VII SA/Wa 1652/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Michał Podsiadło, asesor WSA Szczepan Borowski, , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 kwietnia 2025 r. nr 666/OPO/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Decyzją z dnia 28 kwietnia 2025 r. Nr 666/OPO/2025, Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem A. G. od decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r., znak: [...] , zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i towarzyszącą na działce o nr ew. [...] położonej w m. B. , w ob. ew. [...] B. , gm. B. , pow. P. . Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r., znak: [...] , Starosta P. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i towarzyszącą na działce o nr ew. [...] położonej w m. B. , w ob. ew. [...] B. , gm. B. , pow. P. . Odwołanie od tej decyzji wniosła A. G. . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda Mazowiecki wskazał, że przed podjęciem merytorycznego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności organ odwoławczy musi ustalić, czy podmiot, który wniósł środek zaskarżenia jest stroną postępowania. Brak po stronie wnoszącej odwołanie legitymacji do żądania rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy powoduje, że organ odwoławczy nie może przystąpić do ponownego rozpoznania sprawy. W takiej sytuacji prowadzenie postępowania odwoławczego staje się bezprzedmiotowe, co oznacza konieczność podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie 138 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż ponowne rozpoznanie sprawy przez ten organ może nastąpić jedynie w przypadku skutecznego wniesienia odwołania od decyzji organu instancji. Organ wskazał, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725), który jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja ustawowa "obszaru oddziaływania obiektu", uregulowana została w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Według tego przepisu przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wojewoda wskazał, że skierował do A. G. pismo z dnia 20 marca 2025 r., którym wezwał odwołującą do wykazania, na podstawie którego przepisu prawa materialnego wywodzi ona, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W dniu 22 kwietnia 2025 r. do tut. organu wpłynęła odpowiedź A. G. na ww. wezwanie. Na podstawie projektu budowlanego i akt sprawy organ odwoławczy ustalił, że działka należąca do skarżącej nr [...] położona w B. graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...] . W treści pisma z dnia 16 kwietnia 2025 r. skarżąca wskazała, iż jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania niniejszej inwestycji, gdyż znajduje się ona w bezpośrednim sąsiedztwie z działką nr [...] oraz wskazała, iż podstawą prawną twierdzenia, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu planowanego na działce nr [...] , jest m.in. § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 40 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Skarżąca twierdzi, iż budując w przyszłości plac zabaw, z uwagi na ww. przepis warunków technicznych, będzie zmuszona wybudować go w odległości 10 m od miejsc postojowych zaprojektowanych na działce inwestora. Dalej odwołująca zaznaczyła, iż powinna zostać uznana za stronę niniejszego postępowania z uwagi na fakt, iż planowane zamierzenie inwestycyjne będzie miało negatywny wpływ na jej spokój, poprzez hałas i natężenie ruchu generowane przez inwestycję. Wojewoda zaznaczył, iż niedopuszczalnym jest opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, iż realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować. Organ administracji architektoniczno - budowlanej, wydając decyzję w sprawie zatwierdzenia inwestycji nie może uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych, którymi w niniejszym przypadku będzie przewidywane przez skarżącą wybudowanie w nieokreślonej przyszłości placu zabaw i innych obiektów wskazanych w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b warunków technicznych. W ocenie organu odwoławczego, powoływanie się na okoliczność budowy plac zabaw w zabudowie jednorodzinnej jest celowym działaniem skarżącej, nie świadczącym o jej rzeczywistych zamiarach. Z ustaleń poczynionych przez organ wynika, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), w szczególności z § 12 (dotyczącym odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną) - inwestycję zaprojektowano w odległości ponad 24 m od granicy z działką o nr ew. [...] , zatem zachowano odległości większe niż wymagane, § 13 (dotyczącym przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 57 (dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (dotyczącym m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych) - projektowana inwestycja z uwagi na swoje parametry nie narusza ww. przepisów, § 19 (dotyczącym usytuowania miejsc postojowych) - zaprojektowane miejsca parkingowe w tym miejsca dla osób niepełnosprawnych o prawidłowych wymiarach oraz § 23 i § 24 (dotyczącym odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi) - odpady wytwarzane w budynku będą magazynowane w przeznaczonych do tego celu pojemnikach zlokalizowanych w wyznaczonym miejscu, pojemnik ten zlokalizowano w miejscu niedostępnym dla osób postronnych, miejsce magazynowania odpadów będzie oznakowane, pojemniki opisane, § 14 (dotyczącym zapewnienia dojścia i dojazdu do drogi publicznej, działek budowlanych) - zapewniono dojście i dojazd do planowanej inwestycji poprzez zjazd z drogi powiatowej (wg odrębnego opracowania), § 271 (dotyczącym ochrony przeciwpożarowej) - nie było potrzeby zaprojektowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, gdyż budynek zaprojektowano w minimalnej odległości 4,05 m od granicy z działką sąsiednią i w odległości 15,87 m od najbliższego budynku ZL i PM, § 11 (dotyczącym wznoszenia budynków z uwagi na uciążliwości) - projektowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko przyrodnicze, w tym powierzchnię ziemi, glebę, drzewostan, wody powierzchniowe i podziemne, ponadto planowane do zastosowania w obiekcie urządzenia charakteryzują się stosunkowo niskimi poziomami mocy akustycznych, dzięki czemu wpływ inwestycji na klimat akustyczny terenów sąsiednich nie będzie przekraczał obowiązujących standardów, § 27 (dotyczącym zakazu zmiany naturalnego spływu wód) - projekt budowlany nie przewiduje zmiany naturalnego spływu wód, wody opadowe i roztopowe odprowadzane będą w obrębie terenu inwestycji, bez zalewania działek sąsiednich - ukształtowanie terenu zabezpieczy sąsiednie działki przed spływem wód opadowych. Odnosząc się do zarzutu zwiększenia hałasu w związku z planowaną inwestycją, organ wyjaśnił, iż kwestia uciążliwości i obniżenia komfortu życia związanego z budową projektowanego budynku zaliczana jest do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi jedynie określone roszczenia cywilnoprawne. Hałas, inne utrudnienia nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącej, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Ponadto, w aktach sprawy znajduję się "Analiza akustyczna dla projektowanego budynku handlowo- usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w m. B. , z której wynika, iż przeprowadzono inwentaryzację obszarów chronionych w otoczeniu terenu planowanej inwestycji. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), dla terenów otaczających inwestycję określono dopuszczalne poziomy hałasu jak dla terenów z zabudową mieszkaniowo-usługową oraz zabudową związaną ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży. Na podstawie analizy akustycznych i nieakustycznych źródeł hałasu opracowano założenia przestrzennego modelu obliczeniowego, ponadto w celu określenia oddziaływania na środowisko wykonano obliczenia rozprzestrzeniania dźwięku w otoczeniu planowanej inwestycji. Zgodnie z ww. rozporządzeniem omawiana inwestycja nie przekroczy wartości progowych poziomu hałasu tj. 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy. Podsumowując organ wskazał, że w projekcie budowlanym nie wykazano, że hałas związany z użytkowaniem inwestycji będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych norm w otoczeniu. Ponadto koniecznym jest podkreślenie, iż projekt budowlany uzgodniony został bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę w zakresie spełnienia wymogów bhp i sanitarno-higienicznych. Organ podkreślił, iż kwestia oceny w jaki sposób realizowana jest inwestycja, na którą uzyskano pozwolenie na budowę i w jaki sposób faktycznie jest użytkowany obiekt budowlany, należy do uprawnień właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, który stosownie do przyznanych mu uprawnień może na podstawie art. 48-51 w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego dokonać kontroli przedsięwzięcia. Natomiast kwestia przekroczenia hałasu w trakcie użytkowania obiektu to kompetencja organu ochrony środowiska. Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. W zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Reasumując, Wojewoda uznał, że z projektu budowlanego nie wynika, aby projektowana inwestycja naruszała uzasadnione interesy osób trzecich - wzniesienie danego obiektu budowlanego, a także wykonywanie innych robót budowanych wymagających pozwolenia odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie nie wykazano, że doszło do naruszenia konkretnych norm prawa materialnego, które naruszałyby interesy osób trzecich. Organ odwoławczy stoi zatem na stanowisku, że A. G. nie wykazała, a Wojewoda Mazowiecki nie dopatrzył się, aby miała interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty P. z dnia [...] stycznia 2025 r. Skoro zatem nie można przyznać jej statusu strony w niniejszym postępowaniu, to postępowanie odwoławcze powinno zostać umorzone. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. G. , zaskarżając ją w catości i podnosząc zarzuty naruszenia: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj.: a. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418; dalej również jako "Pr. bud.") w zw. art. 3 pkt 20 Pr. bud. w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej jako "k.p.a.") poprzez odmówienie skarżącej statusu strony i błędne uznanie, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a także uznanie, że powołane przez skarżącą jej zamiary względem działki nie mają charakteru rzeczywistego, podczas gdy kwestia ta jest irrelewantna z punktu widzenia wymienionych przepisów, gdyż legitymacja strony ma charakter obiektywny, a skarżąca wskazała konkretne przepisy powszechnie obowiązującego prawa, które wprowadzają ograniczenia w zabudowie jej nieruchomości związane z planowaną inwestycją, czym dopełniła wymogów uznania ją za stronę postępowania zakończonego decyzją, przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania: art. 80 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, niekorespondującą w żadnym stopniu z twierdzeniami skarżącej wyrażonymi w piśmie z dnia 16 kwietnia 2025 r., co doprowadziło do uznania, że skarżąca nie wykazała, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i w konsekwencji uznania, że nie przysługuje jej status strony w przedmiotowym postępowaniu; art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego w całości uznawszy, że skarżąca nie jest stroną tego postępowania, podczas gdy skarżąca uczyniła zadość skierowanemu do niej wezwaniu do wskazania podstawy prawnej, z której skarżąca wywodzi twierdzenie, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, i tym samym w przedmiotowej sprawie wszystkie elementy stosunku materialnoprawnego były obecne i w związku z tym brak było przeszkód w załatwieniu sprawy poprzez jej rozstrzygnięcie co do istoty; art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny i nieodpowiadający wymogom stawianym temu elementowi aktu administracyjnego przez ustawodawcę, w szczególności poprzez fakt, że uzasadnienie decyzji obarczone jest wewnętrzną sprzecznością opisaną w uzasadnieniu niniejszej skargi, a także poprzez oparcie decyzji na nieuargumentowanych i niepopartych wywodem prawnym twierdzeniach, jakoby wskazanie przez skarżącą materialnoprawnej podstawy twierdzenia, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, było niewystarczające i stanowiło celowe działanie, nie świadczące o jej rzeczywistych zamiarach. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej od Wojewody Mazowieckiego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu planowanego na działce nr [...] . Planowana na działce nr [...] inwestycja obejmuje budowę miejsc postojowych w liczbie 23, które znajdować mają się po stronie działki bezpośrednio graniczącej z jej działką. Sprawia to, że do inwestycji tej zastosowanie znajduje § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225; dalej jako "rozporządzenie"), który wyznacza minimalną odległość stanowisk postojowych od wskazanych tam obiektów, wynoszącą w przedmiotowym przypadku 10 metrów. Wśród obiektów, w stosunku do których zachowana musi być powyższa odległość od parkingu liczącego 23 miejsca postojowe, w powołanym przepisie wymieniono m.in. place zabaw dla dzieci oraz boiska dla dzieci i młodzieży. W odniesieniu do placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży przepisy nie wskazują minimalnej odległości, w których mogą być wybudowane, od granicy działki, z zastrzeżeniem szczególnych przypadków wskazanych w § 40 ust. 4 rozporządzenia. Jednocześnie, zgodnie z tym przepisem, muszą one uwzględniać wymogi wskazane w § 19 ust. 1 rozporządzenia. Sprawia to, że wskutek oddziaływania przedmiotowej inwestycji planowanej na działce [...] , skarżąca, jako właścicielka działki nr [...] , poddana będzie ograniczeniom w zabudowie jej nieruchomości, nie mogąc wybudować obiektów tych w wybranym przeze nią obszarze działki, lecz dopiero w takiej odległości, która zapewni odstęp min. 10 metrów od planowanych w ramach inwestycji miejsc postojowych. Powołane przez skarżącą przepisy powszechnie obowiązującego prawa w sposób jaskrawy wprowadzają ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącej, determinując położenie konkretnych obiektów budowlanych na jej nieruchomości, a w przypadku zamiaru wybudowania takich obiektów o konkretnych wymiarach - wskutek konieczności zachowania powołanych odstępów - również uniemożliwiając ich wybudowanie z uwagi na brak wystarczającego miejsca, które to ograniczenia związane są bezpośrednio z obiektem stanowiącym zamierzoną inwestycję. Wpływa to niewątpliwie zarówno na możliwość długofalowego planowania przeznaczenia nieruchomości skarżącej, jej zagospodarowania, a także na jej wartość rynkową, gdyż potencjalny nabywca pozbawiony będzie możliwości przeznaczenia tej nieruchomości pod zabudowę w zakresie wskazanych powyżej obiektów, musząc dostosowywać ewentualne plany w tym zakresie do wymogów związanych z obecnością miejsc postojowych na działce nr [...] . W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przy ustalaniu kręgu stron na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy uwzględnić okoliczności związane z potencjalną zabudową działek sąsiednich, gdy właściciele sąsiednich nieruchomości zgłoszą konkretne zastrzeżenia związane z własnymi planami inwestycyjnymi (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 czerwca 2024 r. II SA/Rz 154/24). Organ, podważając realność planów skarżącej, odniósł się zatem do sfery subiektywnej skarżącej dotykającej istnienia bądź nieistnienia konkretnych planów związanych z realizacją obiektów budowlanych na jej nieruchomości - i to pomimo istnienia obiektywnego uzasadnienia jej interesu prawnego determinującego jej status strony. W ocenie skarżącej, organ naruszył art. 80 k.p.a., gdyż dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, bowiem pomimo przedstawienia przez skarżącą obiektywnych dowodów, tj. odniesień do prawnie doniosłych rejestrów (elektroniczne księgi wieczyste), dokumentów urzędowych (wyrysy z mapy ewidencyjnej) i wskazania powszechnie obowiązujących przepisów prawa (tj. powołania podstawy prawnej twierdzeń, że skarżącej przysługuje status strony), organ stwierdził, że nie wykazała ona, a Wojewoda Mazowiecki nie dopatrzył się, aby miała interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty P. Konsekwencją wskazanych powyżej uchybień prowadzących do zakwestionowania przysługiwania skarżącej statusu strony było nieprawidłowe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ona prawa. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem A. G. od decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i towarzyszącą na działce o nr ew. [...] położonej w m. B. , w ob. ew. [...] B. , gm. B. , pow. P. . Podstawę prawną wydania kwestionowanej przez skarżącą decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wynikająca z tego przepisu kompetencja do umorzenia postępowania odwoławczego ma związek ze stwierdzeniem przez organ odwoławczy bezprzedmiotowości postępowania zainicjowanego złożeniem odwołania od decyzji organu I instancji. Sytuacja ta może wystąpić wskutek skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę albo stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie. W myśl art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Na tle wskazanej regulacji nie może budzić wątpliwości, po pierwsze, wniosek, że legitymacja do wniesienia odwołania ma charakter materialny a nie formalny, wobec czego nie może być wyprowadzana z samego faktu uczestniczenia w postępowaniu przed organem I instancji, a po drugie, że organ odwoławczy jest zobowiązany samodzielnie ustalić dopuszczalność podmiotową odwołania i w razie negatywnego przesądzenia tejże kwestii zakończyć postępowanie rozstrzygnięciem formalnym (por. B. Adamiak [w:] System Prawa Administracyjnego Procesowego. Tom II, Część 5. Weryfikacja rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym ogólnym, red. B. Adamiak, Warszawa 2019, s. 109 i 139). Nawet jeżeli organ I instancji uznał dany podmiot za stronę postępowania, to organ odwoławczy ma obowiązek to ponownie zweryfikować, zwłaszcza w przypadku wniesienia odwołania przez ten podmiot. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a., zostało zawężone przez art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.), dalej p.b., do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stronami są wyłącznie osoby wymienione w art. 28 ust. 2 p.b. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wprowadzając nowe brzmienie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ustawodawca zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem "ograniczenia w zabudowie tego terenu", a nie jak przed tą zmianą "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Ograniczenia w zabudowie terenu odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w przepisach prawa, przede wszystkim techniczno-budowlanych i innych przepisach szczególnych. Innymi słowy, obszar oddziaływania obiektu budowlanego to obecnie teren wokół obiektu, w stosunku do którego obiekt ten wprowadza ograniczenia związane z budową innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt spowoduje jakiekolwiek uciążliwości. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa wykraczają poza zakres przedmiotowy projektu budowlanego (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2025 r" II OSK 60/24, z 4 kwietnia 2024 r" II OSK 1787/21, publ.: CBOSA). W przedmiotowej sprawie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca nie wykazała, że planowana inwestycja może realnie oddziaływać na jej nieruchomość w sposób powodujący ograniczenia w jej zabudowie wynikające z odrębnych przepisów. Należy zgodzić się z organem II instancji, że w sprawie nie znajduje zastosowania § 12 (dotyczący odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną) - inwestycję zaprojektowano w odległości ponad 24 m od granicy z działką o nr ew. [...] , zatem zachowano odległości większe niż wymagane. Organ wskazał, że inwestycja spełnia również wymagania § 13 rozporządzenia (dotyczącego przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 57 (dotyczącego nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) § 60 ust. 1 (dotyczącego m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych) - projektowana inwestycja z uwagi na swoje parametry nie narusza ww. przepisów, § 19 (dotyczącego usytuowania miejsc postojowych) - zaprojektowane miejsca parkingowe w tym miejsca dla osób niepełnosprawnych o prawidłowych wymiarach oraz § 23 i § 24 (dotyczącego odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi) - odpady wytwarzane w budynku będą magazynowane w przeznaczonych do tego celu pojemnikach zlokalizowanych w wyznaczonym miejscu, pojemnik ten zlokalizowano w miejscu niedostępnym dla osób postronnych, miejsce magazynowania odpadów będzie oznakowane, pojemniki opisane, § 14 (dotyczącego zapewnienia dojścia i dojazdu do drogi publicznej, działek budowlanych) - zapewniono dojście i dojazd do planowanej inwestycji poprzez zjazd z drogi powiatowej (wg odrębnego opracowania), § 271 (dotyczącego ochrony przeciwpożarowej) - nie było potrzeby zaprojektowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, gdyż budynek zaprojektowano w minimalnej odległości 4,05 m od granicy z działką sąsiednią i w odległości 15,87 m od najbliższego budynku ZL i PM, § 11 (dotyczącego wznoszenia budynków z uwagi na uciążliwości) - projektowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko przyrodnicze, w tym powierzchnię ziemi, glebę, drzewostan, wody powierzchniowe i podziemne, ponadto planowane do zastosowania w obiekcie urządzenia charakteryzują się stosunkowo niskimi poziomami mocy akustycznych, dzięki czemu wpływ inwestycji na klimat akustyczny terenów sąsiednich nie będzie przekraczał obowiązujących standardów, § 29 (dotyczącego zakazu zmiany naturalnego spływu wód) - projekt budowlany nie przewiduje zmiany naturalnego spływu wód, wody opadowe i roztopowe odprowadzane będą w obrębie terenu inwestycji, bez zalewania działek sąsiednich - ukształtowanie terenu zabezpieczy sąsiednie działki przed spływem wód opadowych. Skarżąca wywodzi swój interes prawny z przepisów § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. i § 40 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym pierwszym przepisem odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż 10 m dla samochodów osobowych - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki i terenu (rys. A-O) na terenie inwestycji zaprojektowano 23 miejsca postojowe. Najbliżej granicy z działką skarżącej nr [...] znajduje się rząd 12 miejsc postojowych, które są zaprojektowane w odległości od 7,88 m do 8,68 m od granicy z tą nieruchomością. Odległość najbliższego miejsca postojowego od okna budynku mieszkalnego na działce nr [...] wynosi 14,50 m, zatem została zachowana odległość, o której mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia. Na działce skarżącej nie istnieje plac zabaw dla dzieci czy boisko dla dzieci i młodzieży, dlatego nie było podstaw do ich uwzględnienia w projekcie przy zastosowaniu § 19 rozporządzenia. W myśl § 40 ust. 4 rozporządzenia odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, dróg, ciągów pieszo-jezdnych, okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz miejsc gromadzenia odpadów wynosi co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów, o których mowa w § 19 ust. 1. Zaznaczyć należy, iż przepis ten dotyczy placu zabaw dla dzieci w przypadku budowy jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym liczba mieszkań przekracza 20 (§ 40 ust. 1 rozporządzenia), natomiast teren działki skarżącej jest terenem zabudowy jednorodzinnej, na co słusznie zwrócił uwagę organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że na skutek lokalizacji miejsc postojowych na działce nr [...] nie będzie mogła w odległości 10 m od tych miejsc postojowych zbudować placu zabaw na swojej nieruchomości, co stanowi ograniczenie w jej zabudowie i świadczy o posiadaniu przez nią interesu prawnego w tej sprawie. Sąd uznał, że rację ma organ II instancji, że wskazana potencjalna zabudowa działki skarżącej jest mało realna i jest to celowe działanie skarżącej nie świadczące o jej rzeczywistych zamiarach. Aby odległość 10 m nie została zachowana właściciel działki nr [...] musiałaby wybudować plac zabaw w odległości od 1,32 m do 2,12 m od granicy z działką nr [...] i to w miejscu, gdzie znajduje się dojście i dojazd do znajdującego się na działce nr [...] budynku. Zatem zamiar skarżącej budowy placu zabaw w tym miejscu nie jest rzeczywisty, a argumentacja dotycząca ograniczeń w potencjalnej przyszłej zabudowie na nieruchomości sąsiedniej musi opierać się na realnej możliwości jej realizacji na danym terenie. Kwestia związana ze zwiększeniem hałasu w związku z planowaną inwestycją, została przez organ odwoławczy również wyczerpująco wyjaśniona. Wobec obecnej treści art. 3 pkt 20 p.b. kwestie związane ze zwiększeniem uciążliwości związanych z powstaniem nowej inwestycji na działce sąsiedniej nie stanowią o interesie prawnym właściciela sąsiadującej nieruchomości. Hałas, inne utrudnienia nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącej, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Organ powołał się na znajdującą się w aktach sprawy .Analizę akustyczną dla projektowanego budynku handlowo- usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w m. B. ", z której wynika, iż przeprowadzono inwentaryzację obszarów chronionych w otoczeniu terenu planowanej inwestycji i omawiana inwestycja nie przekroczy wartości progowych poziomu hałasu tj. 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy. Zrozumiałe jest, że powstanie budynku handlowo-usługowego na terenie zabudowy mieszkaniowej zawsze powoduje powstanie uciążliwości hałasowych czy komunikacyjnych na terenach sąsiadujących z inwestycją, lecz - wobec obecnej treści art. 3 pkt 20 p.b. - okoliczności te nie stanowią o posiadaniu interesu prawnego przez właściciela sąsiedniej nieruchomości w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 28 ust. 2 p.b. w zw. art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez odmówienie skarżącej statusu strony i błędne uznanie, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Sąd nie dopatrzył się również w tej sprawie naruszenia przez organ art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na to, że skarżąca nie jest stroną tego postępowania. Nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny i nieodpowiadający wymogom stawianym temu elementowi aktu administracyjnego przez ustawodawcę. Organ w obszernym uzasadnieniu wskazał, z jakich powodów uznał, że skarżąca nie jest stroną tego postępowania, przeanalizował przepisy techniczno-budowlane, aby ustalić czy sporna inwestycja wprowadza jakieś ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącej i takich ograniczeń się nie dopatrzył w istniejącym stanie faktycznym tych nieruchomości. Organ zasadnie uznał za niewiarygodne i niemające poparcia w stanie faktycznym sprawy twierdzenia skarżącej o przyszłej potencjalnej lokalizacji placu zabaw przy granicy z nieruchomością inwestora. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. ----------------------- Sygn. akt VII SA/Wa 1652/25 #