dowodów uzupełniających z dokumentów: a) uwierzytelnione fotokopie wybranych stron, tj. str. 1,41 i 43, projektu budowlanego, b) uwierzytelniona kserokopia opinii nr ZR 256 Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie M. Okręgowej izby Architektów RP z dnia 3 sierpnia 2023 r., z uwagi na fakt, iż przeprowadzenie w/w dowodów uzupełniających jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz powyższa czynność nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący przedłożył także: a) uwierzytelnioną kserokopię Pierwszego wezwania do uzupełnienia braków, b) uwierzytelnioną kserokopię odpowiedzi Skarżącego z dnia 31 października 2024 r. na w/w wezwanie, c) uwierzytelnioną kserokopia Drugiego wezwania do uzupełnienia braków, d) uwierzytelnioną kserokopia odpowiedzi Skarżącego z dnia 15 stycznia 2025 r. na w/w wezwanie, e) uwierzytelnioną kserokopia Decyzji, f) uwierzytelnioną kserokopia Odwołania od Decyzji, g) uwierzytelnioną kserokopia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący rozwinął zarzuty podkreślając zwłaszcza, że organ II instancji dopuścił się przekroczenia uprawnień oraz kompetencji, żądając od Skarżącego uzupełnienia dokumentacji projektowej, tj. przedłożenia szeregu dokumentów, których uzyskanie naraziło Skarżącego na dodatkowe, nieuzasadnione koszty, w sytuacji gdy w/w żądanie rażąco wykraczało poza uprawnienia i kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej nadane w/w organowi na podstawie powyższego przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 p.b., w konsekwencji czego doszło do pogwałcenia zasady praworządności uregulowanej w art. 6 kpa. Organ II instancji naruszył również art. 35 ust. 4 i 5 Ustawy [z uwagi na utrzymanie w mocy Decyzji] poprzez błędne zastosowanie w/w przepisów i uznanie, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej uprawniony jest do wydania decyzji odmownej mimo spełnienia przez Skarżącego wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Ustawy oraz w sytuacji niewystąpienia przesłanek z art. 35 ust. 5 pkt 1, 2 i 3. Powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego, w ocenie skarżącego są ściśle związane z uprzednimi naruszeniami procedury administracyjnej, tj. art. 7 kpa, art. 7a § 1 kpa, art. 8 kpa, art. 12 kpa, art. 64 § 2 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 107 § 3 kpa. Skarżący sprzeciwił się domniemaniu poczynionemu na niekorzyść Skarżącego, że przewidziany do rozbiórki budynek przy ul. N. [...], nr księgi wieczystej [...], i istniejący budynek przy ul. S. [...], nr księgi wieczystej [...], [które to budynki stanowią dwie części bliźniaka] stanowią konstrukcyjną całość, nie posiadają dylatacji pomiędzy i są posadowione na jednym fundamencie, w związku z czym, aby otrzymać pozwolenie na rozbiórkę w/w budynku usytuowanego przy ul. N. [...] konieczne jest uzyskanie zgody właściciela budynku usytuowanego przy ul. S. [...], w sytuacji gdy w chwili obecnej brak jest prawnych i faktycznych możliwości jednoznacznego stwierdzenia, czy i w jaki sposób oba w/w budynki mogą być ze sobą powiązane konstrukcyjnie. 2. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej ,,p.p.s.a.’’, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie ,,na podstawie akt sprawy’’ oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Sąd zwraca uwagę, że przedłożone do skargi uwierzytelnione odpisy dokumentów w tym uwierzytelniona kserokopia opinii nr ZR 256 Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie M. Okręgowej izby Architektów RP z dnia 3 sierpnia 2023 r. dołączona w postępowaniu odwoławczym, znajdują się w aktach administracyjnych, a zatem sąd zna ten materiał dowodowy z urzędu. 2. Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) - dalej jako ,,p.b." zweryfikować: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei art. 35 ust. 4 p.b. stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przepisu art. 35 ust. 4 p.b. a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu lub innego aktu prawa miejscowego, lub też gdy projekt jest niezgodny z przepisami ustalającymi warunki techniczne usytuowania budynków, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę. Natomiast w zakresie, analizy zgodności rozwiązań projektowych inwestycji z przepisami prawa miejscowego podkreślenia wymaga, że ustawodawca określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym, a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można w tym zakresie stosować wykładni rozszerzającej. Twierdzenie to wzmacnia okoliczność, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone. Postanowienia tych aktów wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na ich obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności w zasadzie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (vide: wyrok NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom i zbadały w należyty sposób zgodności z przepisami projektu. 3. Powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, na zasadzie art. art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b., było nieusunięcie przez Skarżącego braków, którymi obarczony był przedłożony przez niego projekt budowlany. Ponadto, inwestor nie usunął także wątpliwości projektu rozbiórki istniejącego obecnie na nieruchomości przy ul. N. [...] jednorodzinnego budynku mieszkalnego. Jednym z braków wskazanych w postanowieniu nr [...] z 16 kwietnia 2024 r. które skarżący winien był uzupełnić, była konieczność załączenia, zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), ekspertyzy technicznej stanu budynku znajdującego się na terenie działki ew. [...] z obrębu [...] przy ul. S. [...], stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, związane z rozbiórką części posadowionej na ul. N. [...] jak i uwzględnienie oddziaływania nań wywołanego wzniesieniem nowego budynku. Organ I instancji prawidłowo na podstawie § 206 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wezwał skarżącego także m.in. do przedstawienia stanu technicznego i cech ściany łączącej budynki. Skarżący nie sprostał temu obowiązkowi, przedłożona przez niego ekspertyza jest niepełna i nie odpowiada na istotne kwestie. Skarżący zgodnie z treścią postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 16 kwietnia 2024 r. został zobowiązany do przedstawienia ekspertyzy technicznej stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynku znajdującego się na terenie działki ew. 20 w wyniku realizacji zamierzonej inwestycji uwzględniając poziom posadowienia oraz stan fundamentów obiektu zlokalizowanego w ostrej granicy z działką inwestora. Przedstawiona ekspertyza techniczna przez inwestora dotycząca stanu obiektu istniejącego na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. S. [...] nie zawiera pełnej odpowiedzi na wezwanie organu I instancji. Sam autor ekspertyzy wskazuje, że została ona opracowana na podstawie powierzchownych i niekompletnych informacji o użytych materiałach i elementach konstrukcji nośnej istniejącego budynku przy ul. S. [...]. W ekspertyzie, na załączonym rysunku przekroju nie podano rzędnych posadowienia budynku istniejącego ani rzędnych posadowienia budynku projektowanego. Takie dane nie zostały również umieszczone na rysunkach przekrojów projektu architektoniczno-budowlanego. Projektant nie miał wiedzy czy oba segmenty są rozdzielone, np. dylatacją czy też łączy je wspólna ściana. Zamierza tę kwestię rozstrzygnąć w trakcie robót rozbiórkowych. Tymczasem inwestor inicjujący wszczęcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest obowiązany w takiej sytuacji do określenia jaki charakter ma ściana rozdzielająca budynki, określenia jej stanu technicznego, prawidłowość wykonania wspólnego fundamentu dla starej ściany wspólnej i nowej ściany w budynku inwestora w tym określenie wpływu ewentualnego braku dylatacji w granicy działki na konstrukcje obydwu budynków. Tymczasem, uczestniczy postępowania wykazali, że zabudowa na ul. S. [...] i ul. N. [...] łączy wspólna ściana. Do akt sprawy przedłożony został akt notarialny z dnia 30 grudnia 1957 r., z którego wynika, że nabywcy jak i sprzedający ustanowili wzajemne służebności dla nieruchomości od ul. N. [...] i dla nieruchomości od ulicy S. [...] ściany działowej, oddzielającej dom przy ul. N. nr [...] od domu przy ul. S. [...] jako wspólnej dla obu tych domów. Obiekty powstały na miejscy wypalonego domu bliźniaczego. Powyższy stan prawny znajduje swoje potwierdzenie księdze wieczystej [...] 1. Dla niniejszej sprawy ważne jest to, że ściana dzieląca oba budynki jest wspólna. Inwestor, mimo wiedzy o przedmiotowym akcie notarialnych, nie przedstawił argumentacji, iż ustalenia wynikające z przedmiotowego aktu uległy zmianie. Możliwość dokonania rozbiórki warunkowana jest tym, czy oba budynki są to obiekty konstrukcyjnie samodzielne, tak aby możliwa była rozbiórka jednego obiektu (wszystkich ścian) bez zagrożenia dla konstrukcji drugiego. Oba budynki muszą mieć zatem samodzielne przegrody budowlane, które jednak do siebie przylegają, gdyż są dobudowane. Nie jest przy tym wymagane istnienie przegrody dylatacyjnej. Chodzi jedynie o to, aby wykonano ściany w każdym z budynków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na inwestorze. Inwestor pomimo konieczności ustosunkowania się do zarzutów i argumentów uczestników postępowania uchylił się od przedstawienia rzetelnej ekspertyzy technicznej z opisem otworów odkrywczych celem ustalenia istnienia dylatacji i oddzielnej ściany budynku przy ul. N. [...]. Takie analizy nie zostały przeprowadzone nie udało się skarżącemu zakwestionować pochodzącego z księgi wieczystej [...] wpisu o służebności ,,wspólnej ściany’’. W takiej sytuacji, to na wnioskodawcy spoczywał obowiązek przedstawienia kontr dowodu. Chociaż organ odwoławczy nieprawidłowo przywołał art. 6 k.c. który nie ma odpowiedniego zastosowania w postępowaniu administracyjnym to jednak obowiązek dowodzenia ciąży w postępowaniu administracyjnym także na wnioskodawcy, zwłaszcza gdy organ wzywa go do wyjaśnienia i uzupełnienia dokumentacji projektowej w trybie przewidzianym przepisami prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nieodzownie na inwestorze spoczywał obowiązek ustalenia wpływu prac rozbiórkowych na zabudowę na działce sąsiedniej. Skarżący jako inwestor jest zobowiązany aby zaproponować już na etapie projektowym rozwiązania zapobiegające negatywnym oddziaływaniom prowadzonych prac rozbiórkowych na nieruchomość sąsiednią. Projekt zawiera wiele nieścisłości. W punkcie 4, na str. 5 projektu stwierdzono, że wymiarów ław nie ustalono, chociaż stwierdzono na str. 9 projektu, że ławy fundamentowe przy sąsiedzie można wyburzać ręcznie do poziomu posadowienia fundamentów budynku. W dokumentacji na stronie 8 projektant też wskazał, że przed przystąpieniem do rozbiórki ściany w ostrej granicy należy upewnić się, że nie jest ona wspólna dla obu budynków na sąsiednich działkach, a do rozbiórki można przystąpić po ustaleniu, że oba budynki są oddylatowane od siebie. Wojewoda słusznie wskazał, że nie może domniemywać odrębności obu segmentów. A jeśli rozbiórka mogłaby wpłynąć na nieruchomość sąsiednią oznacza to, że do rozbiórki przedmiotowej ściany niezbędna jest zgoda właścicieli obu domów. 4. Analiza akt sprawy, a ściślej projektu, prowadzi do wniosku do że organy zasadnie uznały, że projekt był obarczony brakami, które miały charakter usuwalny i organy na zasadzie art. 35 ust. 3 p.b. wezwały inwestora do ich usunięcia. Podzielić przyjdzie także stanowisko organów, że przedmiotowy projekt był obarczony nieprawidłowościami, które mogły być usunięte i poprawione. Skarżący został dwukrotnie wezwany do usunięcia braków projektu postanowieniami Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 16 kwietnia 2024 r. oraz z dnia 9 grudnia 2024 r. W zakresie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi oraz rozbiórką istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. N. [...] w Dzielnicy M. m. st. Warszawy, słusznie wskazał Organ odwoławczy, że budzi on zastrzeżenia. Na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru S. - część la, zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 listopada 2021 r. (Mazow. z 2021, poz. 10497). Działka inwestycyjna położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku m.p.z.p. symbolem B-1MW - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 4 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p.). Zgodnie z § 20 ust. 2 m.p.z.p. określono wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej na działce - 40%. Zgodnie z § 2 pkt 34 m.p.z.p., ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o wskaźniku minimalnej powierzchni biologicznie czynnej - to należy przez to rozumieć najmniejszą nieprzekraczalną wartość procentową stosunku powierzchni terenu biologicznie czynnego działki lub terenu do całkowitej powierzchni tej działki lub terenu. Zasadnie, postanowieniem z 9 grudnia 2024 r. nr [...] nałożono na skarżącego obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej w poprzez dostosowanie projektu budowlanego do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. § 20 ust 1 pkt. 2) lit. a). Skarżący pomimo odpowiedzi na wezwanie na rysunku projektu zagospodarowania terenu, podlegającego zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę, nie oznaczył (w sposób graficzny) które powierzchnie i w jakim zakresie zostały uwzględnione w przedstawionym bilansie. 5. Nadto, nieprawidłowo została wyliczona, ilość miejsc postojowych, albowiem z § 20 ust. 1 pkt 6 lit. 6 m.p.z.p. wynika, że wskaźnik miejsc parkingowych - ilość miejsc postojowych winna być wyliczona zgodnie z § 12 ust. 2 i 3 m.p.z.p., a to oznacza, że na terenach, na których dopuszcza się zabudowę, dla budynków nowo realizowanych nakazuje się zapewnienie miejsc postojowych dla samochodów dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej minimum 1 miejsce postojowe na jeden lokal mieszkalny dla terenów położonych na północ od terenu [...] (ul. G.) oraz minimum 1 miejsce postojowe na jeden lokal mieszkalny nie mniej jednak niż 1 miejsce na 60m2 powierzchni użytkowej mieszkania na pozostałym obszarze objętym planem miejscowym, natomiast w z punktu 3 lit. 3 Projektu (str. 3 PZT) wynika, że przewidziano 11 miejsc postojowych w garażu podziemnym, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych i jedno dla użytkowników przebywających okresowo licząc 1 miejsce na lokal mieszkalny, jednak nie mniej niż 1 miejsce na 60m2 powierzchni użytkowej mieszkania, przy czy do wyliczenia miejsc parkingowych przy 6 mieszkaniach zastosowano powierzchnię użytkową mieszkań: 590,16m2/60 = 9,84, a zatem niezgodnie z zapisami m.p.z.p., który nakazuje przewidzieć dwa miejsca postojowe na mieszkanie które ma powyżej 60m2 i 3 miejsca postojowe na mieszkanie, które ma powyżej 120m2. W budynku, zgodnie z punktem 4 na stronie od 3 do 4 Projektu architektoniczno-budowlanego (PA-B), wynika, że zaprojektowano 2 lokale o powierzchni poniżej 60m2, 1 lokal o powierzchni poniżej 120m2 i 3 lokale o powierzchni powyżej 120m2, co daje o wiele większą liczbę miejsc postojowych niż zaprojektowana (nr A1, str. 35 PA-B). Zasadnie organ I instancji przyjął, także brak prawidłowego uzupełnienia projektu w zakresie pochylni prowadzącej do podziemnego garażu, która "stanowić będzie funkcjonalną część kondygnacji podziemnej". Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowiąc integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę, powyższe uzupełnienie i wyjaśnienia dotyczące przyjętych rozwiązań projektowych, wniesione przez inwestora w toku prowadzonego postępowania, winny stanowić treść projektu budowlanego w zakresie wprowadzonych poprawek i uzupełnień, zawierając podpis projektanta z adnotacją o dacie ich wprowadzenia. Wyłącznie pisemne odniesie się pełnomocnika inwestora do braków wskazanych w postanowieniu złożone na oddzielnej kartce dołączonej do akt prowadzonego postępowania przechowywanych w archiwum organu administracji architektoniczno-budowlanej, bez wprowadzenia koniecznych poprawek i uzupełnień w dokumentacji projektowej powoduje, że projekt budowlany załączony do wniosku o pozwolenie na budowę nie został uzupełniony w zakresie wskazanym w postanowieniu. 6. Słusznie wskazały organy, że pochylnia/rampa zapewniająca dojazd do garażu podziemnego została zaprojektowana od strony zachodniej nieruchomości, w ostrej granicy z działką sąsiednią. Dokumentacja projektowa nie wskazuje jednoznacznie, czy rampa stanowi część budynku (brak charakterystycznych przekrojów z rzędnymi terenu i pochylni), czy też jest elementem zagospodarowania terenu. W sytuacji, gdy rampa znajduje się poza obrysem budynku i stanowi częściowo zadaszony dojazd do garażu podziemnego, przyjęte rozwiązanie należy dostosować do § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że rampa stanowi część budynku, co umożliwiałoby – na podstawie § 9 pkt 5 miejscowego planu – jego sytuowanie w ostrej granicy działki. Przepis ten dotyczy wyłącznie podziemnych części budynku lub budowli podziemnych pełniących funkcje użytkowe budynku, pod warunkiem że w całości znajdują się poniżej poziomu otaczającego terenu. Użycie zwrotu "całkowicie" oznacza, że elementy niebędące częścią budynku, takie jak pochylnie, muszą w 100% znajdować się poniżej poziomu terenu. Z dokumentacji projektowej organy słusznie zauważyły, że przedmiotowa pochylnia jedynie częściowo znajduje się poniżej poziomu terenu, natomiast w znacznej części, prowadzonej wzdłuż granicy działki, usytuowana jest na poziomie terenu w celu zapewnienia płynnego zjazdu do garażu. Brak jest podstaw do wyodrębniania w ramach jednego elementu konstrukcyjnego części nadziemnych i podziemnych oraz stosowania wymagań odległościowych wyłącznie do części nadziemnych. W konsekwencji brak jest możliwości zastosowania wobec pochylni § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, co oznacza, że przedłożony projekt w tym zakresie nie został należycie dostosowany do wymogów prawnych, pomimo wezwania organu w tym zakresie. 7. W ocenie Sądu podniesione przez Skarżącego zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego są niezasadne i nie znajdują potwierdzenia ani w zgromadzonym materiale dowodowym, ani w obowiązujących przepisach prawa. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy – Prawo budowlane, albowiem organ administracji architektoniczno-budowlanej działał w granicach przyznanych mu kompetencji, prawidłowo weryfikując przedłożoną dokumentację w zakresie wymaganym przepisami prawa oraz zasadnie wzywając Skarżącego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, działania organu nie stanowiły przekroczenia uprawnień ani naruszenia zasady praworządności, a wezwania do uzupełnienia dokumentacji były uzasadnione zakresem kontroli wynikającym z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter decyzji związanej, jeśli wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa organ nie może wydać decyzji pozytywnej. Nie można również podzielić stanowiska Skarżącego, jakoby spełnił on wszystkie przesłanki określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy, co wykluczałoby możliwość wydania decyzji odmownej. Stwierdzone w toku postępowania uchybienia stanowiły wystarczającą podstawę do zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Za niezasadne należy uznać także zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły całokształt materiału dowodowego, dokonały jego oceny w granicach swobodnej oceny dowodów, a ustalenia faktyczne zostały poczynione w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego. Przyjęcie określonych wniosków faktycznych nie miało charakteru dowolnego ani opartego wyłącznie na domniemaniach. 8. Z tego względu nie są uzasadnione podniesione w skardze zarzuty koncentrujące się na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy czy naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego. Podniesione w skardze zarzuty stanowią w istocie jedynie swobodną polemikę z zaskarżoną decyzją i nie wskazują na jakiekolwiek uchybienia, których miałby dopuścić się organ wydając zaskarżoną decyzję. Takich uchybień niezależnie od zarzutów skargi nie dostrzega również Sąd. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zasady informowania, czy zasady przekonywania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa, zawiera wskazanie podstawy prawnej oraz wyjaśnia motywy rozstrzygnięcia w stopniu pozwalającym na jego kontrolę sądową. W konsekwencji prawidłowo zastosowano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji jako zgodną z prawem. 9. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.